reportages

Reportages

Op deze pagina zullen reportages geplaatst worden van diverse trainingen en wedstrijden waar aan deel wordt genomen.

NK 50km snelwandelen, Tilburg zondag 6 oktober

De laatste wedstrijd van het seizoen 2019 moet dan uiteindelijk ook nog gelopen worden en dat is toch niet zomaar een wedstrijd, het betreft het NK 50km. Mijn ervaringen met de 50km zijn nog niet al te best, van de 5 die ik er ben gestart heb ik er 2 uitgelopen. De allereerste keer viel ik uit op 34km omdat ik niet goed was voorbereid, de andere beide keren viel ik uit door blessure leed. Dit NK zou mijn derde 50km van dit seizoen worden en het zou toch fijn zijn om deze wedstrijd te finishen om zo in elk geval:

  • Een 3 uit 6 te realiseren wat betreft het uitlopen;
  • Mijn zelfvertrouwen op deze afstand weer terug te krijgen, dat is toch nog wel ver te zoeken;
  • Mijn positie op de IAAF world ranking op deze afstand te behouden / verstevigen.

De voorbereiding was redelijk oke te noemen, elke maand toch wel minimaal eens 30km of meer getraind. Door het EK masters wel even mijn aandacht moeten verleggen, maar toch nog in de week er na onder begeleiding van Han als nog een goede 32km training kunnen doen, dus wat dat betreft zit het wel goed. Wat je niet in de hand hebt is dat je in de week voor de wedstrijd goed ziek wordt, koortsaanvallen, gepaard met zware hoofd- en keelpijn. Dit doorsta ik ook en kan dan toch (niet compleet fit) aan de start verschijnen. Dan het laatste probleem dat je niet in de hand hebt, het weer. Deze zondag zou het helaas de gehele dag kunnen regenen en toch nog wel een redelijke wind staan. Je moet het helaas doen met dat gene wat je voor handen hebt en voor iedereen zijn de omstandigheden gelijk moet je dan maar denken.

Deze wedstrijd verscheen er toch wel een mooi veld aan de start, de organisatie had het voor elkaar gekregen bij de IAAF dat de wedstrijd aangemerkt werd als qualifier voor Tokyo en ook meetelt voor de world ranking van de IAAF. Daardoor kwamen er diverse buitenlandse lopers naar Nederland, waaronder enkele toplopers die zeker in staat moesten zijn een tijd ver onder de 4 uur te lopen. Voor het Nederlands kampioenschap waren er 7 deelnemers ingeschreven:

  • Wilfried van Bremen (uittredend kampioen 2018);
  • Rob Tersteeg, diverse malen Nederlands kampioen 20km en 50km;
  • Andre van Sloten, voormalig Nederlands kampioen 20km;
  • Remco de Bruin, een vaste gast op het podium 20km de laatste jaren;
  • Paul Jansen, de grote doorbraak van dit jaar, 2de plaats NK 20km;
  • Martin Vos, zeer goede lange afstand wandelaar;
  • Rick Liesting (ik dus), meermalig Nederlands kampioen 20km en in 2017 ook Nederlands kampioen 50km.

Niet de minste lopers dus die aan de start verschijnen en op de 50km kan er van alles gebeuren, want niets is zo onvoorspelbaar als een wedstrijd over deze afstand. Ik word deze wedstrijd bijgestaan door Han Holtslag in de verzorging en weet ook dat Jerome Caprice en Herve Davaux mee doen en zij qua tempo dezelfde doelstelling hebben als mij, dus een samenwerkingsverband in het veld is er ook. Nu komt het alleen nog op mijzelf aan en het vertrouwen in mijn kunnen. De kleedkamer is ondertussen gevuld met de geur van tijger balsem en andere spier verwarmende middelen. Ook vaseline en andere vettige substanties verdwijnen op niet nader te benoemen plaatsen, alles om schuurplekken te voorkomen en spieren te beschermen tegen de koude weersomstandigheden.

Om klokslag 11 uur geeft Gerrit Riezebos het startschot en zetten 27 wedstrijdlopers en enkele prestatiewandelaars zich in beweging voor wat toch wel een kleine veldslag zou worden. Direct nemen circa 6 internationale snelwandelaars de leiding en langzaam zie ik ze uit het zicht verdwijnen. Ik wil starten op het tempo van 12km per uur en hoop dit tot het einde vol te kunnen. De mannen voor mij lopen denk ik wel 13km per uur of zelfs nog harder. Maar zoals eerder gezegd, de 50km is een onvoorspelbare race en het kan alle kanten op gaan. Ik formeer inderdaad samen met Jerome en Herve een eigen groepje en zie dat Remco en Paul samen met de uit Zweden afkomstige Christer Svensson ook een groep gevormd hebben. Daar achter zie ik nog Wilfried en Andre, Rob is zoekende naar zijn tempo en techniek en loopt alleen. Het weer lijkt heel even iets beter te worden, maar al gauw trekt de lucht weer dicht en eigenlijk wordt het gewoon niet meer droog. Het blijft miezeren met af en toe een echte bui zou ik zeggen.

De opzet is om direct vanaf het begin goed te drinken en eten, dat lukt dit keer ook, maar door het koude en natte weer kan ik het vocht er niet uitzweten en zie mij genoodzaakt toch regelmatig even de bosjes in te moeten duiken om wat vocht te verliezen. Wel geteld maak ik 8 sanitaire stops en nog 1 grote stop op het reguliere toilet, het mag wat tijd kosten dit keer.

Het tempo wil in het begin redelijk lukken en natuurlijk is het weer oppassen geblazen niet te hard te willen gaan, want het gaat zo makkelijk de eerste paar uur. Jerome en ik kunnen redelijk bij elkaar in de buurt blijven. Herve blijkt wat last van zijn maag te hebben en laat af en toe een ronde gaan om dan later weer bij ons aan te sluiten om zo Jerome en mij te ondersteunen. De toplopers gaan ondertussen hard, tijden van 22.30 minuten tot 23 minuten per 5km, ter vergelijking wij lopen rond de 25.30 minuten per 5km. Maar dat maakt mij niet uit, het doel is uitlopen en het NK winnen, de tijd komt later wel, helemaal omdat de omstandigheden eigenlijk verre van ideaal zijn. In kilometer 8 ongeveer loop ik tegen mijn eerste en enige gele kaart aan van deze wedstrijd. Deze waarschuwing wordt niet omgezet in rood, dus technisch gaat het toch goed dit maal.

In de verzorging heeft Han ondertussen hulp van diverse andere mensen gekregen, waaronder Fred en Michiel. Hij heeft toch iets meer mensen in de verzorging gekregen dan de bedoeling was en komt hierdoor zelf handen tekort. Met regelmaat krijg ik dan ook mijn voeding van anderen, zelfs Loes trekt nog een sprintje om mij van wat te eten te voorzien, het is vandaag echt teamwork op alle fronten. Ik ben af en toe nog al een zeurder in de verzorging denk ik dan maar, maar wil graag specifieke zaken rond bepaalde momenten om een hongerklop te voorkomen en de man met de hamer te ontwijken.

Tot de 35km verloopt de wedstrijd zoals ik had verwacht, na iets meer als een uur in de wedstrijd heb ik het hele Nederlandse veld op minimaal een ronde van 1.569mtr achterstand gelopen, dus nu is uitlopen het belangrijkst. Het lichaam heeft zich ook goed gehouden en afgezien van alle sanitaire stops verloopt het goed. Ik zet het complete Nederlandse veld op 2 ronden achterstand en zie dan bij mijn tegenstanders dat zij het moeilijk beginnen te krijgen. Tegen Paul maak ik nog even de opmerking ‘welkom in de hel’ waarop hij blijkbaar wel extra motivatie vind en een deuntje van de band AC/DC in zijn hoofd krijgt ter motivatie.

Ondertussen zijn ook andere wedstrijden gestart en zijn er toch bijna honderd snelwandelaars in het veld. Prettig als afleiding, want ook ik begin nu toch wel de afstand te merken. Dan rond 40km komt ook bij mij het breekpunt, ik zie Sandra en Liesbet voor mij lopen, maar het lukt mij amper om op deze dames in te lopen. Dan word ik ook nog eens ingehaald door Anne, dat is mij eigenlijk niet meer gebeurd sinds ik ben begonnen met snelwandelen, mijn tempo is nog amper 10km. Ik krijg zelfs even ruzie met mijn benen en moet enkele meters gewoon wandelen, maar kan me toch herpakken en kan een tempo van net boven de 10km vasthouden.

De wetenschap dat de laatste rondjes er aan komen doen weer goed en het tempo blijft nu constant. Waar men altijd roept dat een marathon pas begint vanaf 35km kan ik nu roepen dat snelwandelen pas begint vanaf 40km en het dan nog een stuk verder is als een marathon! Uiteindelijk finish ik in een tijd van 4.36.53 uur, zesde algemeen en Nederlands kampioen.

Gedurende de wedstrijd zijn helaas diverse mensen om veel verschillende redenen uitgevallen. Van de 27 gestarte wedstrijdlopers zullen er uiteindelijk 13 finishen. De winnaar algemeen is de Italiaan Stefano Chiesa in de geweldige tijd van 3.48.25 uur, de snelste tijd ooit gelopen in Nederland. Ook bijzonder zijn het wereld record van Sandra Brown in de klasse Vrouwen 70 en het Nederlands record van Larissa Droogendijk in de klasse Vrouwen 45.

Het podium voor het NK:

1ste plaats           Rick Liesting                    4.36.53

2de plaats            Paul Jansen                     5.02.41

3de plaats            Remco de Bruin              5.05.58

Het seizoen is gelopen, welverdiende rust word nu genoten. De plannen voor het seizoen 2020 krijgen langzaam vorm en trainingen worden al gepland. Graag wil ik iedereen bedanken die mij op wat voor wijze dan ook dit jaar heeft meegeholpen om prachtige resultaten te behalen. Of het nu de organisatie is, (persoonlijke) verzorgers, trainers, supporters, noem maar op. Deze resultaten kan ik echt niet alleen halen!

Speciale dank aan het Benelux Race Walking Team en mijn trainingsmaatjes bij Daventria.

Voor de beelden van dit EK dank aan o.a. Bess, Anne, Bernd, Steve, Josephine en anderen waar ik zou gauw even niet aan denk. Ook alle aanwezige lopers en support van het Benelux race walking team en Geher sport netwerk bedankt! Het was leuk om dit evenement zo samen te beleven als sporter, verzorger en supporter.

EK atletiek masters, 20km snelwandelen, zaterdag 14 september

Met een rustdag minder en al wat meer kilometers in de benen is het nu toch wel merkbaar dat het lichaam moe begint te worden. Ook het weer gaat elke dag weer richting de 30 graden en zonnig, wat ook behoorlijk wat energie kost. Toch moet (de in mijn ogen) belangrijkste wedstrijd nog gelopen worden, de 20km. Dit moet weer plaatsvinden op hetzelfde parkoers van de zogeheten ’10 kilometer’ benieuwd hoe ze dat gaan oplossen.

Via de ploegleider krijgen we de dag van te voren te horen dat er gemeten is en men met het op de volgende wijze oplost, een extra ronde lopen en de aanloop verlengen, we laten ons verrassen. Op zaterdag gaan Paul en ik weer vroeg richting Ereclea Mare, ditmaal om Boetje en Hub te verzorgen. Vandaag zou je ook persoonlijke verzorging mogen doen, alleen is het niet duidelijk waar de tafels hiervoor staan. Anne is al wezen zoeken en we zien ook diverse andere verzorgers zoeken om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat we met zijn allen aan 1 tafel van 1 vierkante meter moeten staan. Dit is natuurlijk onacceptabel dus worden er creatieve manieren toegepast om meer tafels te verkrijgen. Ik pak een tafel bij een waterpost weg, enkele Engelse dames pakken een tafel van een terras en een hotel tegenover is zo vriendelijk om tafels en banken aan ons uit te lenen, zodat er toch een fatsoenlijke verzorgingspost is. Wat een manier om deze wedstrijd te beginnen, maar het kan nog slimmer natuurlijk. Net als woensdag begint ook deze wedstrijd meer als een half uur te laat, geen brabants kwartiertje meer, maar Italiaans half uurtje……

Ondanks dat het nog geen 9 uur in de ochtend is, kun je al wel merken dat het warm wordt vandaag, benieuwd wat voor effect dat gaat hebben op de lopers. Hub heeft helaas de twijfelachtige eer om als eerste op het bord met rode kaarten te komen. Ook Boetje volgt spoedig en bij controle van het bord valt het op dat er erg veel rode kaarten worden gegeven. Ik kijk eens naar wat jury leden en zij zwaaien met de gele bordjes alsof ze zich koelte toe wapperen, dat is even schrikken. Gevolg is helaas wel dat Boetje bij circa 7km uit de race wordt genomen en Hub al twee rode kaarten heeft. Hij besluit gas terug te nemen en loopt de race wel uit, maar dan op trainingstempo. Met deze wetenschap ga ik niet geheel lekker mijn eigen race in, het is oppassen geblazen.

Traditie getrouw begint onze race ook te laat, maar dat lag al in de lijn der verwachting. We moeten ons anders opstellen bij de start, omdat de extra lus is gelegen aan de andere zijde, resultaat is dat ik een beetje gevangen sta tussen diverse andere lopers, niet echt een ideale situatie. Ook Remco en Paul hebben niet een ideale positie, maar zij hebben gelukkig wel hun directe tegenstanders in het vizier. Dan wordt het startschot gegeven en ik probeer tussen de lopers uit te komen richting de kop. Ik besluit niet direct op kop te gaan lopen, maar eens te kijken wat er gebeurd en ik moet eigenlijk gewoon lachen. Er wordt gestart in een tempo van 11km per uur, dat is nog langzamer als het tempo waarop ik mijn trainingen loop. Ik observeer een paar honderd meter wat men doet, maar er gebeurd gewoon niks en dan ben ik er klaar mee. Het tempo richting 12.4km per uur en kijken wie er volgt. Zoals te verwachten enkele bekende rugnummers uit andere klasses, maar ook Martin Nedvidek uit Tsjechie, hij is alleen voor deze wedstrijd gekomen en heeft dus nog verse benen en kan dan ook een serieuze bedreiging zijn voor me. Hij loopt samen met Andreas Janker M35 en Ivzans Nodrmunds M45 dus besluit ik toch maar eens te proberen wat weg te lopen van deze mannen.

Dat lukt en al spoedig loop ik alleen in een voor mij te doen tempo. Wel is het al echt warm en ik merk wel dat dat effect op mij heeft. Gelukkig had ik al extra flessen water bij Ronnie op de verzorgingspost achter gelaten en kan dan ook een complete halve liter over me heen gooien in plaats van een bodempje water uit een bekertje. Uit commentaar van de kant kan ik opmaken dat ik blijf uitlopen op de achtervolgende heren en ik eigenlijk geen moeite hoef te doen om mijn positie te versterken. Wel loop ik weer tegen een geel bordje op wat uiteindelijk rood wordt, maar verder niet echt noemenswaardige problemen. Ik begin al vrij vroeg in de race tussen de achterblijvers te komen maar begin ook mannen op een ronde te zetten waarvan ik weet dat het goede lopers zijn, de race is zwaar voor iedereen. Ik kom Steffen Bosch M45 tegen en wat later ook Remco en dan Paul. Het lijkt erop dat ik bijna het hele veld op een ronde ga zetten. Dit wordt ook nog eens versterkt door het feit dat ik Nordmunds en Andreas zelfs op een volle ronde loop, mannen die normaal ook rond de 1.30.00 kunnen lopen.

Ik ben blij als dan eindelijk de bel van de laatste ronde klingelt, want mijn benen beginnen wel als pap aan te voelen. Toch voelt het nu als een ere ronde en komt ook de wetenschap dat zodadelijk het toernooi over is en ik toch mooie resultaten heb geboekt. Bij het ingaan van de laatste honderden meters schalt ‘we are the champions’ van Queen uit de boxen en zo voel ik mij ook! Ik passeer de finish in een tijd boven de 1 uur en 35 minuten, maar wat zou het, ik heb alle 3 mijn races gewonnen en ben dolblij. Als ik stil moet staan wil dat niet, want de eerder gesignaleerde pap in mijn benen doet nu zijn werk en ik stort naar de grond, maar wat zou het, ik heb 3 keer goud behaald.

Ik blijk op 2 personen na het complete veld op minimaal een achterstand van 1.300 meter te hebben gelopen. Voor Remco verliep de race helaas minder voorspoedig, hij kreeg 3 rode kaarten. Direct gevolg was dan ook dat we geen team meer hadden dat kon finishen, maar het zij zo. Paul liep de laatste paar kilometers op save op een bronzen plek met 2 rode kaarten en nog enkele gele kaarten. Toch een mooie prestatie van hem tijdens zijn eerste optreden op een internationaal masters toernooi.

Nu is iedereen van mening dat het parkoers te lang was, ik geloof het allemaal wel. Fiasco wordt nog groter als blijkt dat er voor de teams geen medailles zijn. Het verhaal gaat dat er circa 250 medailles zijn gestolen, kan er ook nog wel bij. Ik krijg gelukkig wel mijn medaille en ben blij met het behaalde resultaat van mijzelf, maar ook van ons complete team. We hebben behoorlijk wat medailles in de wacht gesleept, een enkeling loopt een pr, debuten van Ronnie en Paul op een internationaal masters toernooi en ook niet onbelangrijk, een leuke, gezellige vakantie met zijn allen.

Nu de plannen voor 2020 maar eens overdenken, dan is het WK masters in Toronto, Canada. Ik droom eigenlijk stiekem ergens anders van, maar dat zal wel bij dromen blijven en och, ik ben nog nooit in Canada geweest, een goede reden om er eens heen te gaan.

EK atletiek Masters, 10km weg, woensdag 11 september

Na de 5.000mtr op de baan was de kop er af wat betreft dit EK. Er zat voldoende ruimte tussen de wedstrijden om van de gelegenheid gebruik te maken een dag naar Venetië te gaan en ook te genieten van het strand en de omgeving. Maar natuurlijk moest er ook getraind worden, dit deden we bij voorkeur in de ochtend, rond de tijd dat we ook onze wedstrijden moesten gaan lopen.

Gerrit en Corina waren ondertussen weer naar Nederland vertrokken, maar we kregen nu versterking van Hub en Bes, wisseling van de wacht zeg maar. De 10km zou gelopen worden in het plaatsje Ereclea Mare, een ronde door het dorp en niet bij het stadion. Voor de klasses M60 en ouder was de start al vroeg, om 8 uur ’s ochtends. Hub dacht echter dat de start nog vroeger was en op dinsdag ochtend zag ik dan ook ineens een berichtje voorbij komen van Hub met de vraag of hij wel goed zat. Het antwoord was ‘ja je zit goed, maar je bent een dag te vroeg’. Gelukkig kon hij er om lachen en wist in elk geval waar hij moest zijn.

Op woensdag gingen Paul en ik al vroeg vanuit ons hotel naar de wedstrijd, om Hub te supporteren en ook te kijken hoe de jury te werk zou gaan. Na de mannen 60+ zouden de dames lopen en uiteindelijk rond 11.30 uur wij. Maar natuurlijk is alles betrekkelijk in Italië zo ook de starttijd. De eerste wedstrijd start een half uur te laat en we hebben ons verbaasd over de organisatie, wegen moesten nog afgezet worden, onduidelijk over plaatsing borden en start streep. Enkel wat tentjes als kleedruimte, geen bankjes, douches of andere voorzieningen, echt spartaans.

Onze verbazing werd nog groter tijdens de race van de mannen 60+ toen de eerste heren gingen finishen, er werden wereldtijden gelopen, hier moet echt iets fout zijn. Navraag bij Ian Richards leert ons dat zijn gps ruim 600mtr te weinig heeft geregistreerd en dat bijna iedereen wel 400 tot 600mtr te weinig heeft geregistreerd. Al snel wordt duidelijk dat de organisatie hier de grootste steek heeft laten vallen, het parkoers is duidelijk te kort en ze dopen de wedstrijd om tot ‘short road race walk’……… Hub liep een behouden race en was ook verbaasd over zijn eindtijd, tot hij bovenstaand verhaal hoorde.

Bij de dames deed Annelies het ook weer goed, ze liep een constante race en behaalde een bronzen medaille, gezien de tegenstand ook het hoogst haalbare. Voor deze afstand waren namelijk wat nieuwe namen ingeschreven waaronder Katrin Schultze uit Oostenrijk, waardoor op voorhand al duidelijk was dat het een harde strijd zou worden voor de podiumplaatsen.

Uiteindelijk mogen dan de mannen M35 tot en met 55 ook van start, geen idee meer hoe veel te laat, maar we worden opgeroepen om ons gereed te maken. In de klasse M35 loopt nu ook mijn maat uit Duitsland mee, Andreas Janker, een goede loper waarvan ik weet dat hij hetzelfde tempo als mij kan lopen en ik verwacht ook nog wel met hem samen te kunnen werken vandaag. In mijn klasse enkele extra Italianen en Spanjaarden, benieuwd wat dat gaat opleveren. Aan de startlijn positioneren Remco, Paul en ik ons midden in het veld vooraan. Ronnie kiest er voor om wat achter in te starten en hoopt vandaag gewoon te finishen, net als wij dat allemaal hopen, zou wel mooi zijn als hij het haalt.

Het plan is weer simpel, op kop van start, kijken wie er voorbij komt en dan aanhaken als het iemand uit mijn klasse is. Vanaf de start dan ook direct op kop en ik de winkelruiten zie ik dat er 2 andere lopers mee zijn, ik meen Andreas en Ivzans Normunds (M45, Letland) te zien. Het blijkt echter tot iets anders te zijn als een spanjaard uit de klasse M35 ineens langs zij komt en de kop overneemt en ik ook Andres waarneem. Blijkbaar hebben deze 2 mannen als enige aansluiting gezocht en nu mag ik het met hen gaan uitzoeken. De spanjaard kan gelukkig geen Duits, dus ik overleg met Andreas wat te doen. Dat is vrij simpel, laat de spanjaard maar even op kop en als hij afzwakt proberen te versnellen.

Het parkoers is best verraderlijk, vals plat naar beneden, wat geslinger door betonblokken op de weg, dan een scherpe bocht naar rechts om vervolgens via een slecht wegdek met gaten en putten weer langzaam omhoog te gaan om uiteindelijk weer op mooi asfalt uit te komen. Velen weten dat ik graag rondloop ‘als een prinsesje’, alleen maar goed en vlak asfalt, daar ligt mijn voorkeur. Heb ik vandaag in elk geval goed pech.

De spanjaard blijft netjes op kop en wij blijven er vlak achter. Dit hou ik een kilometer of 4 tot 5 vol en dan merk ik dat het tempo verzwakt van de spanjaard, we gaan van 4.16 ineens naar 4.30 minuut per kilometer. Ik geef Andreas het seintje aan te haken en zet een versnelling in. Gezien het commentaar van de zijkant lopen we per direct weg van de spanjaard en het lijkt erop dat hij compleet instort. Andreas en ik zoeken even naar een lekker tempo en blijven rond de 4.24 minuut per kilometer hangen. Ondertussen hebben we ook wat gele en rode kaarten verzameld, maar met name Andres komt in de gevarenzone met 2 rood en 4 geel. We nemen wat vaart terug en in de een na laatste ronde vraag ik hem wat we gaan doen, gaan we voor de individuele eer, of gaan we samen over de finish? Hij kiest gelukkig de optie die ik ook prefereerde, gezamenlijk finishen en zo geschiede.

We finishen in een tijd van 41.26 minuten op een onbekende afstand, maar hebben samen een prachtige race gelopen waar ik nu nog met plezier op terug kijk. De schade voor mij was beperkt tot 1 rode kaart en 1 geel. Deze competitie lijkt mij technisch goed af te gaan op toch best hoge snelheden, hopelijk kan ik dat de laatste wedstrijd ook nog volhouden.

De overige Nederlandse lopers hebben het ook goed gedaan tijdens deze wedstrijd, Remco haalt zilver, Paul brons en Ronnie finisht in een tijd net onder het uur. Door de goede resultaten van Paul en Remco halen we met ons gemengde leeftijdsteam ook nog eens een zilveren medaille op slechts 57 seconden achter de Italianen, je kunt niet altijd alles hebben denk ik dan maar.

EK atletiek Masters, 5.000mtr snelwandelen, Venetië, Italië

Na een slechte start in aanloop naar dit toernooi (dank aan de staking bij KLM waardoor onze bagage niet mee kwam…..) is het vandaag dan toch tijd voor de eerste wedstrijd. Dit onderdeel is tevens het onderdeel dat mij (gevoelsmatig) het slechtst ligt. De reden hiervoor is simpel, een 5.000mtr of korter op de baan moet zo snel gelopen worden, dat de kans op kaarten en diskwalificatie stukken hoger ligt dan een langere afstand op de weg.

Zelf kom ik dit jaar uit in de klasse M40 (mannen 40 t/m 44 jaar), onze race wordt gelopen samen met de klasse M35, waar Ronnie Timmermans in deelneemt. Tijdens de warming-up begint het weer al wat slechter te worden en af en toe komt er een druppel uit de lucht. Ook is het niet al te warm vandaag, dus eigenlijk Noord-Europees weer dat toch echt in mijn voordeel moet zijn in een veld met veel Italianen en Spanjaarden. Mijn strategie is eigenlijk heel simpel en van toepassing op het hele toernooi, direct op kop gaan lopen, kijken wie er mee komt, of er voorbij wil komen en dan proberen de race te controleren en indien nodig direct hard te maken om uiteindelijk als eerste over de finish te komen.

Als we dan eindelijk veel te laat mogen starten voer ik direct mijn plan uit en loop binnen enkele meters op kop. Wat wel even twijfelen is, wie loop er nu achter me? Omdat we 2 leeftijdsklasses in het veld hebben weet ik niet of het een directe bedreiging is, dus over naar het tweede deel van het plan, de race direct hard maken. Opening op de eerste 400mtr direct op 1.40 minuten en de eerste 1.000mtr net boven de 4 minuten. Op basis van aanwijzingen van de kant weer ik dat het gat naar de nr. 2 behoorlijk is gegroeid, dus dat stuk is opgelost. Nu het volgende probleem, de jury. Ik heb nog geen goed beeld van de jurering, maar in mijn ogen ging het in de voorgaande wedstrijden behoorlijk fair. Ik loop wel tegen enkele kaarten op en uiteindelijk een rode kaart. Dit is echter nog geen reden om een aanpassing te doen in mijn snelheid en techniek vind ik, dus ik ga gewoon door. Gevoelsmatig loop ik niet echt soepel en ik geef de schuld maar aan de spanning van de eerste wedstrijd en blijf lekker doorgaan. Ik heb al diverse deelnemers op 1 of meerder rondes achterstand gezet en passeer ook nog mijn directe concurrent, zonder hier erg in te hebben.

Uiteindelijk passeer ik de finish in een tijd van 21.09 minuten en heb mijn tegenstand op minimaal een ronde achterstand gelopen. Het zit dus wel goed met de vorm, hopelijk is dit een voorteken voor de komende wedstrijden.

Ronnie wordt helaas gediskwalificeerd enkele ronden voor het einde. Verder zijn de volgende resultaten behaald:

Annelies Sarrazin (BE), V35, zilver

Paul Jansen (NL), M45, zilver

Remco de Bruin (NL), M55, brons

In de klasse M60 moest Boetje Huliselan helaas inhouden omdat hij vroegtijdig al tegen 2 rode kaarten aanliep, toch finishte hij en hopelijk gaat het op de 20km beter. Ook in deze klasse uitkomend is Gerrit Riezebos, die een prachtig pr liep.

Stroopwafel race AV Gouda, hemelvaartsdag 30-5-19

Vandaag de jaarlijks terugkerende wedstrijd bij AV Gouda. Met hemelvaart heeft deze atletiek vereniging haar jaarlijkse ‘stroopwafel’ wedstrijd en wij mogen dan met het snelwandelen de dag openen. Gekozen kan worden uit diverse afstanden tot en met 5.000mtr.

Sinds mijn uitvallen in Alytus tijdens de Europa Cup lijkt de blessure weer weg te zijn en heb ik mijn trainingen hervat. Eigenlijk loop ik weer pijnvrij, het lijkt wel dat met name langdurige belasting en inspanning effect hebben op mijn lichaam. Ik heb dan voor mij zelf ook de keuze gemaakt een stap terug te doen en mij weer te richten op de afstanden die ik eigenlijk altijd deed, of te wel alles t/m 30km. Dit is qua trainingen goed te doen en ook de blessure gevoeligheid is dan onder controle te houden. Omdat ik in september weer naar het EK Masters ga en daar zal deelnemen op diverse afstanden zal ik ook weer gericht moeten gaan trainen voor deze afstanden. Een van de afstanden is de 5.000mtr op de baan, een van mijn minst favoriete onderdelen, maar wil het toch doen. Vandaag is dan een mooie wedstrijd om te kijken hoe ik er voor sta.

Naast het feit dat ik wil kijken hoe ik er voor sta heb ik de afgelopen tijd ook de prestaties van o.a. Paul Jansen en Remco de Bruin gevolgd en gezien dat beide mannen zicht nog steeds ontwikkelen qua snelheid en ik ook wel benieuwd ben hoe ik nu sta ten opzichte van hen. Ik heb het hele jaar nog geen 5.000mtr gelopen en ook weinig in het Nederlandse veld, dus ook een mooie gelegenheid om te kijken hoe de stand van zaken is.

Het weer is druilerig, niet koud en wat wind, het lijken toch wel goede loop omstandigheden. In de trein naar Gouda kreeg ik naar aanleiding van muziek die ik aan het luisteren was het idee om te gaan lopen met nr. 13, dit aangevraagd bij de inschrijving en dit was geen probleem. Het was eigenlijk wel grappig om te zien dat de eerste deelnemers allemaal nr. 1 aan het ontwijken waren, alsof er een vloek heerst op dit nummer, Paul maakte dit blijkbaar niks uit en uiteindelijk liep hij met dit nummer. Ook mooi vandaag om te zien is dat Ronnie Timmermans en Andre van Sloten beide mee lopen. Beide mannen waren al lang niet meer gesignaleerd in het wedstrijdveld en het is altijd leuk om van deze gevaarlijke outsiders er ineens bij te hebben, te meer omdat niemand weet wat zij zouden kunnen.

 

Om 11.45 is onze start, vanaf het startschot zit ik direct op kop, maar hoor achter mij de kenmerkende tred van Paul en de ‘slof’ van Remco, blijkbaar willen beide mannen mij niet direct laten weglopen. Gevolg is dat de eerste 200mtr dan ook veel te hard gaan en dit blijkt ook op 400mtr als de coach van Paul aangeeft dat het tempo erg hoog ligt. Langzaam hoor ik wat minder geluid achter me en dan weet ik dat ik langzaam uitloop op beide mannen. Toch stom dat ik me kan laten opjagen door alleen maar het idee dat er aansluiting is en ik daarom niet mijn eigen race ga lopen. Doorkomst op 1.000mtr is net boven de 4 minuten, ik zit nu toch weer redelijk op mijn eigen tempo. Plan is om rond de 21.30 minuten te lopen, of te wel circa 4.15 minuten per 1.000mtr (14km/uur). Om dit te bereiken moet ik wel opletten dat ik mijzelf niet ga opblazen in de eerste kilometers en toch het tempo moet aanpassen.

Ondertussen beginnen de aanwezige juryleden hun aanwezig ook te tonen aan diverse deelnemers, ik blijf ook niet buiten schot vandaag. Ik krijg in korte tijd 2 gele kaarten voor mijn knie strekking, maar gelukkig worden deze niet omgezet naar rood. De 3.000mtr gaat in circa 12.35 minuten, een speling van 10 seconden nog op mijn fictieve eindtijd. Paul en Remco zijn ondertussen toch een redelijk eind achter mij, ik heb even over mijn schouder proberen te kijken, lang geleden dat ik dat in een wedstrijd in Nederland heb gedaan. Paul loopt op iets meer als 100mtr afstand en Remco ruim 300mtr (eigenlijk zie ik hem nu voor me). Wel begint het me op te vallen dat het ademen zwaarder gaat, door de hoge luchtvochtigheid en toch wel wat drukkende omstandigheden lijkt er minder zuurstof in de lucht te zijn.

De laatste kilometers werk ik planmatig af en uiteindelijk finish ik in een tijd van 21.24 minuten, hier ben ik tevreden mee. Paul komt in een mooie tijd van 22.19 minuten over de finish en Remco in 23.36 minuten. Er is toch nog wel een groot verschil tussen ons, maar beide heren leveren wel weer zeer goede prestaties. Het was een mooie wedstrijd en ik weet in elk geval wat ik moet doen, mijn interval trainingen weer hervatten op een hoger tempo, focus leggen op knie strekking en lekker doorgaan met waar ik mee bezig ben, plezier hebben in de sport. Een mooie bijkomstigheid is dat ik pijnvrij heb gelopen, hopelijk ben ik nu overal vanaf en kan ik over enkele weken tijdens het NK 20km ook weer een mooie prestatie neerzetten. Tijd zal het leren…………………..

European Racewalking Cup, Alytus, Litouwen, 19 mei 2019

Eind vorig jaar had ik al besloten voor mijzelf om dit jaar de doorstap naar de 50km te maken. Dit omdat ik dacht dat ik op basis van het puntensysteem van de IAAF nog enigszins de kans had om in de ranking lijsten te komen. Voor de 50km moet je 2 wedstrijden hebben uitgelopen, 1 van 50km en een van minimaal 20km. Verder wordt dit een technisch verhaal, maar mijn streven was om in elk geval 2 wedstrijden van 50km te doen. De eerste was in Dudince afgelopen maart, ik was niet compleet tevreden met het resultaat, maar het was een goede les. Hetgeen ik toen heb geleerd wilde ik in Alytus in de praktijk brengen.

Mijn voorbereiding naar de race in Alytus was verre van optimaal, het bedrijf waar ik werkte werd failliet verklaard en door overbelasting kreeg ik een peesontsteking in mijn linker onderbeen. Financiele en lichamelijk problemen zijn geen goede combinatie. De overbelasting zal ook een uitvloeisel zijn geweest van de andere problemen vermoed ik, maar dat is achteraf geklets. Wat rustiger moeten trainen, geen rust in het lichaam en hoofd, maar wel gemotiveerd om te lopen. In de week voor de wedstrijd leek alles weer redelijk onder controle, ik kon weer pijnloos trainen, had een 3.000mtr op de baan gelopen zonder problemen, dus ik kreeg er toch weer wat vertrouwen in.

Als begeleider voor deze race had ik Frank van Ravensberg benaderd. Ik zou als enige atleet uit Nederland gaan en een goede begeleiding en verzorging is toch wel essentieel, met name op 50km. Daarnaast is het ook erg prettig om goed / gezellig reisgezelschap te hebben. We waren beiden nog nooit in Litouwen geweest en wisten dan ook niet wat ons te wachten stond. Mijn enige ervaring met Litouwers is met de chauffeurs die je in Nederland wel eens op de weg ziet, of op het werk tegenkwam en dat waren niet echt goede ervaringen om eerlijk te zijn. Maar vol goede zin vertrokken Frank en ik op vrijdagochtend vanaf Schiphol met het vliegtuig naar Vilnius om van daaruit door de organisatie met een bus naar het hotel te worden gebracht in Birstonaseen reis van circa 90km. Uiteindelijk ligt Birstonas nog 35km van Alytus, maar hier was door de organisatie zo voor gekozen.

Het hotel in Birstonas was het centrale hotel voor de atleten, in het totaal deden er ruim 250 atleten mee, verdeeld over 5 wedstrijden. Tel hier ook begeleiding bij op, dan kom je toch wel aan ruim 400 bedden. Birstonas was een ‘spa’ dorp, een beetje zoals Dudince, maar dan veel beter onderhouden en moderner. In het hotel kon gebruik gemaakt worden van alle aanwezige faciliteiten en in de directe omgeving kon je ook goed trainen en oefeningen doen. Enig minpuntje was het grote aantal muggen dat aanwezig was, waarschijnlijk door de ligging aan het water. Bij aankomst de eerste zaken regelen, even een korte training, eten en dan toch op tijd naar bed om het uur tijdsverschil vast een beetje te verwerken. Als het in Nederland 08.00 uur in de ochtend is, is het in Litouwen al 09.00 uur en ik heb toch altijd wel moeite om te schakelen.

Op zaterdag op tijd op, ontbijten en wachten op de bus die ons naar Alytus zal brengen, om het parkoers te verkennen. Het was al best warm vandaag en zondag zou het nog warmer worden, het was dan ook wel prettig om te kunnen trainen op de tijd waarop de wedstrijd ook zou zijn, zodat je weet wat je kunt verwachten. Midden in Alytus had men een grote weg afgesloten waar de wedstrijd zou plaatsvinden. Ik baalde een beetje dat het maar een 1km parkoers was, dat zou weer 100 bochten inhouden. Gelukkig waren de keerpunten wel ruim van opzet en dan ook goed te lopen. Ook lag het parkoers gedeeltelijk in de schaduw, waardoor de warmte nog een beetje te doen was. Wat ik wel opvallend vond is dat er minder als 70 atleten mee waren naar de centrale training en verkenning, maar ik vond het in elk geval prettig om te doen. Het trainen ging goed en het gevoel was ook goed, nu in de middag nog het plan voor de race uitwerken en rust pakken.

Het race plan was eigenlijk vrij simpel, de snelste dames lopen rond de tijd welke ik in gedachte had, 4.10.00 tot 4.15.00 uur. We hadden op basis van de opgegeven tijden een groep van 4 loopsters gevonden waar ik wel bij kon aansluiten en dan was het van belang om niet te hard te willen gaan. Het plan was er, nu de uitvoering nog. Tijdens de technical meeting bleek dat de bus een kwartier later zou vertrekken op zondag, eerste instantie was ik hier wel blij mee, maar toen bedachten we ook dat de call room tijd een kwartier naar voren was gekomen. Dit leverde de eenvoudige som op dat je warming up een half uur korter zou zijn. De bus zou rond 06.45 in Alytus zijn en aanmelden moest tussen 07.00 en 07.30 uur. Je zou dus maximaal 3 kwartier hebben voor de warming up. Als je nml. bent aangemeld kun je niet meer weg uit dat gebied. Ook het feit dat je dan nog een half uur moest wachten tot de start van de race was ik niet blij van, maar het is wat het is. Maar we moesten in elk geval lekker op tijd opstaan en om 05.00 uur zat ik al een bord pasta naar binnen te werken. Dat is het wel voordeel in dit land, hier ontbijten ze ook warm ,waardoor er wel wat keuze was voor een koolhydraat rijke bodem.

In de bus een beetje wegduiken in mijn eigen wereldje en de voorbereiding op mijn eigen manier doen. Frank had zich al geïnstalleerd aan zijn verzorgingstafel en nu was het gewoon wachten tot het startschot om 08.00 uur. In de call room was de spanning merkbaar, toch wel bijzonder om tussen zoveel ‘top’ lopers te staan, circa 45 mannen en 30 vrouwen die de strijd aan gaan met elkaar en de 50km, want een strijd dat zou het worden.

We mogen eindelijk richting de start en krijgen nog enkele minuten de tijd om de benen te strekken. De landen teams worden opgesteld en daarachter de overige lopers en dan valt het startschot. Yohann Diniz lijkt wel gelanceerd te worden en heeft binnen de kortste keren het complete veld al op een redelijke afstand gezet. Bijna alle andere heren en 1 dame, Elenora Giorgi zetten de achtervolging in. Ik zelf, de overige dames en een mannelijke atleet Estland zien de overige lopers langzaam uit beeld verdwijnen. Direct twijfel, zal ik toch proberen achter de anderen aan te gaan, of blijf ik dit tempo lopen? Ik besluit de eerste kilometers maar eens af te wachten om te kijken welk tempo we doen. Ik zit achter Ignes Henriques en zij loopt toch een tempo van 5.00 minuten per kilometer, het tempo van het plan dat Frank en ik hadden bedacht. Ik besluit dan ook bij haar te blijven en te kijken wat er gaat gebeuren. Naast Henriques krijg ik ook gezelschap van een dame uit Oekraine en Julia Takacs uit Spanje. Dit waren ook precies de rugnummers die Frank en ik hadden gezien om de gewenste tijd te kunnen realiseren, dus het plan lijkt te werken.

Ondertussen zie ik Diniz echt weglopen bij de rest, maar ook dat er al wat mannen zijn die langzaam uit de grote groep moeten lossen omdat het tempo zo hoog ligt. Blijkbaar heb ik toch een verstandig besluit genomen door het tempo van 12km te blijven lopen. De verzorging door Frank gaat ook goed en de temperatuur is nog oke. De dames lopen af en toe wat wisselvallig, maar dat is vermoed ik ook tactiek, zij lopen voor de medailles en ik alleen voor een tijd en de ervaring. Ik heb wel redelijk wat vocht naar binnen gekieperd en moet dan toch al binnen het uur een sanitaire stop maken. Dit kan gelukkig heel snel en ik ben dan ook snel weer bij de groep waar ik de hele tijd al mee liep. Alles voelt goed, maar het is natuurlijk nog een eind. We worden al eens op een ronde gezet door Diniz, maar nog niet door zijn achtervolgers, wat een snelheid heeft deze man toch.

Waar ik ook blij van ben is dat ik geen enkele waarschuwing krijg van de jury, blijkbaar is mijn techniek de laatste maanden toch positief ontwikkeld, in het buitenland krijg ik geen waarschuwingen meer, dat geeft een goed gevoel. We blijven rondjes tussen de 4.58 en 5.01 minuten draaien, wat kunnen die dames constant lopen nu, verbazingwekkend. Net binnen 2 uur wordt de 24km afgelegd en we komen halverwege de race, ik voel me nog steeds goed en blijf er vertrouwen in houden. Maar soms komt aan al dat goede ook een eind, ergens rond kilometer 28 voel ik op een keerpunt een pijnscheut door mijn linker onderbeen trekken, precies op de plek waar de ontsteking had gezeten. Toeval, of problemen, helaas het laatste, eerst bij elk keerpunt een pijnscheut, maar dan ook op de rechte stukken. Natuurlijk komt zo’n probleem nooit alleen en lukt het mij ook nog eens om op een dopje van een fles water te stappen, waardoor ik nog een onhandige beweging moet maken en de pijn er niet beter van wordt. Er lig trouwens wat troep op het parkoers, je staat er van te kijken. Bij de waterpost laat men de dop op de fles zitten, met als gevolg dat er over dopjes rond slingeren, deze proberen ze wel weg te halen, maar dat lukt maar gedeeltelijk. Naast dopje bij de waterpost is het rond de verzorgingsposten van de landen helemaal een slagveld, bidonnen, ijsklontjes en zelfs injectie spuiten, het is echt opletten waar je je voeten neerzet.

Maar weer terug naar de race, rond 30km lijkt Takacs haar aanval te plaatsen en loopt weg bij Henriques, de Oekrainse heeft al eerder moeten lossen, dus ik loop nog samen met Henriques. De pijn blijft echter hardnekkig zingen in mijn onderbeen en wordt alleen maar erger in plaats van minder. Dan komen de moeilijke overwegingen, wat ga ik doen en ik besluit hetgeen dat ik niet wil, maar misschien wel het verstandigst is, ik ga stoppen.

Ik geef Frank aan dat ik de ronde van 35km nog uitloop en er dan mee stop, het is het me niet waard om het risico te nemen een blessure op te lopen en dan ook nog het risico dat ik de finish als nog niet haal. Niet leuk, maar misschien wel het verstandigst. De lessen uit Dudince werkten wel tot nu toe, maar mijn eigen lichaam werkte nu niet mee.

De race werd uiteindelijk gewonnen door Diniz in een tijd van 3.37.43 minuten, Takacs had een eindtijd van 4.05.46 en Henriques 4.13.57. Ik haalde de finish niet, maar denk dat ik wel het wijste besluit voor mezelf heb genomen.

Hoe nu verder is de grote vraag voor mij. Afhankelijk van werk, herstel en nog wat zaken zal ik toch wat op een rijtje moeten zetten. Misschien is de 50km wel een stap te ver en kan ik beter een stap terug doen richting 20 en 30km. Zoveel onduidelijkheden, maar daar kom ik vast wel uit.

Speciale dank aan Frank voor de hulp en gezelschap dit weekend!

50ste editie snelwandelen Naumburg (DE), zaterdag 13 april 2019

 

Als we van te voren hadden geweten wat er zou gebeuren, weet ik niet of we met zoveel lopers en enthousiasme zouden afreizen naar deze wedstrijd. Maar het werd een bijzonder evenement met enkele mooie resultaten.

Zoals binnen onze snelwandel groep vaker gebeurd werd er gekeken naar een interessante buitenlandse wedstrijd waar iedereen aan deel zou kunnen nemen. Denk hierbij aan tijden die gelopen worden door deelnemers en eventuele afstanden waaruit gekozen kan worden. De Duitse kampioenschappen in Naumburg lenen zich hier zeer goed voor en daarom gingen we ook dit jaar weer met een groot gezelschap naar dit evenement.

Deelnemers 20km: Remco de Bruin, Paul Jansen, Boetje Huliselan, Anne van Andel, Han Holtslag, Wilfried van Bremen, Liesbet de Smet en Rick Liesting.

Deelnemers 5km: Gerrit Riezebos en Sandra Maas

Special guests: Jaqcues van Bremen (verzorging en foto’s), Theo van Houten en zijn vrouw (coaching en ondersteuning)

In verschillende groepen werd afgereisd richting Naumburg, zelf ging ik op donderdag mee met Han, Remco en Paul. Voor ons was dit ook een test voor de zomer, als we gezamenlijk met de auto naar het EK masters willen gaan. Kunnen 4 mannen en hun bagage in een auto en kunnen ze onderweg nog met elkaar opschieten, of willen ze op elkaar schieten? Gelukkig ging de reis goed en kwamen we tot  de conclusie dat Venetie ook wel moet lukken. Op vrijdag waren we allen compleet en gingen we gezamenlijk met ‘geher-netwerk’ Duitsland eten bij een Italiaan. We hadden ondertussen ook een jongedame uit Libanon onder onze hoede genomen, Sandy. Er zouden meerdere buitenlandse atleten komen, maar blijkbaar hadden die het weerbericht beter bestudeerd en zich afgemeld. Omdat er toch wel ruimte in een auto over was en ook de communicatie soepel verliep hadden we haar uitgenodigd om zich bij onze groep te voegen en ook zaterdag te helpen tijdens de wedstrijd. Het eten was weer goed en op vrijdag was het vroeg naar bed, op zaterdag om 06.30 uur ontbijten om vervolgens om 09.00 uur te starten voor de 20km. Er was wat slechter weer voorspelt, maar wat we op zaterdag aantroffen was niet wat we in gedachten hadden.

Op zaterdag ben ik op tijd wakker en als ik de kamer uit stommel komt Paul net binnen, maar volgens mij heb ik mijn bril niet goed op mijn neus, hij is voorzien van een witte laag. Ik werp een blik naar buiten en sla bijna stijl achterover, het sneeuwt en niet te zuinig! Meer mensen doen ondertussen deze ontdekking en het moraal daalt toch even. Hier is niks aan te doen, tja je kunt weer in bed gaan liggen, maar dat is toch ook wel zonde van de dag. Het ontbijt wordt naar binnen gewerkt en nog wat beduusd gaan we richting het parkoers.

Daar aangekomen ligt de weg er wel goed bij, maar witte prut blijft naar beneden komen en het ziet er naar uit dat dit voorlopig wel door blijft gaan. Inlopen in de sneeuw, oefeningen doen in de school waar de organisatie zit. Tafel voor de verzorging inrichten en er maar gewoon het beste van maken. Bij de start valt het op dat er heel wat minder lopers zijn als waren aangemeld, blijkbaar zijn veel Duitsers toch gegaan voor de optie ‘terug naar bed’. Toch start de 20km om 09.00 uur en zijn we op weg voor een wel bizarre wedstrijd.

Zoals te verwachten gaan de Duitse top-lopers er gezamenlijk vandoor, we zullen ze alleen nog zien als ze ons op de zoveelste ronde zullen zetten. Ik weet echter dat ik dezelfde tijden kan lopen als de top van de Duitse dames en had mij dan ook voorgenomen te proberen daar aansluiting bij te vinden. Dit plan lukt als ik eerst bij Emilia Lehmeyer kan aansluiten en later ook Teresa Zurek en Leo de Awa (Honduras) zich hierbij voegen. Met deze groep van 2 Duitse dames en 2 internationale atleten lopen we op een tempo van 4.34 per kilometer, dat is redelijk vol te houden in deze condities. Ik heb al wel redelijk vlot een waarschuwing voor knie en deze staat ook vlot op het bord, maar daar blijft het dan ook bij. Later blijkt dat deze man bijna elke Nederlandere wel een geel bordje voor knie heeft laten zien en er ook redelijk wat op de bon heeft geslingerd.

De kilometers gaan verder en ondertussen heeft Han helaas al de twijfelachtige eer om voor het vijfde achtereen volgende jaar te worden gediskwalificeerd in Naumburg op de 20km. Wilfried heeft helaas vanwege rugklachten de strijd ook al moeten staken en zo begint deze wedstrijd toch al zijn slachtoffers te eisen. Tijdens het lopen begin ik te merken dat er iets tegen mijn been aan komt, ik probeer naar beneden te kijken en zie iets langs en zwarts heen en weer gaan. Dat kan maar 1 ding betekenen, een losse veter…….. Dit is me nog nooit overkomen tijdens een wedstrijd, maar ik loop op een nieuw model schoenen met iets andere veters als normaal. Blijkbaar gaan deze veters los onder natte omstandigheden. Bij het passeren van kilometer 8 of 9 bij start finish, stap ik aan de kant en probeer ik met mijn verrekte koude handen de veter te strikken, dit duurt circa 20 seconden, maar lijkt wel een eeuwigheid. Ook de ander even controleren en dan weer de achtervolging inzetten. Dat had ik misschien niet moeten doen, ik probeer 2km lang weer bij de andere 3 te komen, maar hier heeft ondertussen Teresa een aanval ingezet om weg te komen, Leo stopt om voor mij onbekende reden als ik er op 10km bijna bij ben en Emilia probeert Teresa bij te halen. Ik verbruik teveel energie en dit is ook terug te zien in mijn tijden van 10 tot en met 15km, ik lijk even bij te moeten tanken. Wel valt mij op dat ik Remco en Paul nog niet echt in het vizier heb gekregen, dit moet inhouden dat beide een gigantisch goede wedstrijd aan het lopen zijn en echt snelle tijden gaan neerzetten. Hetzelfde idee heb ik ook bij Anne, deze kom ik ook wat minder vaak tegen onderweg.

Het is mooi onderweg om te zien hoe iedereen vecht tegen de omstandigheden, lopers tegen de elementen, maar ook de verzorgers. De verzorgers zien ook wel gruwelijk af onder deze omstandigheden, dus bedankt Sandra, Gerrit, Jaqcues, fam. Van Houten, fam. Schusters en Han. Ik herstel ondertussen weer redelijk van mijn domme achtervolging en kan weer wat tempo draaien. Ik passeer Remco en net bij het ingaan van mijn laatste ronde kom ik Paul achterop. Het lijkt er even op dat hij wil aanhaken, maar is gelukkig verstandig en doet dit niet. Dan eindelijk na 1.33.13 minuten hoor ik weer het meest foute muzikale nummer dat je op dat moment wilt horen, ‘ik heb geen bananen vandaag’. Dan kun je toch weer even lachen en ben ik benieuwd welk nummer Paul te horen krijg, daar hoef ik niet lang op te wachten, met een geweldige eindtijd van 1.38.53 wordt hij getrakteerd op ‘jij bent de zon, jij bent de zee’.

De liedjes van andere lopers hoor ik niet, maar wel vermeldingswaardig, Remco een nieuw NR M50 in 1.40.38 en Anne op slechts 12 seconden van haar pr in 1.51.26

Om 12.00 uur lopen Gerrit en Sandra nog mee in de 5km wedstrijd en ook hier worden nette tijden gelopen. Gerrit loopt gecontroleerd naar een eindtijd van 29.29 (een gerrit de jong tijd) en Sandra 33.34.

Ook de overige lopers zijn tevreden met het verloop van dit evenement en zo wordt iets wat eerst ‘wit, akelig en vervelend’ leek toch nog een mooie wedstrijd. Iedereen maar weer bedankt voor de gezelligheid, maar volgend keer toch maar naar iets warmers misschien?

 

European Athletics Race Walking Permit Meeting Dudinska 50, 23 maart 2019

 Al in 2018 had ik besloten om in het seizoen 2019 de overstap te doen naar de 50km. Het was alleen kijken hoe dit zou gaan na de operatie in november 2018. Ik had uitgerekend dat ik inclusief revalidatie 19 weken zou hebben tot aan de 50km wedstrijd in Dudince, dus de vraag was of deze race misschien niet te vroeg zou komen. De opbouw ging goed, langzaam weer duurvermogen opbouwen, elke maand een kleine wedstrijd en de afstand uitbouwen om te kijken of de techniek goed was en dan is het maart, bijna tijd voor de race.

In het weekend voor deze race wilde ik nog een baanwedstrijd gebruiken als training, maar dat leverde helaas meer problemen op dan vertrouwen. Binnen circa 7km werd ik al gediskwalificeerd met 3 rode kaarten voor kniestrekking, dit was me nog nooit overkomen en dit bleef toch wel een beetje tussen de oren hangen. Aan de andere kant was ik er nu nog meer op gefocust om de 50km uit te lopen en aan te tonen dat ik technisch het juist wel goed kan, een slechte ervaring omzetten naar een uitdaging. De uitdaging in Dudince was vrij duidelijk voor mij, zorgen dat je de wedstrijd uitloopt. Daarnaast waren er nog een x-aantal andere mogelijkheden, waaronder de tijd welke ik wilde neerzetten. Mijn uitgangspunt was een tijd van 4 uur en 10 minuten, een tempo van 12km per uur. Een snellere tijd zou mooi zijn en een droom was een tijd onder de 3 uur 59 minuten (Internationale limiet voor het WK atletiek in Doha, maar de Nederlandse federatie vraag 3 uur 49 minuten, dus zoveel had ik er toch nog niet aan).

Op donderdag 21 maart vlieg ik samen met Han Holtslag naar Boedapest (Hongarije) om van daaruit nog een rit van circa 2 uur te maken richting Dudince, net over de grens in Slowakije. Han had aangeboden om mee te gaan als verzorger en kon zelf ook nog een 5km wedstrijd lopen als ik binnen 4.45 uur zou finishen, dat moest toch wel mogelijk zijn was de gedachte. We waren mooi op tijd bij het Flora Hotel, op een kleine 1.5km van de start. Het was prachtig weer in Slowakije en ik maakte nog even gebruik van het moment om de benen nog wat los te lopen en enkele oefeningen te doen. Samen zijn we daarna richting het dorp gewandeld en hebben wat boodschappen gedaan en alvast wat rond gekeken. In het hotel was het die avond eten wat de pot schaft, gelukkig was dit goed te doen. De overige dagen mochten we voor lunch en dinner kiezen uit 3 verschillende maaltijden per keer, bijvoorbeeld aardappel puree met kip, rijst met vlees en saus of goulash. Het eten was goed, alleen hadden porties wat meer gemogen, maar het was al beter als mijn ervaring uit 2016.

Op vrijdagochtend ging al vroeg de telefoon op onze kamer, het bleek dat Jerome Caprice, een vriend uit Ierland en uitkomend voor Mauritius, in de nacht al was aangekomen i.p.v. vrijdag overdag. Samen ontbijten, bijkletsen en wat plannen maken. In de ochtend werd nog een training afgewerkt en toen was richting het gemeentehuis om de aanmelding te verzorgen. Daar aangekomen bleek dat de tijd was verzet naar de middag, dus onverrichte zaken weer terug. In de middag weer naar het gemeentehuis, bleek dat we ons wel konden aanmelden, maar de startnummers kregen we pas na 19.00 uur ’s avonds op een andere plek. Hier werd ik een beetje chagrijnig van, omdat het wel 3km per keer was en ik zo mijn benen niet echt rust kon gunnen. Gelukkig offerde Han zich op, zodat ik na het avondeten op bed kon blijven liggen en mijn benen rust kon geven.

Jerome Caprice, Marc Mundell, Rafal Augustyn, Han Holtslag, Mathieu Bilodeau en ik

Race Day

Zaterdagochtend om 04.45 uur ging de wekker, de start van mijn wedstrijd was om 08.00 uur in de ochtend, dus een vroeg ontbijt was wel nodig zodat het eten kon zakken. Vanaf 5 uur kon je ontbijten en de mensen uit de keuken waren ook bereid om aan speciale wensen te voldoen. Zo had ik spek pannenkoeken meegenomen die werden opgewarmd, weer een ander zat aan de pasta en zo hadden toch diverse atleten hun eigen voeding bij zich. Na het ontbijt nog even liggen, wat oefeningen en dan de wandeling richting parkoers. Onze tafel was net klaargezet, dus drinken en voeding kon erop. Rustig warm lopen en dubben wat aan te trekken, het was nog erg fris, maar het kon wel richting de 20 graden oplopen in de middag. Eerst toch maar een extra shirt en straks weer verder kijken. Op tijd richting de call room, chip voor de timing ophalen en gereed maken. Toen ik in de tent zat om me om te kleden, toch nog even een raar moment toen ineens iemand naar binnen liep met een revolver in zijn hand. Allerlei gedachten schieten even door je heen, maar het was loos alarm. Het bleek dat de persoon in kwestie op zoek was naar de starter om de revolver te overhandigen, misschien was het verstandiger om dat ding in een doos of tasje te overhandigen en er niet zo mee rond te zwaaien……

Dan is het bijna 8 uur en gaan we met 45 mannen en 18 vrouwen op de 50km richting de start. Ook jongeren onder de 23 jaar op de 35km starten gelijk met ons, dus zijn er een kleine 80 atleten op het parkoers. De starter van vandaag blijkt Matjeh Toth te zijn, regerend Olympisch kampioen, hij schiet een gat in de lucht met de revolver welke ik al eerder had gezien en we zijn op weg. Ik had op de valreep nog besloten om alleen mijn wedstrijd hemd aan te trekken en geen shirt eronder, hopelijk pakt deze gok goed uit, we zullen het merken.

Nu begint het spel, niet te snel van start, goede cadans vinden en kijken hoe de jury reageert, het probleem van de knie strekking zit toch nog een beetje tussen de oren. De eerste 3km kom ik goed door in een tijd van net boven de 14 minuten, geen kaarten gehad, dus dit gaat goed. Helaas kan ik niet echt een groepje lopers vinden om bij aan te sluiten. Het gaat of te snel, of mensen lopen een wisselvallig tempo en daar heb ik echt een hekel aan, dan maar op eigen kracht.  Omdat het parkoers maar 1km is kom je al snel langzamere lopers achterop en daardoor blijf je toch tussen de atleten en heb je ook met regelmaat een punt om naar toe te werken. De eerste 5km gaan net boven de 23 minuten en alles gaat lekker. De zon komt ondertussen door en je voelt het warmer worden. Water bevoorrading en sponzen worden nu al gretig afgenomen en de gedachte is dat het straks nog wel eens vervelend kon worden.

In kilometer 9 moet ik bij de sponzen post een rare manoeuvre uithalen als iemand ineens dwars over het parkoers zwalkt richting sponzen post en hoppa, geel voor kniestrekking. Gelukkig heb ik al bijna 20% van de race gehad, dus dit is nog niet zo’n ramp. 10km gaan in 47.30 minuten, iets sneller als de planning en Han maant mij ook tot een rustig tempo. De verzorging doet hij top vandaag, ik roep of gebaar en hij bedient, goed team work. De kilometers 15, 20, 25, 30 worden gelopen in het tempo zoals gepland in mijn gedachten, maar toch met een kleine 3 minuten voor op het schema van 4.10.00 uur. Ondertussen al wel een snelle toilet stop gemaakt om al het vocht dat ik had ingenomen eruit te gooien, ik zweet nog niet alles uit en het lopen met volle blaas is niet prettig, kost 25 seconden, maar wandelt toch een stuk prettiger.

Dan komt er een omslagpunt rond de 3 uur. Op een of andere manier blijft dit gebeuren, mijn maag begint kenbaar te maken dat het genoeg is met de inspanning, maar verder voelt alles nog goed. De tijden lopen nu toch wel terug, ik lever tot bijna 15 seconden in per kilometer. 37km ging nog in 3 uur en dan begint het gehark. De ‘marathon’ gaat nog in 3 uur en 30 minuten en dan is mijn maag er klaar mee. Er staat een Dixie voor atleten langs het parkoers en daar ben ik vlakbij, een toeschouwer denkt slim te zijn en wil hier gebruik van maken, maar als hij de deur opent, vlieg ik naar binnen, trek de deur dicht en doe hem op slot. Een hoop gevloek dat ik toch niet versta en voor mij een opluchting dat ik van de kramp af ben.

De kramp is nu weg, maar nu komt het volgende probleem, ik heb ook geen energie meer en mijn maag wil ook weinig meer accepteren. Ik wandel / waggel nog door richting 45km en zie het echt niet meer zitten. Ik stop bij de verzorging en Han en geef aan dat ik het wel gehad heb. Han laat dan gelukkig ook even zijn kracht zien door een overwogen tirade in mijn richting te gooien dat als ik al bijna 46km heb gedaan die laatste 4 er ook nog wel bij kunnen en we niet helemaal voor niets naar Dudince zijn gekomen. Ik besluit om dan maar weer door te gaan, op start / finish stop ik nog eens, men neemt mijn chip al af en op dat moment gaat er een knop om, ik wil mijn chip terug en ga door, dan maar kijken waar het schip strand. Dat laatste bedoel ik letterlijk en figuurlijk, want ik heb gedurende de race al enkele mensen op brancards afgevoerd zijn worden en Bianca Dittrich uit Duitsland voor mijn ogen in zien storten. Het is echt een harde race, maar nu gaan we er ook voor. Eindelijk is er dan de bel voor de laatste ronde, Jerome finisht net in een nieuwe nationaal record en ik ga proberen mijn laatste kilometer nog door te komen om toch een acceptabele tijd neer te zetten. Dan eindelijk het verlossende moment, ik kom over de streep in een tijd van 4.20.35, een verbetering van mijn pr met 24 minuten. Ik word opgevangen, op een stretcher gelegd, ijs op mijn benen en hoofd en drinken. Nu komt toch de blijdschap en het besef dat ik het toch gered heb. De laatste 8km met alle pauzes en horten en stoten in een tempo van 10km, maar dat maakt niet uit, er is een tijd gerealiseerd.

Enkele statistieken: 45 man gestart, 25 gefinisht. Zelf ben ik geëindigd op positie 23. Bij de dames zijn er van de 18 die zijn gestart 10 gefinisht. Winnaar is geworden Havard Haukenes uit Noorwegen in een tijd van 3.42.50 minuten. 15 lopers kwalificeren zich voor het WK atletiek in Doha, later dit jaar en 4 lopers lopen onder de limiet gesteld voor de Olympische Spelen 2020 in Tokyo. 100 bochten naar links leverden mij ook een beste blaar op aan de buitenkant van de linkervoet. over 50km circa 150 hoogtemeters gemaakt, dus toch wat vals plat in het parkoers. Eindtijd van 4.20.35 levert een gemiddelde op van 11.5km per uur.

Waarom is een tijd zo belangrijk zul je je misschien afvragen, wel dit is voor mij de reden. De IAAF werkt met een ranking systeem waarbij punten worden gegeven aan de tijden welke worden gelopen in aangewezen wedstrijden, Dudince is ook zo’n wedstrijd. Op basis van je ranking bestaan er soms nog mogelijkheden om naar andere wedstrijden te mogen, of er voor uitgenodigd te worden.

Na mijn race loopt Han ook nog zijn race en deze zet hij toch keurig weg in een tijd van 31.33 minuten. Voldaan gaan we terug richting hotel waar we dankbaar gebruik maken van het zwembad en de sauna om tot rust te komen. Zaterdagavond doen we verder niet veel meer en op zondag is het weer terug richting Nederland. Het was een geslaagd weekend, met weer veel ervaringen en leermomenten. Belangrijk is nu om te kijken hoe ik mijn zwakke punten kan aanpakken en over 8 weken op de Europa Cup in Alytus (Litouwen) een scherpere tijd kan realiseren. In elk geval ben ik heel blij dat ik in een tijd van 4 maanden dit niveau heb kunnen bereiken met hulp van de trainers en coaches om mij heen en mannen zoals Han en mijn vader die mee gaan op de fiets tijdens lange duurtrainingen. Dit soort prestaties kun je gewoon niet alleen neerzetten, maar daar heb je een team voor nodig en naar mijn idee hebben we dat ook met zijn allen.

15 maart, het aftellen is begonnen

Geruime tijd heb ik al niks geplaatst, hier zijn diverse redenen voor. Toch is er in de tussentijd nog wel het een en ander gebeurd. Zo is het trainen natuurlijk gewoon door gegaan, met enkele weken van 120 tot 140km zelfs, heb ik enkele 30+ trainingen gedaan, met als uitschieter 36km. Ook heb ik nog een snelwandel wedstrijd in Amsterdam gelopen van 30km in een tijd van iets meer als 2 uur en 20 minuten. Ook nog een hardloopwedstrijd als training gewandeld, 30km in 2 uur 26 minuten. Dit allemaal in aanloop naar de komende wedstrijd op zaterdag 23 maart in Dudince, Slowakije. Hier zal ik starten op de 50km en hoop nu eindelijk eens een goede 50km neer te kunnen zetten. Ik heb een haat/liefde verhouding met deze afstand, maar dit jaar moet het gewoon lukken. Op onderstaande link zijn de inschrijvingen te vinden:

https://www.hrdosport.sk/Online/340

Er staat een topveld aan de start, iedereen wil zich graag kwalificeren voor het WK in Doha. Voor mij zal dit een droom blijven ben ik bang van. De IAAF vraagt een tijd van 3.59.00 uur en de beste 60 lopers kwalificeren zich. De Nederlandse bond overdrijft weer door een tijd van 3.49.00 te vragen, voor mij echt buiten bereik. Des al niet te min ga ik gewoon mijn best doen en genieten van de ervaring (al zal dat niet tijdens de wedstrijd zijn gok ik). Tijd zal het leren, ik ben er klaar voor!

NK indoor masters, 3.000mtr snelwandelen, 1-2-19

Niet echt mijn favoriete onderdeel, maar omdat het in Apeldoorn is toch weer ingeschreven dit jaar. Ik loop liever buiten op een vlakke ondergrond, ipv een indoor baan met (lichtelijk) schuin lopende bochten. Dit is toch wel een aanslag voor enkels en knie, maar op een 3.000mtr is dit nog te overzien. Sinds enkele jaren werkt de atletiekunie met limieten om een medaille te halen, je moet dus onder een bepaalde tijd lopen. Voor mij vormt dit niet echt een probleem maar voldoende andere lopers hebben echt een wedstrijd tegen de klok en ik heb dan ook veel respect voor hen, of ze het halen of niet, het blijft knap.

In de catacomben van het Omnium kan de warming-up gedaan worden en ik doe deze gewoon weer lekker op mijn manier. Even inlopen, enkele rondjes in snelwandel pas, wat rek- en strekoefeningen en aansluitend wat versnellingen. Ik heb het afgeleerd om een lange, uitgebreide warming-up te doen omdat je toch weer in een call room moet wachten etc en dit kost toch vaak weer 20 tot 30 minuten waardoor veel effect van de warming-up verloren gaat in mijn ogen.

In de call room weer controle van kleding en even met de andere 13 deelnemers wat ouwehoeren. Leuk om te zien dat 3 mannen een rentree maken in het snelwandelen, waaronder Henk Plasman. Ik ben benieuwd wat ze zullen laten zien. Omdat we met 14 man op een 200mtr baan lopen heb ik geen interesse om een record of iets te lopen. Ook wil ik op zaterdag nog een duurtraining afwerken, dus gewoon ‘relaxed’ uitwandelen is het idee van vandaag.

We gaan richting baan en daar worden we opgesteld. Beetje aparte opstelling weer met o.a. Paul Jansen (een snelle loper) op de tweede rij. Gelukkig staat hij achter Remco dus kan hij ook snel uit de groep komen als het moet. Zelf sta ik redelijk aan de rechter zijkant, dus kan direct proberen voor iedereen uit te komen. Zodra het startschot klinkt voer ik dit ook uit en lig eigenlijk al bij het ingaan van de eerste bocht al enkele meters voor op de rest. De bocht laat direct weer merken waarom ik hier liever niet loop. Je wordt naar beneden geduwd, dus toch maar de rechter witte lijn opzoeken om niet voor een stomme overtreding te worden gediskwalificeerd.

De eerste ronde gaat in 47 seconden, maar ik moet er nog 14 dus besluit iets rustiger te lopen. Ergens in ronde 5 of zo krijg ik bij het ingaan van een bocht een gele kaart voor kromme knie. Redelijk begrijpelijk omdat ik deze probeer te ontzien. Het valt op dat er erg veel kaarten voor de knie op het bord staan, de chef jury heeft zijn handen er vol aan. Er klinkt weer de bekende wandelmuziek uit de speakers, I’m gonna walk 500 miles. Nou vandaag maar even niet. Veel aanmoedigingen vanaf de tribune van o.a. mijn ouders, bekenden van het snelwandelen en leden van AV Daventria.

Ik draai mijn rondjes en zet sommige lopers voor de zoveelste keer op een ronde. Niet verwonderlijk aangezien er een leeftijds verschil van 40 jaar in de baan rondloopt. Dan krijg ik eindelijk de bel voor de laatste ronde en finish in een tijd van 12.48.6 minuten. Hier ben ik tevreden mee en ga dan ook kijken naar de verrichtingen van anderen. Een vrijwilliger komt informeren of het niet ging omdat ik nu al langs de kant sta, als ik hem vertel dat ik al ben gefinisht, kijkt hij mij een beetje wazig aan, maar dan begrijpt hij dat ik toch echt binnen ben.

Nu begint ondertussen de ronde waarneming wat te haperen, althans de vrijwilligers die dit moeten doen, want de bel klinkt niet goed, mensen lopen soms 1 of 2 rondes teveel omdat niemand weet wat de status is. Erg jammer dat dit zo gaat op een NK, je had toch wel wat professioneler gedrag verwacht.

Toch finisht iedereen en na wat protesten komt er een lijst waar iedereen zich in kan vinden. Traditioneel laat ook de medaille uitreiking erg lang op zich wachten, maar de eerste titel van 2019 is weer binnen!

Verslag wedstrijd Amsterdam, De Lat, 20km snelwandelen, zondag 27-1

Voor mij zou dit de eerste 20km in wedstrijdverband weer worden sinds 4 maanden. De duurtrainingen gaan redelijk de goede kant op, af en toe nog wat irritatie, maar over het algemeen weinig te klagen. Ook de twee kortere wedstrijden de afgelopen tijd gaven al aan dat het technisch wel goed zit en qua conditie zit ik op hetzelfde niveau als vorig jaar.

In eerste instantie leek sneeuw roet in het eten te gooien, maar dat was voor het begin van het weekend allemaal al weg. Regen zou de grote spelbreker worden. Tijdens de clinic was het al schipperen tussen binnen en buiten activeiten doen. Af en toe kwam het echt met bakken uit de lucht. In het laatste half uur in aanloop naar de wedstrijd begint het steeds harder te regenen en bij de start lijkt het meer een zwemwedstrijd te worden dan een snelwandel wedstrijd.

Als het startschot gaat zijn de spieren eigenlijk al weer te koud en stram voor een goede technische stijl, het is echt warm lopen en de spieren los krijgen. Ik loop dan ook direct op een waarschuwing voor een foutieve kniestrekking, gelukkig blijft het hier voor de rest van de wedstrijd bij. De split-tijden op het parkoers van 2.5km zijn redelijk oke. Het plan was om 2 uur vol te lopen, maar ik merk gewoon dat de kou toch greep heeft op het lichaam en heb voor mijzelf al besloten gewoon 20km vol te maken en niet verder.

Het lukt redelijk om het eerste uur een constant tempo te lopen, daarna komt er een beetje de klad in. Ook het feit dat ik niet voldoende kan zweten om vocht kwijt te raken zorgt ervoor dat ik een korte sanitaire stop moet maken. Dit kost dan toch weer zo’n 30 seconden, maar gelukkig staat er niks op het spel. Ik kan lekker lopen en ondanks dat mijn benen en voeten wat gevoelloos zijn aan het einde klok ik een tijd van 1.34.28 seconden. Neem dan ook nog even mee dat ik in de dagen ervoor gewoon heb doorgetraind en op zaterdag nog 17km op redelijk tempo had gedaan.

Conclusie: Ik ben op de goede weg, maar heb nog wel een lange weg te gaan, te meer omdat de doelstelling is een goede 50km te lopen dit jaar. Hopelijk kan het ingeslagen pad vervolgd worden.

28ste OLAT trainingsweekend

in het weekend van 11 t/m 13 januari 2019 organiseerden Ronnie en ik voor de derde maal dit trainingsweekend. Met voor ons een record aantal van over de 40 deelnemers was het een spannende aanloop hoe het weekend zou gaan verlopen. Gelukkig wisten we ons verzekerd van een goede groep trainers en vrijwilligers om het weekend in goede banen te leiden. Het enige wat we niet in de hand hebben zijn de externe factoren en natuurlijk begon het hier mee.

Vrijdag om 15.00 uur arriveerden we bij de kampeerboerderij en normaliter zijn dan ook de boodschappen er al. Een half uur gewacht en nog niks, wel vervelend geen koffie kunnen zetten, maar ook geen toiletpapier en niks voor het avondeten. Een kort belletje maakte duidelijk wat er aan de hand was, de bus van de supermarkt wilde niet starten. In goed overleg aangegeven wat we minimaal nodig hebben en deze producten werden vooruit geleverd, we kunnen wat doen.

Vanaf 16.30 komen ook de eerste gasten binnen en om 17.30 uur het restant van de boodschappen, we kunnen beginnen. Na een goede avondmaaltijd begonnen we met een lezing welke ik had gedoopt “wijsheden van Han”. han Holtslag verblijde ons met zijn gedachtengang over energie gebruik en verbranding tijdens inspanning. Belangrijkste wat mensen denk ik hebben onthouden is dat een leeuw niet kan denken dat hij honger heeft en gewoon achter je aan gaat.

Na de lezing werd er in 3 groepen een wandeling gemaakt, recreatief / prestatie / snel. Zo komt een ieder tot zijn recht en kunnen ook trainers hun aandacht goed verdelen. Deze indeling zou ook voor de rest van het weekend gehanteerd worden. Tijdens de wandeling kwam 1 van de groepen door het dorp en daar liggen bij de kerk 2 grote leeuwen waar ze dan ook maar eens een gesprek mee gingen voeren over energieverbranding en honger. Tja Han, weet wat je hebt gedaan……….

Na de wandelingen was er nog tijd voor een hapje en een drankje en werden de stapelbedden opgezocht, rust pakken en op naar de zaterdag.

Zaterdag
Al vroeg was ik uit de veren zoals gebruikelijk en om 05.00 uur stond ik in de keuken af te wassen, al gauw kwam ook Herwin en wat later kwamen er nog meer in de keuken om rustig wakker te worden. Het ontbijt werd voorbereid en genuttigd en toen was het tijd voor een warming-up olv Henk.

Na de gezamenlijke warming-up werd er weer gewandeld in groepen. Door het werken met 3 verschillende groepen hebben deelnemers zelf de keuze vrijheid in welke groep ze mee willen, dit principe wordt het hele weekend als dusdanig
gehanteerd. Deze ochtend lag met name het accent op de basistechnieken van het wandelen. Denk hierbij aan armbeweging en afwikkeling van de voet.

De reacties waren positief en tijdens het middageten werden er diverse ervaringen uit de verschillende groepen uitgewisseld. De middag werd een lange duurloop waarin de geleerde elementen uit de ochtend weer terugkwamen.

Terug na de duurloop was het voor ons tijd om de avondmaaltijd te bereiden, dit blijft toch altijd een vak apart. Af en toe had ik het idee dat mijn hersenpan harder kookte als het eten, maar zoals Frank Marchand gelukkig opmerkte, het komt vast wel goed. het ging gelukkig ook goed en waren we maar een kwartiertje later klaar als gepland. Dat het smaakte is wel gebleken volgens mij, er was amper wat over, maar gelukkig gaf iedereen te kennen voldoende te hebben gehad.

Het avondprogramma begon rustig met koffie en gebak gevolgd door de wandelquiz. Ook dit jaar was het ons weer gelukt een variatie aan vragen te verzinnen en kwam er een team als winnaar uit de bus. Wel opvallend dat de groep waar Herwin in zit nu al 3 jaar achter elkaar wint. Volgend jaar misschien alleen maar teams samenstellen en het team met Herwin heeft gewonnen? Nee, denk dat we van Herwin maar een assistent moeten maken, vind het te leuk om de quiz op te zetten.

Na de quiz was er nog gelegenheid voor een borrel, gezelligheid en een spelletje. Sommigen gingen lekker op tijd naar bed, anderen gingen nog door tot in de late uurtjes.

Zondag
Ook deze ochtend weer vroeg op om de zaken goed te kunnen regelen voor deze laatste dag. Het weer voorspelde helaas niet veel goeds, dus werden er enkele nood scenario’s uitgedacht. Gelukkig was het droog in de ochtend en kon er na het ontbijt worden begonnen met ‘Boetje camp’. Tijdens deze warming-up besteed trainer Boetje aandacht aan spiergroepen die sommigen niet gebruiken en laat ze lekker actief bezig zijn om weer wat soepel te worden van de inspanningen in de voorgaande dagen. Er werd weer fanatiek meegedaan en we moesten Boetje zelfs tot een halt roepen, het vermoeden was dat hij nog wel een uur kon doorgaan, maar ik weet niet hoeveel deelnemers dat nog hadden gekunt.

Na de warming-up begon het toch wat te regenen en we vertrokken dan ook voor de laatste training in de regen. Het bleef wisselvallig, maar dat deerde gelukkig de meeste wandelaars niet. Het was nu eigenlijk een herhaling van alles wat gedaan was tijdens het gehele weekend, techniek, interval, versnelling.

De trainingen waren voorbij, nog een afsluitende maaltijd waarbij alles opgemaakt mocht worden wat er nog was. Daarna nog gezamenlijk opruimen en schoonmaken en het weekend zat er al weer op.

Zelf heb ik het weer als een heel leuk weekend ervaren en was dan ook blij met alle positieve feedback. Mijn dank gaat ook uit aan iedereen die er was, maar met name ook aan alle vrijwilligers en trainers die hun steentje hebben bijgedragen. Zonder hun hulp zou het niet mogelijk zijn om dit weekend zo te organiseren.

Januari 2019

Na de operatie en het proces van trainingen weer oppakken en duurvermogen opbouwen kan ik zeggen dat ik zelf het gevoel heb weer op de goede weg te zijn. Trainingen worden gevoelsmatig goed gelopen, afstanden van 20 tot 25km worden nu gehaald zonder problemen met de knie, de spieren voelen goed. Wel is het een traject van blijven doorgaan en rustig de afstanden doorbouwen. Eind december enkele test wedstrijdjes gelopen, al dan niet gejureerd om te zien wat mogelijk was. Snelheid was redelijk terug op het normale peil, maar wel merkbaar dat ik dat nog niet lang genoeg zou volhouden.

In het eerste weekend van januari er dan toch voor gekozen om een winterserie wedstrijd van de RWV mee te pakken. Dit om toch te kijken of het technisch nog goed is als ik op snelheid wandel. In de dagen ervoor wel gewoon doorgetraind, dus het lichaam was wel wat vermoeid bij aanvang van de wedstrijd. Uiteindelijk gingen de 10km er in 44.32 minuten door, met de snelheid zat het dan ook goed. Helaas wel 2 rode kaarten, 1 van een jury lid die mijn abonnement bij hem op rood weer met een jaar verlengd lijkt te hebben. Dit is nu het derde seizoen dat ik standaard rood van hem ga krijgen vermoed, ongeacht welke wedstrijd of afstand……. De tweede rode kaart kan ik wel mee leven, eerst had ik een waarschuwing voor mijn knie gekregen en dat wil ik dan overcompenseren, waardoor ik waarschijnlijk verlies bodemcontact heb. Gelukkig is het niet mijn doelstelling om dit jaar korte, snelle wedstrijden te doen, maar lange, harde wedstrijden, waarbij het pas na 35km begint. Hopelijk gaat dat goed komen.

Terugblik 2018
2018 was een roerig jaar wat betreft snelwandelen voor mij. In de voorgaande jaren legde ik elke keer de lat al wat hoger met regelmatig een goed resultaat. Als beloning voor de geleverde inspanningen mocht ik dit jaar Nederland vertegenwoordigen op de World Team Championships racewalking in Taicang, China.

In aanloop naar dit evenement waren enkele internationale wedstrijden gepland om zekerheid te hebben dat mijn techniek goed is en ook om deel te nemen in een veld waar ik echt gemotiveerd zou zijn om een prestatie te leveren. Het deelnemersveld in de Benelux was ik toch redelijk boven uit gegroeid en om toch een gedegen voorbereiding te hebben werd dan ook besloten het buiten de landsgrenzen te zoeken. Begin januari dreigde het toch nog even fout te gaan door een misstap in het donker en het resultaat was opgerekte binnenste kniebanden. Met behulp van fysio, tape en geduld dit toch redelijk vlot kunnen overwinnen en de training kunnen hervatten.


In voorbereiding naar de internationale wedstrijden toch enkele wedstrijden op nationaal niveau gedaan, waarin o.a. het NR op de 30km weg in de klasse M40 werd behaald, een goed voorteken. De eerste grote wedstrijd werd Lugano in maart. Ondanks het slechte weer werd hier zeer goed gelopen door de aanwezige Nederlandse deelnemers en lukte het mij zelfs om voor het eerst onder de 90 minuten te lopen op de 20km, waardoor ik in een select gezelschap van Nederlandse lopers terecht kwam die dit ooit hebben gedaan. Slechts 4 snelwandelaars hebben dit ooit gedaan en ik kwam terecht op positie 3 met een tijd van 1.29.19. Dolblij met deze tijd en het bewijs dat het met mijn techniek ook goed zat op naar de volgende wedstrijd, 20km in Podebrady.


Het evenement in Podebrady was een prachtige beleving. Alles ademde snelwandelen en het was prachtig om hier het hele weekend samen met Han te mogen zijn. Han liep voor het eerst onder de 30 minuten op de 5km op dit toch wel snelle parkoers. Mijn wedstrijd was even zoeken naar mijn cadans, maar er was ook wel wat vermoeidheid waarneembaar in het lichaam, waardoor ik technisch niet geheel goed liep en toch tegen wat rode kaarten aanliep. Het tempo iets laten zakken en uiteindelijk een tijd in de 1 uur en 33 minuten, niet slecht en een ervaring rijker in dit zwaar bezette veld.


Kort na Podebrady was het tijd voor Naumburg. Om niet teveel van mijn lichaam te vragen liep ik hier maar 5km en zou ik op de 20km zorgdragen voor de verzorging. We waren met een redelijke groep lopers dit keer in Duitsland en door onze banden met diverse Duitse lopers voelden we ons goed thuis in Naumburg. Het was prachtig weer en iedereen genoot met volle teugen van de wedstrijd, al was dat tijdens de wedstrijd niet altijd even goed te zien, want er werd gevochten voor elke seconde. Mijn 5km begon voor mij met een nieuw record, 2 gele kaarten in amper 300mtr, toch even gas terug. Uiteindelijk een tijd van 21.30 minuten, een pr op de weg en evenaring van mijn baanrecord, slechts 3 seconden boven die tijd.


Mei 2018, nu werd het menens. Samen met Rob aan het grote avontuur in Taicang beginnen, met in ons kielzog Hans, hij was als internationaal jurylid gevraagd voor deze wedstrijd. Een week voor de wedstrijd er heen om te kunnen acclimatiseren en te wennen aan het eten en de omgeving. Een prachtige beleving om samen met de wereldtop te kunnen trainen en te zien dat ook zij zich echt moeten aanpassen aan lokale gewoontes en eten. Leuk om ook als een van de lopers te worden gezien en als een soort internationale held daar ter plaatse. Rob en ik zijn beiden nog al lang, dus 2 grote Nederlanders vallen daar nogal op. De wedstrijd van Rob verliep helaas niet zoals gehoopt en rond de 18km werd hij gediskwalificeerd. Mijn eigen wedstrijd werd toch wel een slagveld, door de vochtige, warme omstandigheden. Ik liep een enkele waarschuwing en kaart op, maar wist mij toch staande te houden tussen al het geweld en behaalde uiteindelijk een 65ste plaats in een tijd rond de 1 uur en 32 minuten.


Eind juni stond het Nederlands kampioenschap 20km gepland. Deze race zou ik op eigen kracht moeten lopen, gezien de kloof die is ontstaan qua snelheid. Ik had nog stiekem gekeken naar de kwalificatie tijd voor het EK in Berlijn, maar liet deze ambitie al heel snel gaan. Toch werd het een snelle race en leverde zelfs een nieuw pr op, 1 seconde sneller als de tijd welke ik had gerealiseerd in Lugano!


In juli als test voor het WK masters in Malaga nog een 5.000mtr op de baan in Best. Hier liep ik echt op het randje en had dan ook 2 rode kaarten uiteindelijk. Maar ik liep wel een tijd onder de 21 minuten en dit was in mijn leeftijdsklasse een nieuw NR. Hoe zuur was het dan ook dat de wedstrijdleider niet wilde tekenen vanuit zijn persoonlijke emotie en naar mijn idee afkeer van het snelwandelen. Gelukkig doorzag de Atletiekunie dat de man zich niet aan de regels hield en liet leiden door emoties en keurde de aanvraag wel goed, mijn derde NR dit jaar.

Augustus stond nog een baanwedstrijd gepland als test voor het technisch goed lopen. Om deze test ook goed te doen besloten om 30.000mtr te lopen, of te wel 75 rondjes, 150 bochten. Plan was om relatief rustig te lopen, circa 2.05 minuten per ronde. Rob zou voor een record gaan in de leeftijdsklasse M40, maar helaas moest hij vroegtijdig stoppen. Door het stoppen van Rob kwamen voor mij ineens ook mogelijkheden voor dit record in zicht. Ik liep eigenlijk al geruime tijd een tempo rond 1.57 minuten per ronde en mijn hartslag was ook nog goed. Wel had ik enkele keren wat steken in mijn linker knie gehad, maar deze waren redelijke onder controle, dus toch maar eens kijken wat mogelijk is. Uiteindelijk klokte ik een tijd van 2.26.52,8 seconden, goed voor een record op de 30.000mtr in de klasse M40, het vierde NR en laatste record dat ik dit jaar zou lopen.

 

September, de reis naar Malaga naar het WK masters. Ik was ingeschreven op 3 afstanden, te weten 5.000mtr baan, 10km en 20km weg. Het was even dubben of 3 afstanden wel zou kunnen, maar de theorie was dat ik in elk geval de 5.000mtr en 20km wilde doen en op de dag van de 10km toch zou trainen, dus ik ook net zo goed die afstand kon meepakken. Mijn kansen leken goed en ik riep ook van te voren dat ik in elk geval met een medaille thuis wilde komen, of anders met een schoen minder omdat ik hem zou opeten. Het werd een verrassend resultaat over de gehele linie:

          5.000mtr tweede plaats in een tijd onder de 21 minuten, de winnaar was echt een maatje te groot op dat moment;

          10km weg, de grote desillusie, weer als tweede gefinisht, alleen een te grote collectie aan rode kaarten opgebouwd onderweg, waardoor ik als nog circa 10 minuten na de finish werd gediskwalificeerd. De winnaar van de 5.000mtr won ook deze race, maar zou de 20km niet doen, de afstand waar ik mijn hoofddoel van had gemaakt;

          20km weg leverde op waar ik voor was gekomen, goud! De tijd was niet om over naar huis te schrijven, maar dat maakt op dat moment niet uit. Mooie extra beloning was ook nog eens dat we met het team goud pakten in de klasse samengestelde teams, een prolongatie van de gouden medaille van het EK in Denemarken vorig jaar.

Oktober, de laatste wedstrijd en ook de zwaarste, het NK 50km. Ondanks alle goede prestaties van het jaar mocht het dit keer niet lukken. Al langere tijd liep ik te tobben met knie problemen en tijdens deze wedstrijd speelde dit te vroeg op en wilde ook niet wegtrekken. Vanaf kilometer 6 had ik last en op kilometer 15 vond ik het mooi geweest, nog 35km zo doorgaan had geen zin. De wedstrijd kende een verrassende winnaar, Wilfried van Bremen. Een mooie beloning voor zijn doorzettingsvermogen!

 

Zelf was ik een dag later bij de huisarts, 2 dagen later in het ziekenhuis en de prognose was een scheurtje in de binnenste meniscus. Resultaat was een operatie begin november en dan revalideren….. in de periode naar de operatie toe veel gefietst om toch mijn conditie op peil te houden. In de revalidatie periode veel krachttraining en fysio en toen begin december voorzichtig beginnen met looptraining. Opbouwen van een paar keer 100mtr tot een paar kilometer. Half december een 5km snelwandelwedstrijd in Amsterdam en daar een dikke 23 minuten over gedaan, teken dat ik op de goede weg zat. Eind december tijdens een 10km hardloopwedstrijd mee gewandeld en een tijd onder de 45 minuten gerealiseerd, het lijkt goed te komen. Ook de trainingsopbouw ging goed, 20 tot 25km in een rustig tempo werd gehaald en nu is het dan ook doorbouwen naar 2019 om daar revanche te halen op de 50km, tijd zal het leren!

half november, kijk operatie gehad en nu?

De laatste weken waren vrij turbulent, maar ook een goede oefening in het hebben van geduld en rusten. Eind oktober heb ik een kijk operatie aan mijn linker knie gehad, waarbij van de binnenste meniscus een klein stukje is verwijderd. Je moet het zo zien, hier zat een soort houtkrul, wat je ook wel eens ziet als je met een beitel hout bewerkt en deze krul hebben ze weg geschoren, het deed mij denken aan het geluid van het apparaat in de shoarma zaak, als ze vlees van de spiesen halen. Ik was maar gedeeltelijk verdoofd en kon op een scherm meekijken wat er gebeurde. Het was vreemd om op een gegeven moment mijn been boven het doek uit te zien komen, want je voelt dat gewoon niet, maar door de tatoeages wist ik dat het toch echt mijn eigen been was. De operatie ging erg vlot, het wachten tot de verdoving was uitgewerkt duurde toch behoorlijk wat langer. Op het moment dat je naar de wc kunt en dat lukt dan mag je weg. Ik dacht dat dat wel ging lukken, want ik had al weer gevoel in mijn tenen en kon mijn benen al weer bewegen, dus simpel een plasje doen moest toch wel kunnen?

Mooi niet dus, in dat gebied was nog compleet geen gevoel, dus was ik echt voor Jan met de korte achternaam naar de toilet gerold in de rolstoel. Gelukkig lukte het anderhalf uur later wel en mocht ik naar huis.

De eerste paar dagen thuis waren een drama. Met behulp van een rollator kon ik gelukkig eten en drinken vervoeren in huis en was ik wat mobieler. Na 2 dagen lukte het lopen op krukken ook redelijk en al wat later kon ik ook korte stukken zonder hulpmiddelen lopen en dus ook weer gewoon een bord of een glas naar de kamer brengen. Ik heb in de dagen dat ik thuis moest verblijven via YouTube een boel wedstrijden kunnen kijken van zowel snelwandelen als mountainbiken en ook nog wel wat nuttige zaken kunnen doen. Ook heb ik getracht toch naast de oefeningen voor mijn been ook oefeningen voor mijn bovenlichaam te doen om toch wat in beweging te blijven en niet alle spierkracht te verliezen. Ondertussen ben ik 2 weken verder en ben vandaag voor het eerst weer naar het werk geweest. Dat kostte toch iets meer energie als ik had voorzien, dus voorlopig nog maar even halve dagen werken. Aanstaande vrijdag mag ik ook beginnen met actieve fysiotherapie en hoop dat we dan weer over enkele weken een begin kunnen maken met de opbouw voor het nieuwe seizoen. Tijd zal het leren.

zaterdag 13 oktober, waar zijn we gebleven?

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een update heb geplaatst, terwijl er in de tussentijd toch van alles is gebeurd, o.a. sprint 3-kamp in Hilversum en het NK 50km in Tilburg.

Wat kan ik hier op zeggen behalve dat ik druk was en er toch behoorlijk wat is gebeurd waardoor ik even niet de behoefte had om iets te plaatsen, maar nu dan toch even het een en ander.

Zaterdag 28 september was de jaarlijkse sprint 3-kamp, dit jaar niet in Veenendaal maar in Hilversum. Omdat ik toch wel vermoeid was van het WK en ook lichamelijk wel voelde dat het een en ander aan het zeuren was had ik eigenlijk alleen gepland om de 3.000mtr op een rustig tempo te doen. Maar ik was blijkbaar al ingeschreven voor alle 3 de wedstrijden, dus had ik zoiets van tja, wat nu…… de 3.000mtr ging toch wel lekker in circa 12 en een halve minuut en ik ondervond niet veel last van vermoeidheid. Toen ook maar de 1.000mtr en de 1.500mtr gedaan met goede resultaten, zelfs de 1.000mtr onder de 3 minuut 50 seconden.

Zondag 29 september was er een training met een kleine groep in Hoofddorp, helaas werkte het weer niet mee en kregen we te maken met veel wind en regen. Dit kan natuurlijk ook tijdens wedstrijden gebeuren, dus gewoon doorgaan. Wat wel jammer was, dat bleek dat de douche kapot was en er na de training niet even een warme douche genomen kon worden, konden mijn medereizigers de terugweg nog mee genieten van mijn inspanningen 😉

Tilburg, NK 50km

Het plan was om tijdens deze wedstrijd een gemiddelde van 12km te lopen, om zo een tijd van 4 uur en 10 minuten te kunnen realiseren, dit alles in aanloop naar het nieuwe seizoen. Helaas werd het wat anders en wat er uiteindelijk zelfs uitkwam had ik ook niet verwacht. Na 6km kreeg ik al last van pijnscheuten in mijn linkerknie. Mensen die mij kennen weten dat ik al jaren met deze knie aan het rotzooien ben, maar vaak wel door de pijn heen kan lopen. Vandaag begon het echter al zo vroeg en ik kwam er maar niet door. In kilometer 14 een goede discussie met mijzelf, wat doe je? Ga je door en hoop je dat het weg gaat, of loop je jezelf de vernieling in als het fout gaat? Ik koos voor het derde alternatief, stoppen en het seizoen afsluiten op een manier die ik niet wil, maar wel verstandig is. Wat ik nog wel even wil melden is dat Wilfried van Bremen, verrassend en verdiend Nederlands kampioen werd op deze afstand, proficiat, je hebt het verdiend!

De daarop volgende dag direct naar de huisarts gegaan, waar een doorverwijzing kwam voor het ziekenhuis. 2 dagen later de medische molen door, foto’s maken, MRI scan en wat blijkt, er zit een horizontale scheur in mijn linker binnenste meniscus. Keuzes zijn simpel, doorblijven lopen met pijn en eigenlijk stoppen met (wedstrijd)sport of opereren……

Dus hier zit ik nu in afwachting van een kijkoperatie en dan hoop ik het seizoen 2019 nog sterker in te kunnen gaan dan ik tot nu toe heb kunnen doen. Pijn vrij en extra gemotiveerd!

WMA, vrijdag 14 september, 20km

Deze vrijdag dan de laatste wedstrijd en eigenlijk ook de wedstrijd waar ik mijn zinnen op had gezet. Ik ging voor een medaille naar Malaga en hoopte deze in elk geval te halen op deze afstand. Met de dubieuze aanloop nu, zilver op de 5km en DQ op de 10km was ik niet helemaal zeker meer van mijn zaak. In elk geval wist ik nu enkele zaken wel zeker:

De Keniaanse loper deed niet mee, dus geen directe concurrentie qua tijd;

Pas je loopstijl aan aan het parkoers, waarschuwingen en kaarten heb je vlot te pakken;

Loop je eigen race, laat je niet gek maken door allerlei omstandigheden en gedachtes.

Een andere bijkomstigheid vandaag is dat ik samen met Remco en Hub een team vorm, gemengde leeftijden in klasse M40. We nemen het op tegen circa 6 andere teams, dus het zou mooi zijn als we hier ook iets mee kunnen doen. Tijdens het EK in Aarhus behaalden we goud, maar daar denken we nog maar even niet aan. Eerst maar als compleet team finishen en dan verder kijken.

In de ochtend hadden we al enkele mooie races gezien, o.a. 65+ gemengd met Hans van Wakeren, Vrouwen klasse 35 t/m 60, met een prachtige overwinning voor Sandra Silva (Portugal, V40) en brons voor Erin Taylor – Tallcot (USA, V40), beide dames met veel passie voor de sport.

Ronnie zou de verzorging op zich nemen, ondersteund door enkele anderen, o.a. mijn vader en Danielle. Bess voor de fotografie, Jennie ook voor foto’s, maar ook terugkoppeling tijden en Hans zou het bord in de gaten houden en ook tijden terugkoppelen. Zo zie je maar weer wat een teamwork er nodig is om een wedstrijd te kunnen lopen in een veld met 125 mannen uitkomend in verschillende leeftijdsklassen. Voor de wedstrijd even compleet in mijn eigen wereld en de race blijven doornemen. Dan gaan we weer vanuit de callroom richting de start en is het moment van de waarheid daar. We hebben weer dezelfde chef jury en hij geeft nog even aan dat we echt voorzichtig moeten zijn met waarschuwingen en dat de kans bestaat dat de administratie niet altijd up-to-date is. Laten we hopen daar vandaag geen last van te hebben.

Het startschot valt en ik ga weg op het tempo dat ik in gedachte had, circa 4.30 minuten op de kilometer. Gevoelsmatig moet ik hier wel afstand mee kunnen pakken op mijn directe competitie en dan kan ik wat rustiger mijn race gaan lopen. Dominic King had blijkbaar het gelijke idee en komt mij voorbij en ook Andres Janker (Duitsland, M35) komt mee. Gezamenlijk lopen we de eerste kilometer en dan begint het feest van de waarschuwingen al. Dominic en Andreas krijgen beiden geel net na 1km en ik krijg hem op 1.5km, dat is al erg vroeg in de wedstrijd. Andreas past zijn tempo behoorlijk aan en ik zie dat ik al bijna 25 seconden voorsprong heb gepakt en ga ook iets rustiger door. Dit werkt, ik krijg geen gele kaarten maar voorlopig en ben nog steeds in staat om mijn voorsprong uit te bouwen op Stephane Poirout (Frankrijk) en Castillo (Mexico). Ik vind persoonlijk dat de stijl van de Mexicaan weer te wensen over laat, maar daar mag ik verder weinig over zeggen denk ik dan maar, aangezien ik de 10km goed heb verkloot en hij daar zilver heeft gepakt. Ondertussen heb ik nog steeds Dominic vlak voor mij zitten, ook hij heeft het tempo wat aangepast en lopen we al tussen de achterste lopers, we zijn al mensen aan het dubbelen.

In kilometer 9 ontvang ik mijn tweede gele kaart en deze komt door wat uitwijk manoeuvres bij de waterpost. Ik kwam inderdaad wel los van de grond, maar anders zou ik mijn enkels verzwikken gok ik, of mijn voortanden kwijt raken. Dat laatste is geen geintje, want ik ken een Fransoos die dat overkwam tijdens de 10km wedstrijd, hij viel ongelukkig op zijn gezicht en was anderhalve tand kwijt.

Kilometer 12 begint de ellende, ik sta op het bord met rood, maar tot mijn verbazing voor knie strekking. De gele kaarten die ik had gehad waren voor zweven, zou ik dan rechtstreeks rood hebben gekregen? Bij de volgende doorkomst blijkt dit gelukkig gecorrigeerd te zijn, de schade is toch niet zo groot als gedacht. Ik begin nu toch redelijk zenuwachtig te worden, goud is een optie. Mijn directe concurrentie is op een behoorlijke achterstand. De Mexicaan had eerst maagklachten en werd even daarna gediskwalificeerd en de Fransoos ligt al meer als 500mtr achter. Nu de zenuwen in bedwang houden en gewoon blijven doorgaan zoals je de hele tijd al bezig was. Het wordt geen supertijd, maar dat maakt hier niet uit. Warmte en luchtvochtigheid zorgen er echt voor dat het zware omstandigheden zijn, maar iedereen heeft daar last van denk ik dan maar. Kilometer 19 gaat ook zoals het hoort en ik zie weer over mijn schouder dat ik met 1 rode kaart op het bord richting stadion ga. Dit keer met maar 1 gele kaart, dus ik sta er beter voor als tijdens de 10km.

Ook dit keer is de binnenkomst in het stadion een feestje, maar in mijn hoofd nog niet. Finishen en dan maar rustig afwachten. Dominic loopt nog steeds voor mij en tot mijn verbazing krijgt hij op 200mtr voor de finish nog geel. Mijn verbazing wordt nog groter als dit jurylid mij ook geel geeft, nu zit ik toch wel even in de rats. Ik passeer weer de chef jury en hij kijkt mij aan alsof hij ook hoopt dat het dit keer goed gaat. In een tijd van 1.35.33 minuten passeer ik de finish en heb in mijn gedachte virtueel goud in handen. Samen met andere lopers vier ik al voorzichtig feest, maar ben toch terughoudend. Op de tribune zoek ik weer familie en vrienden op en dan begint het wachten weer. Dit keer zie ik na circa 15 minuten dat de chef jury weer rondkijkt en als hij mij ziet moet hij lachen en geeft mij een ‘thumbs up’, of te wel alles is oke, je bent wereldkampioen!

Remco en Hub hebben ook beide een goede race neer gezet en nu is het maar afwachten wat het resultaat als team is. In de tent waar de medailles worden uitgereikt is het ondertussen een dans feestje geworden. De techniek laat ons weer eens in de steek en uitslagen zijn daardoor nog steeds niet binnen. Het wachten duurt een uur, maar dan kunnen toch de ceremonies voor de individuele prestaties beginnen. Om het Wilhelmus te mogen horen op dit evenement is toch wel bijzonder en ik word er wel wat emotioneel van. Ondertussen probeer ik ook nog uit te vogelen wat we als team hebben gedaan. Via de Franse coach verneem ik dat zij derde zijn en hij dacht dat wij zilver hebben. Ik vind de dame met de administratie en barst in lachen uit als ik zie dat Nederland positie 1 heeft. Onze Europese titel wordt omgezet naar een Wereld titel, wie had dat kunnen denken. Een prachtige prestatie en trots op Remco en Hub dat zij beide zo’n goede race hebben kunnen lopen. Blijkt dat we gewoon meer als 12 minuten voorsprong hadden op de Tsjechen, die eindigden op de tweede plaats.

Zo kan dan de balans worden opgemaakt van dit WK:

–          2 goud

–          1 zilver

–          1 diskwalificatie

Dit had ik van te voren niet verwacht, met name de diskwalificatie niet. Toch blijkt maar weer dat het belangrijk is om je kop er bij te houden en je niet uit het veld te laten slaan door zoiets. Ik ben trots op het geen ik heb kunnen bereiken, trots op Remco en Hub om samen met hen in het team te zitten. Trots op Ronnie, voor de goede verzorging en steun van de afgelopen jaren, al mijn trainingsmaatjes van het Benelux Race Walking team, mijn trainers en coaches, met name Henk en Frank. Trots op mijn trainingsmaatjes bij Daventria waar ik zo graag mee loop. Natuurlijk zijn er nog veel meer mensen te noemen en het moge duidelijk zijn, zonder hulp van anderen zou het niet mogelijk zijn geweest om deze prestaties neer te zetten.

WALK FAST, WALK PROUD!

WMA, 10km snelwandelen, maandag 10 september 

Vandaag zal de eerste van 2 wegwedstrijden plaatsvinden. Bedoeling is om deze wedstrijd als training / test te lopen en afhankelijk van de omstandigheden te kijken wat er mogelijk is. Er is even wat gedoe omtrent de inschrijving als gemengd team (diverse leeftijdklassen) en dit wordt terug gedraaid, alleen maakt de organisatie er vervolgens ook een potje van, waardoor nog niet zeker is of Hub geklasseerd staat.

In de ochtend al gekeken bij de wedstrijden van oudere lopers en de dames om een idee op te doen. Het parkoers heeft een behoorlijke haakse bocht, scherpe keerpunten en de laatste kilometer gaat naar het stadion om daar nog 2 rondes op de baan te doen. Ook is er toch wel een redelijk hoogteverschil, of te wel Spaans Plat zoals wij het noemen, bijna 3 mtr op een kilometer.

Als ik dan bijna mag starten zie ik ineens mijn ouders opduiken langs het parkoers, zij zijn eerder gekomen als oorspronkelijk gepland, een erg leuke verrassing. Ik ga verder gewoon door met mijn voorbereiding en dan is het klaarmaken voor de wedstrijd. Vanuit de callroom gaan we dan met zijn alleen naar buiten voor de de start en dan is het wachten tot het startschot valt. Vandaag is het een gemengd veld, dus meerdere leeftijdsklassen tegelijk. Het is dan ook zaak om vanaf de start goed op te letten wie er voor je zitten en communicatie met mensen langs de kant is ook van belang om te weten wat je positie is.

Vanaf het begin pakt de Keniaan weer de kop, nu direct gevolgd door een loper uit Mexico, beiden uit mijn klasse.  Ik besluit dan ook maar om de achtervolging in te zetten om niet te ver achter te komen en toch zicht te houden op een medaille. De eerste kilometer gaat behoorlijk hard en de Mexicaan heeft al enkele gele kaarten te pakken, met als resultaat dat hij zich terug laat zakken. Ik word nog wel ingehaald door Dominic King uit Groot Brittanie, maar hij loopt in de klasse M35, dus hem laat ik gaan. Het straten parkoers is wel wennen voor mij, het heeft een lengte van 1km in een L-vorm. Door 2 bochten van 180 graden kun je wel zien hoe groot je voorsprong / achterstand is, maar het grootste probleem voor mij is toch wel het vals plat in het parkoers. Op een lengte van 500mtr is er een verval van circa 2.8mtr. Met mijn loopstijl kom ik hierdoor wel in de problemen, ik krijg toch ook enkele gele kaarten voor zweven (verlies bodemcontact). In kilometer 6 komt dan ook de eerste rode kaart op het bord, maar deze is nog vergezeld van 2 gele kaarten. Met 3 keer rood wordt je gediskwalificeerd, dus ik hoop het maar uit te kunnen zingen. Ondertussen liggen mijn achtervolgers circa 150mtr achter me, dus was dat betreft zit ik wel goed. We moeten 9 rondjes doen op het stratenparkoers en gaan dan richting het stadion, om de laatste kilometer vol te maken in het stadion. Bij het verlaten van het stratenparkoers zie ik over mijn schouder dat ik nog steeds op 1 rode kaart sta, dus ga er vanuit dat ik goed zit.

Bij het binnenkomen van het stadion is er applaus van publiek dat aanwezig is en het is toch wel mooi om zo deze wedstrijd af te kunnen ronden. De chef jury is ook in het stadion en houdt goed in de gaten dat ik mijn techniek bewaar. Hij mag namelijk in de laatste 100mtr deelnemers rechtstreeks diskwalificeren. Hij toont mij echter geen rode kaart en ik finish dan ook als tweede in een tijd van ongeveer 44 en een halve minuut. Ik rust even uit en ga dan op de tribune op zoek naar mijn ouders en andere bekenden. Als we rustig zitten na te praten hoor ik ineens wat vanaf de baan, het is de chef jury en hij toont mij een rood bord. Ik ben als nog gediskwalificeerd, weg tweede plaats. Van zilver naar helemaal niets. Het is even moeilijk te bevatten, maar het is de harde waarheid. Door de hoeveelheid lopers was er blijkbaar wat achterstand bij de administratie en ik heb blijkbaar in kilometer 9 toch de 2 gele kaarten omgezet in rood, terwijl ik gevoelsmatig niks had gewijzigd aan mijn techniek. Dat is helaas de harde waarheid van het snelwandelen, tot een bepaalde tijd na afloop van de wedstrijd kun je nog gediskwalificeerd worden. Het is een harde les, maar hopelijk kan ik deze les gebruiken voor de 20km en maak ik niet nog eens dezelfde fout.

World championship Masters, Malaga 2018, donderdag 6 september,

5.000mtr snelwandelen

De eerste wedstrijden tijdens dit kampioenschap zijn verdeeld over 3 dagen en vinden plaats op de baan van de Universiteit van Malaga. Ik heb helaas de pech / het geluk op de laatste dag te moeten lopen in de een na laatste wedstrijd om 19.45 uur.

Toch is het wel leuk om de overige wedstrijden allemaal te zien. Helaas zijn er ook gelukzoekers, of mensen die dachten dat ze echt mochten wandelen en geen verstand van de regels hebben in sommige wedstrijden. Dit haalt het niveau behoorlijk naar beneden, maar gelukkig zijn er ook heel veel serieuze snelwandelaars en is er goede competitie. Voor het Nederlandse kamp mag op woensdag 5 september Jenny als eerste de baan betreden. Ook al loopt ze op papier voor Venezuela, dat maakt niet uit, voor ons loopt ze gewoon in oranje! Jenny kan een redelijke tijd realiseren hoog in de 32 minuten, maar dit geeft al wel aan dat de omstandigheden zwaar zijn, omdat ze beter kan als alles op de plaats valt.

Donderdag 6 september, we mogen aan de bak. In de ochtend moeten Hub (m55) en Remco (m50) als eerste mannen hun wedstrijd lopen. Hub heeft een redelijk voorzichtige start en het lijkt dat hij alleen loopt in het veld met niemand om zich heen. Toch weet hij het gat van bijna 40mtr naar voren dicht te lopen en deze lopers in te halen. Een wat rustiger middenstuk en nog een versnelling aan het einde leveren Hub een 15de plaats algemeen op, dit had hij zelf op basis van de inschrijvingen ook verwacht.

Remco weet dat hij in een sterk veld staat en dat het moeilijk zal worden om een medaille te scoren. Toch zit hij vanaf de start goed en kan toch een vlot tempo vasthouden. Helaas zijn de 3 koplopers echt snel. Het gat naar voren blijft groeien, maar het gat naar achteren ook. Dit geeft wel aan dat Remco in vorm is. Remco loopt lang op de vijfde plaats, tot de Let op positie 4 wordt gediskwalificeerd met 3 x rood voor zweven. Hierdoor komt Remco in een comfortabele 4de positie en is het van belang om nu technisch goed te blijven lopen en te finishen. De opdrachten voert hij beide goed uit en hij finisht in een mooie tijd ergens in de 24 minuten.

 

Na het ochtendprogramma begint voor mij het ‘ijsberen’ proberen mijn rust te pakken, niet te druk te maken, de benen rustgeven, Ronnie ook wat rust geven en mijn hoofd erbij houden. We gaan ’s middags op tijd eten bij de pizzeria waar we de dag ervoor ook hadden gegeten. Ik weet dat de pasta goed valt, dus we gaan op save. Na het eten nog even de Vuelta kijken en dan met de tassen en een gemengd gevoel op weg naar het stadion. In het hoofd spelen allerlei gedachten, belangrijkste is of mijn linker knie het zal houden, gezien de irritatie waar ik last van heb gehad na de 30.000mtr op de baan. In mijn hoofd kan dit gevolgen hebben voor de kniestrekking. Ook vraag ik mij af hoe de jury in zijn algemeen zal reageren op mijn techniek, tijd zal het leren. In het stadion mijn eigen ding doen, wat rusten en op temperatuur komen, inlopen, rekken / strekken, praatje maken met bekenden, maar het allerbelangrijkst, mijn focus vinden. Iedereen is benieuwd naar de razendsnelle Keniaan, inschrijftijd van 17.38 minuten, zou het geen hardloper zijn? Bij de callroom krijgen we een chip en deze moet verplicht aan de linker arm, waar ik ook mijn horloge heb. Iedereen heeft hier moeite mee en diverse combinaties worden om armen geprobeerd. Ik heb uiteindelijk de chip op de plek van het horloge en mijn horloge er boven, met het ‘klokje’ aan de binnenkant van de arm. Dit voelt redelijk goed, dus het moet maar even zo.

Bij het verlaten van de callroom en inlopen op de baan wordt al duidelijk dat de Keniaan een mooie, goede techniek heeft, dat is jammer voor mij, maar deze race is toch bedoeld om af te tasten en niet voor de medailles te gaan. Deze afstand vind ik persoonlijk niet echt leuk, het moet echt hard en de baan is niet mijn favoriete ondergrond. Laat mij maar lekker op de weg rondstruinen en langere afstanden doen, waarbij het meer op duurvermogen aankomt.

We worden weg geschoten en ik kom vast te zitten in de groep, dit wilde ik aanvankelijk ook, laat een ander de wedstrijd maar maken, maar na 50mtr was ik hier al klaar mee. Ruimte zoeken aan de buitenkant en dan maar opstomen naar voren. 1 persoon sluit aan en dat is de Keniaan, samen gaan we zo ongeveer 200mtr door en dan komt hij langs zij. Het tempo dat hij loopt kan ik op zich nog wel aan, dus ik probeer aan te haken. Helaas is een jurylid het dan niet meer eens met mijn techniek en krijg ik mijn eerste waarschuwing voor zweven binnen 1.000mtr. Nu even nadenken wat te doen, gelukkig krijg ik van de zijkant door dat het gat naar achteren al over de 40 mtr is en ik eigenlijk een solide 2de plaats kan verdedigen, laten we dit plan dan maar volgen. De kilometers gaan redelijk goed, doorkomsten van 4.11 en 4.12 minuut per kilometer. Ook blijkt het gat naar achteren te groeien en naar voren redelijk gelijk. Ik overweeg diverse scenario’s maar besluit door te gaan zoals ik nu bezig ben. In de laatste kilometer nog wat rekenwerk omdat het Nederlands record m40 op deze afstand nog mogelijk is, maar ik voel dat als ik wil versnellen de verzuring in de kuiten wil komen, dus doen we dat maar niet. Uiteindelijk loop ik een tijd van 20.58.78 minuten. 2 seconden boven de recordtijd geloof ik, maar ik ben blij. Waarom ik blij ben is dat ik een medaille heb, dit is van belang omdat ik met mijn grote mond in Nederland heb geroepen dat als ik geen medaille win, ik een schoen zou op eten. Dit was natuurlijk beeldspraak, maar de missie is natuurlijk wel geslaagd met het behalen van een medaille op mondiaal niveau.

De medaille ceremonie was helaas niet zo leuk als in Aarhus. We zitten echt aan het eind van de avond en het vind plaats in een aparte tent op een parkeerplaats. Het is meer lopende band werk, dan echt gezellig. We vinden gelukkig na afloop nog een terrasje, waar we nog even lekker kunnen zitten en genieten van deze eerste wedstrijddag.

 

To be continued……..

 

World Masters Athletics Malaga, Spanje. 6 / 10 / 14 september

Aankomende weken is het zover, het wereldkampioenschap Masters Atletiek in Malaga, Spanje. Ik zal voor Nederland uitkomen in de klasse Mannen 40 – 44 jarigen op de volgende afstanden:

5.000mtr baan snelwandelen, donderdag 6 september

10km weg snelwandelen, maandag 10 september

20km weg snelwandelen, vrijdag 14 september

Naast mij zullen ook nog Remco de Bruin, Hub Kaenen, Han Holtslag en Hans van Wakeren uitkomen voor Nederland op 1 of meerdere snelwandel onderdelen. Ook Jenny Ancuna zal aanwezig zijn, zij zal Venezuela vertegenwoordigen in de klasse Vrouwen 45 – 49 jarigen. Ronnie Timmermans is natuurlijk mee als vaste verzorger, geholpen door Bess, Danielle en Sjanie.

We hopen op een mooi WK waar toch wel de mogelijkheid aanwezig is om met een medaille thuis te komen. De meeste wedstrijden worden gelopen in de avonduren, dus het kan dan ook zijn dat eventuele informatie hier een dag later te vinden is. Ik hoop tijdig verslag te kunnen doen van onze verrichtingen en ga er vanuit dat we met goede berichten zullen komen.

Ondanks een lichte irritatie momenteel in mijn linker knie is de verwachting hier over enkele dagen geen last meer van te hebben en alles te kunnen geven tijdens de wedstrijden.

Rick

Week 30 t/m 32

Afgelopen weken veel getraind en geprobeerd om te gaan met de hittegolf in Nederland. Kenmerkend waren hogere hartslag, lager tempo, veel meer drinken en vermoeidheid. Toch was het wel goed om met deze temperaturen te trainen en te ervaren hoe dat is. Helemaal omdat straks in Malaga ook de kans aanwezig is dat het daar zo warm is tijdens de wedstrijden.

In deze periode geen snelwandel wedstrijden gelopen, maar nog wel wat getest tijdens hardloopwedstrijden. Zo ben ik erg tevreden met een 3.000 en 5.000mtr op de baan welke ik heb gelopen. Tijden waren net boven mijn pr’s en ook voelde het goed.

Ook stonden in deze periode enkele langere trainingen ingepland, waaronder in het weekend van 11 en 12 augustus 2 dagen van circa 35km. Ook dit ging goed en geeft vertrouwen voor de 50km in oktober.

Zoals ik mij nu voel moet ik de komende 7 weken kunnen doorkomen en hopelijk ook in staat zijn enkele goede resultaten neer te zetten. Tijd zal het leren!

Week 29, maandag 16 juli t/m zondag 22 juli

Waarom begint het zo warm te worden? Het is steeds moeilijker om fatsoenlijk te kunnen trainen buiten zonder al te veel aan drinken mee te moeten slepen. Deze week dan ook maar een beetje gewisseld tussen de sportschool en buiten trainen.

Op de donderdag was ik vrij en besloot de dag maar eens goed te besteden. In de ochtend 23km in een relaxt tempo gewandeld, gevolgd door een fietstocht van 45km ook op een voor mij toch wel redelijk tempo. Uiteindelijk nog in de avond 8km op tempo gewandeld en ook dat ging goed.

Vrijdag was dan even weer gas terugnemen, 6km in de sportschool. Dit ook bewust gedaan omdat ik op zaterdag deel zou nemen aan een hardloopwedstrijd van 30km

Zaterdag in Diever (Drente) samen met Han Holtslag deelgenomen aan een hardloopwedstrijd. Vorig jaar hadden we hier ook gewandeld en ik wist nog wel dat het een zwaar parkoers was. Je loopt op rondjes van 10km, waarvan ik ongeveer 7.5km kan snelwandelen. Het overige is te slecht (wortels, zand, sporen) om te wandelen en dat ren ik dan. Dit jaar gekozen om 30km te doen, als training richting 50km. Tempo van ongeveer 12km per uur proberen te hanteren, dit wordt ook het streeftempo later in het jaar. Wedstrijd was leuk om te doen, goede verzorging, circa elke 2.5km een verzorgingspost met water, fris, fruit en koek. In plaats van gebruik van sponzen te maken ging bij mij de pet in de bak met water en dan weer op het hoofd, waardoor ik lekker afkoelde op deze warme zomeravond. Het lopen gaat ook goed en uiteindelijk finish ik net boven de 2.5 uur. Tevreden met het verloop van deze wedstrijd(training), nu verder met uitbouwen van de afstand.

Week 28, maandag 9 t/m zondag 15 juli

Na de goed gelopen wedstrijd van zaterdag was het deze week weer tijd om de aandacht naar de duurtrainingen te verplaatsen. Door de diverse (belangrijke) wedstrijden was dit er toch een beetje bij ingeschoten, maar voor je het weet is het oktober en moet er een 50km wedstrijd gelopen worden. Gedurende de week er voor gekozen om enkele 20km trainingen te doen, de intervaltraining op maandag over te slaan en op woensdag een interval trainingen gericht op langere afstanden te doen.

Op de zaterdag stond een echt lange duurtraining gepland. Dit keer gelukkig onder begeleiding van mijn vader, hij zou de complete training mee fietsen en eten en drinken op de fiets meenemen, wat voor mij toch weer scheelt. Normaal met een training heb ik een kleine 1 tot 1.5 kilo aan drinken en voedsel bij me en dit is toch wel merkbaar. Ook het meedragen op wat voor wijze dan ook heeft effect op je houding en techniek is tenminste mijn persoonlijke ervaring, daarom is het toch prettig om te kunnen trainen zonder hier door gehinderd te worden. De duurtraining werd uiteindelijk een rondje Achterhoek. Van Hengelo (gld) via Zelhem, Ruurlo en Vorden weer terug naar Hengelo, een route van 32km. Deze training ging goed, de route was goed te doen en uiteindelijk was ik ook nog in staat de laatste kilometers wat te versnellen. de complete training ging onder de 3 uur, dus niet ontevreden.

Week 27, maandag 2 juli t/m zondag 8 juli

Hadden we zondag in Utrecht toch al wel een pittige training gehad werd ik maandag avond op de baan verrast met 5 x 200mtr en dat 4 keer……. Ik ben niet zo van de sprint afstanden, maar om sneller te worden moeten deze ook gedaan worden.

Dinsdag ochtend een duurloopje op aangepast tempo, want het snelheidswerk van de avond er voor zat nog goed in de benen. Op woensdag werd ik dan weer verrast met 12 x 500mtr op ook weer een behoorlijk snel tempo. Ik hield er 8 snelwandelend vol en de laatste 4 moeten hardlopen, de pijp was een beetje leeg.

Donderdag was ingepland als rustdag, echter kon ik deze dag mijn nieuwe racefiets ophalen en dan moet je toch even testen. Een ritje van 30km op het gelijke tempo was het resultaat. Bedoeling is mijn duurvermogen uit te bouwen, maar de benen en gewrichten ook wat rust te gunnen door te gaan fietsen, we zullen zien hoe dit gaat werken. Op vrijdag in de sportschool 13km op de loopband gedaan, bewust omdat op zaterdag een 5.000mtr wedstrijd op de baan gepland staat en ik hier toch wel eens voluit wil gaan lopen als test voor Malaga.

Op zaterdag een baanwedstrijd in Best tijdens de Kermis Meerkamp, een jaarlijks terugkerende wedstrijd. Ook vandaag is het weer warm en staat er toch wel op een gedeelte van de baan een stevige wind. Er is weer een groot aantal deelnemers, o.a. ook uit Duitsland en Belgie, 37 verdeeld over 3 afstanden, waarvan er 21 deelnemers op de 5.000mtr mee doen. Zoals gezegd was het plan om vandaag hard te gaan en te kijken wat er zou gebeuren. Risico van hard gaan is dat je technisch slordiger gaat lopen, dus goed opletten met waarschuwingen en rode kaarten. Vanaf de start pak ik direct de kop, maar kan niet uitrekenen hoe hard ik ga. Ook ben ik de klok langs de baan in eerste instantie kwijt, dus ik doe maar wat. Dat resulteert in een eerste kilometer rond de 3.50 minuten, veel te hard van start gegaan en dat merk ik ook in de kuiten, deze schieten al redelijk vol.

Een iets rustiger tempo kan ik redelijk handhaven, maar wel heb ik al mijn eerste gele kaart te pakken en voor ik op 3km zit ook mijn tweede gele kaart. De 3.000mtr kom ik door in 12.18 minuten, 1 seconde boven mijn pr op deze afstand en met wat rekenwerk voor zover ik dat nog kan kom ik tot de conclusie dat ik toch wel onder de 21.27 minuten moet kunnen lopen, mijn pr op de 5.000mtr.

Dank aan Bess Dusee voor de foto’s

Ik heb wel het gevoel alsof ik een indoor wedstrijd aan het lopen ben, een extreem droge mond, veel spuug in de mond en het zweet gutst er aan alle kanten uit. Gelukkig is er toch een waterpunt vandaag vanwege het weer en ik kieper regelmatig wat over me heen voor verkoeling. De twee gele kaarten zijn ondertussen rood geworden dus ik zit behoorlijk in de gevarenzone. Gelukkig is een derde gele kaart nog niet getoond, maar rechtstreeks rood is ook altijd nog een mogelijkheid. Op 4.ooomtr weet ik dat het tempo kan terugzakken naar 12km per uur en dan loop ik nog onder mijn pr. Het lukt om de laatste kilometer de snelheid en techniek goed te houden en ik finish in een tijd van 20.52.87 minuten, ik ben dolblij met deze tijd. De blijdschap is echter niet van lange duur als blijkt dat voor de recordaanvraag de wedstrijdleider niet wil tekenen. Hij is het niet eens met de gang van zaken omtrent deze wedstrijd, maar blijkbaar ook andere wedstrijden uit het verleden. Zo krijg ik toch een beetje wrange bijsmaak aan de gewonnen zuurstok van vandaag.

Ik ga wel gewoon het record aanvragen en wil mij niet door 1 persoon dermate laten gebruiken om zijn persoonlijke probleem met onze sport te ventileren. Tijd zal leren hoe de Atletiekunie over deze situatie denkt en hopelijk nemen zij een in mijn ogen goed besluit.

Dan is het al weer zondag en ga ik lekker uitlopen, 19km snelwandelen en vervolgens nog 56km op de fiets. Een week met ups en downs, maar toch een boel positieve zaken en de wetenschap dat ik conditioneel in elk geval goed zit.

Week 26, maandag 25 juni, t/m zondag 1 juli

Na het NK in Tilburg, enkele dagen rustig aan gedaan. Op woensdag weer de trainingen opgepakt, kortere afstand, interval rustiger gelopen. Donderdag, vrijdag en zaterdag zo tussen de 13 en 19km per dag gedaan. Tempo aangepast aan de warmte en wind. Het weer is echt even wennen, maar ik zie het maar als goede training in aanloop naar het WK masters in Malaga.

Op zondag 1 juli was er een centrale training in Utrecht, op een nieuwe locatie, met dank aan Freek Dekker. Frank zou het ochtend gedeelte begeleiden, maar had problemen met het OV. Toch lukte het hem een aangepast programma te draaien. Dit keer echt veel aandacht voor drills en loopscholing. Goed voor de divere nieuwelingen die aanwezig waren. Afsluiting van het ochtendprogramma was een 4 x 1.500mtr interval, waarbij Frank had gekeken naar de competenties van deelnemers en gaf hen tijden voor de afstand en te nemen pauze. Ik kreeg als richttijden 6.45 minuten op de 1.500mtr met 4 minuten pauze tussendoor. We deden deze oefening op ‘het lint’. Een mooie geasfalteerde autovrije weg, met elke 100mtr een aanduiding.

Enige spelbreker / verstorende factor was de wind. Bij het vertrek had je hem redelijk in de rug, de 1.500mtr terug had je hem dan redelijk van voren. Toch viel het mij niet tegen en lukte het om de 4 intervallen in een tijd van rond de 6.25 minuten te lopen. Wat sneller als Frank had aangegeven, maar wel een tempo dat goed te doen was.

Na de middagpauze stond nog een duurtraining van een uur gepland. Aanloop van 2km naar het rondje, dan rondjes draaien op een 2km parkoers, met klim en daling, 2km uitlopen. Het rondje waar op getraind werd was zeer uitdagend, met name door een klim met toch circa 15mtr stijging over een kleine 100mtr. Het lopen in dit park was erg leuk, veel recreatie in de vorm van hardlopen, fietsen, zwemmen, cross-training etc. Ook veel positieve reacties mogen ontvangen samen met Remco, Rob en Paul als we langs kwamen.

Deze trainings week was om bij te komen van het NK en weer mijn trainingen voor de 50km op te pakken. Ook heb ik een racefiets aangeschaft om mijn duurtrainingen ook op een andere wijze in te kunnen vullen en mijn benen een andere inspanning te laten leveren. Benieuwd wat ik daar van ga vinden

NK 20km snelwandelen, 23 juni 2018, Tilburg

Voor mij toch een van de belangrijkste wedstrijden van dit jaar. Na de overwinning van vorig jaar wil ik toch graag deze titel prolongeren. Neem daarbij hoe het dit voorjaar allemaal ging, is ook een tijd onder de 90 minuten een streven. Heel stiekem keek ik op de computer ook nog even naar de limieten voor het Europees Kampioenschap in Berlijn en klikte toen maar snel door naar een andere pagina, 1.25.00 uur, dat is toch iets te hoog gegegrepen.

In aanloop naar het NK was ik al wel begonnen met het trainingschema voor 50km, maar de afstanden waren nog te overzien en ook de interval trainingen liep ik nog op de snelheid voor een 20km wedstrijd. De laatste week voor de wedstrijd het aantal trainingskilometers drastisch terug geschroeft en de krachttraining wat meer vervangen door veel rekken / strekken en soortgelijke oefeningen. Halverwege de week was al merkbaar dat de focus er was en ik echt scherp was, dat was de laatste tijd wel eens anders met wedstrijden in Nederland.

Zaterdag ochtend, met Hub mee gereden naar Tilburg en daar mijn eigen voorbereiding doen. Ronnie zou de verzorging weer doen en dit keer toch wat wijzigingen ten aanzien van voorgaande keren. Ik gebruik nu andere voeding en ook zou ik nu water aannemen bij Ronnie om mijzelf te verkoelen. Dit houdt in dat hij mij een bidon en een flesje moet aangeven, terwijl het normaal maar alleen een bidon was. Ook werd de gel aan de bidon geplakt, zodat ik zelf kon bepalen of ik hier gebruik van wilde maken. Met de verzorging zou het dan ook wel goed zitten en in Ronnie alle vertrouwen dat het goed zou gaan. Warm lopen, warming-up, alles lekker zelf doen, in mijn eigen wereldje, langzaam spanning opbouwend en merken dat je echt op scherp staat.

Toch nog even wat dollen voor de start en dan is langzaam het moment daar, pet op, zonnebril op de neus, slok drinken en met de vinger aan het horloge aan de start streep, het aftellen is begonnen. Op het moment dat we worden weg geschoten geen twijfel, direct de kop pakken en gaan, eens kijken hoe lang ik onder het geplande schema zou kunnen lopen. bedoeling was om weg te gaan op 90 minuten, 7.04 minuten per volle ronde van 1.569 meter. De eerste kilometer piept en op de display van het horloge verschijnt 4.10 minuten, dat is 20 seconden sneller als 4.30 minuten (kilometertijd voor 90 minuten). Ik zwak in gedachten het tempo af, maar blijk kilometer 2 in 4.16 minuten weg te zetten. Dan maar kijken hoe het verloopt.

De rest van het veld is ondertussen al ver achter en mijn ronde tijden op de volle ronde zijn ruim onder de 7 minuten, tussentijd op de 5km is ongeveer 21.35 minuten, slecht enkele seconden boven mijn pr op deze afstand. Ondertussen heeft het eerste jurylid al wel kenbaar gemaakt dat hij van mening is dat ik verlies bodemcontact heb, blijft toch lopen op het randje met deze snelheden besef ik.

Tussentijd 10km zou nog een pr kunnen worden, maar ook hier kom ik een kleine 8 seconden boven, 43.58 minuten. Dan moet ik toch echt tijd gaan inleveren, ik krijg een apart gevoel in mijn boven benen, gevoel lijkt een beetje weg te zijn en hierdoor verlies ik ook het gevoel met mijn techniek, dan maar wat langzamer, voorsprong is groot genoeg en een overwinning vandaag vind ik belangrijker als het lopen van een goede tijd.

Verzorging gaat ondertussen ook vlekkeloos, al heb ik wel wat moeite met multitasken, drinken met rechts en water over me heen gooien met links, maar het lukt toch aardig. Ondanks dat het niet zo warm lijkt ontplof ik gevoelsmatig, mijn pet heb ik al afgegooid voor wat meer koeling van mijn verstand en alles wat daar onder zit. Vanaf kilometer 15 voelen de benen weer beter en kan ik ook weer wat versnellen, het besef is er dat ik onder de 90 minuten nog kan halen. Henk Plasman die vandaag coacht schreeuwt zich af en toe ook de longen uit het lijf, net als enkele andere mensen langs het parkoers, dit soort aanmoedigingen van jong en oud doen je juist harder willen lopen, dus nog een tandje bijzetten.

Ik krijg Remco de Bruin voor mij in het vizier en kan hem mooi gebruiken als richtpunt. Nu alleen Rob Tersteeg nog en dan heb ik het hele veld op minimaal een ronde achterstand gezet. Het voordeel voor mij van het achterop komen van andere lopers is dat ik wat uit de wind kan lopen indien nodig en ook wat uit het zicht van scheidsrechters.

De laatste ronde komt in zicht en ook Rob krijg ik nu in het vizier. Ik weet direct al dat Rob ook bezig is een dijk van een wedstrijd te lopen, omdat ik hem nu pas achterop kom en ik veel sneller ben als andere keren met hem in een wedstrijd. Dit houdt in dat hij ook in staat moet zijn een nieuw pr te lopen. Toch duurt het nog verrekte lang om bij Rob te komen, maar ik kan hem mooi gebruiken als springplank om dan de laatste paar honderd meter richting finish nog de laatste energie eruit te gooien. Ik zie de klok in de verte en deze staat al ergen in de 1.29 en weet ik hoe veel seconden. Het publiek lijkt ook compleet uit zijn dak te gaan, ik hoor Ad Leermakers schreeuwen door de microfoon en Henk lijkt hier nog boven uit te komen. Het lint voor de finish kan men nog net op tijd strak trekken en dan passeer ik de finishlijn en zie dat mijn missie is geslaagd.

Zoals bijna gebruikelijk na een dergelijke inspanning kan ik niet op mijn benen meer staan en val ergens op een stuk grasveld ter aarde, maar wel dolgelukkig, ik weet dat ik weer Nederlands kampioen ben op de 20km maar ook dat ik weer heb laten zien dat ik toch echt onder de 90 minuten kan lopen en dat mijn tijd in Lugano geen ‘lucky shot’ was. Mijn officiele eindtijd is 1.29.18 minuten, verbetering met 1 seconde van mijn pr en een nieuw Nederlands record in de leeftijdsklasse M40.

Dank aan iedereen die heeft bijgedragen dit jaar aan het mogelijk maken van deze prestatie, of het nu gaat om gezamenlijk trainen, adviezen, ondersteuning, zonder hulp van anderen zou ik nooit zover zijn gekomen, dat is iets wat zeker is!

Week 23

Na de wedstrijden in de week hiervoor op vrijdag en zondag kon ik op maandag en dinsdag toch wel merken dat het lichaam erop reageerde. Ik was dan ook blij dat met de intervallen trainingen bij Daventria op maandag en woensdag wat rustiger gelopen werden, zodat ik toch een beetje op adem kon komen. Op donderdag haalde ik het nog in mijn hoofd om in de hitte na een dag al oververhit te zijn geraakt op het werk te gaan trainen. Deze training werd in 2 stukken geknipt, omdat de temperatuur wel zo hoog was en ik kon merken dat het lichaam hier op reageerde. Goed luisteren naar jezelf en dan maar wat rustiger lopen en wat minder kilometers, ook dat hoort erbij.

Zaterdag werd een traject training afgelegd, met de trein naar Zutphen om terug te slingeren richting Deventer, 25km onder goede weersomstandigheden. In Voorst was er een treffen van oude tractoren, waardoor ik er veel onderweg tegenkwam. Met een enkele nog een sprintwedstrijd gehouden tot vermaak van de eigenaar en zijn vrienden, toch won de tractor, hij hield het gewoon langer vol.

Zondag was weer de jaarlijkse snelwandel training bij AV Daventria, georganiseerd door ondergetekende. Dit jaar had ik bewust gekozen voor een programma met diverse oefeningen die mensen ook thuis kunnen doen en interval training gericht op wedstrijden, mensen konden zelf kiezen en het tempo werd bepaald door het wedstrijdtempo. Voorbeeld, je wandelt 10km in een uur, dus 6 minuten per kilometer. Dan was dit je interval: 3 x 1.000mtr in tempo 6 minuten. tussen de 1.000mtr door 200mtr rustig wandelen. Serie pauze van 5 minuten en de set van 3 x 1.000mtr dan 3 keer.

Toen ik aankwam bij de atletiekbaan stond de politie mij al op te wachten leek het. Helaas had iemand gedurende de nacht ingebroken in het materialenhok en hier toch zaken weggenomen. Er was ’s nachts al iemand opgepakt die zoals de politie het vertelde met tuinier materiaal over straat ging en het toch wel een vreemd moment van tuinieren was.

De training was ondanks diverse afzeggingen toch wel goed bezocht met 13 volwassenen en 2 kids. Ook was iedereen lekker fanatiek bezig en was er ook veel aandacht voor elkaars techniek.

Een extra leuke verrassing was dat Loes, Marit en Mick tussendoor nog even boodschappen hadden gedaan en terugkwamen met waterijs. Dat ging er bij iedereen wel goed in. Persoonlijk vond ik het weer een heel geslaagde dag, het is toch wel moeilijk om een aantrekkelijk programma in elkaar te zetten, mensen te begeleiden en zelf ook nog te willen trainen. Iedereen dan ook weer bedankt! Nu rusten en serieus aan het werk richting het NK 20km op 23 juni in Tilburg. Weer een goed moment om te kijken hoe ik er conditioneel en technisch voorsta sinds China. Tijd zal het leren……..

p.s. mocht nog iemand van het weer dit lezen (want een brief sturen is zo ouderwets): we willen de 23ste graag niet te warm weer, weinig wind en wat mij betreft mag zelfs wel wat lichte neerslag (weet alleen niet hoe anderen daar over denken).

Week 22, wedstrijd(training)

De afgelopen 2 weken goed bezig geweest met trainen voor mijn duurvermogen, deze week iets minder kilometers, maar een snelwandel wedstrijd en een halve marathon in de planning.

Prive een iets mindere week, maar toch proberen de focus te houden richting vrijdag avond, het NK masters, 5.000mtr op de baan. Deze wedstrijd is voor mij van belang om te kijken hoe het met mijn snelheid staat op deze afstand in aanloop naar het WK masters in september. Vrijdag overdag gewoon gewerkt, en nog niet echt in ‘wedstrijd stand’. Aangekomen in Gouda is het melden, rustig wachten, inlopen en dan melden in de callroom. In de callroom komt dan toch de focus, gelukkig. Doel is rond de 22 minuten lopen, het is goed loopweer en ik voel me conditioneel ook goed. Deze wedstrijd hoef ik niet echt te rekenen op tegenstand, dus zal het zelf moeten doen.

Vanaf het startschot direct op kop en deze positie ook niet meer afgestaan. Het tempo is redelijk, kilometer 1 gaat in 4.10 minuten, toch het tempo iets aanpassen om te zorgen dat ik de laatste kilometers ook energie over heb. Wat wel irriteert is dat de rondetellers voor het ronde bord en tijdklok staan. Je kunt pas bij het passeren van de finish ongeveer de tijd zien. Ook de klok halverwege loopt pas na 5 minuten, dus het was echt even rekenen in het begin. Het middelste stuk van de wedstrijd laat ik toch teveel tijd liggen liggen. kilometers 3 en 4 hadden toch wel wat harder gekund, maar daar was ik niet echt mee bezig. Pas in de laatste 600mtr realiseer ik me dat ik toch wel dicht in de buurt van mijn pr kan komen, maar dan is het te laat. De eindtijd is uiteindelijk 21.35 minuten, 8 seconden boven mijn pr. Toch is het goed om merken dat ik toch wel redelijk op snelheid kan draaien, ook na een dag werken en wat minder concentratie. Ook slechts 1 gele kaart voor zweven, dus tevreden met deze wedstrijd. Leuke bijkomstigheid, de eerste gouden medaille van dit jaar is binnen.

Op zaterdag is het dan rustig uitlopen en veel rekken / strekken, zondag staat een halve marathon gepland in Hengelo (gld), het dorp waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. Deze halve marathon zal veel onverhard zijn, maar ik vind het gewoon leuk om mee te doen en waar mogelijk ga ik gewoon snelwandelen. Het deelnemersveld op de halve is klein, circa 60 personen, maar dat mag voor mij de pret niet drukken. Als we starten zit ik al vrij voorin, maar ik wil niet direct te hard gaan. De zand- en bospaden doe ik hardlopend en ik merk dat ik hier gewoon sneller ben als de overige hardlopers. Op de verharde weg kunnen ze mij ook niet echt bijhouden als ik wandel, tempo gaat toch vaak onder de 4.30 per kilometer. Onderweg veel positief commentaar, organisatie vind het ook leuk om te zien en ik vermaak me ook wel. Eindtijd is net boven de 1.35.00 minuten, maar de route is wel circa 400mtr te lang geeft de organisatie aan. Dus een halve onder de 1.35.00 gewandeld / gerend. Leuke organisatie, mooie omgeving, maar om te snelwandelen niet echt aan te raden, circa 60% heb ik toch moeten hardlopen. Leuke bijkomstigheid is wel dat ik als vierde de finish passeer en gelukkig niet hoef te wachten op de prijsuitreiking…….

Maar al met al kan ik concluderen dat ik nog voldoende snelheid heb op de korte afstand, goed herstel voor een vervolg wedstrijd binnen 48 uur en de natuur rondom Hengelo is ook nog steeds prachtig.

Nieuw doel, nieuw schema

Deel 1 van het seizoen 2018 is voor mij afgesloten, tijd om mij vanaf nu al te gaan richten op deel 2 van dit seizoen en ook het realiseren van mijn doelstelling in 2020.

Na thuiskomst uit China even het lichaam rust gegund en leuke dingen gedaan. Dan begint het tussen de oren weer te spoken: je conditie gaat achteruit, je wordt dik, je bent weer stram en stijf aan het worden, je wordt langzaam. Tijd om de schoenen onder de stoflaag van een week uit te halen en weer aan het trainen. Mijn nieuwe doelstelling is het lopen van een ‘goede’ 50km tijd tijdens het NK in oktober. Om dat te bereiken moet ik nu al beginnen met anders trainen om het zo te zeggen. Wel moet ik nog in de gaten houden dat ik nog 2 belangrijke 20km wedstrijden heb in juni en september, maar verder even geen afleiding.

Het nieuwe motto is dan ook het uitbreiden van de kilometers per training. Dit wil redelijk lukken, veel buiten trainen en genieten van het mooie weer. Af en toe is het wel erg warm, maar dan denk ik maar dat het in Malaga in september ook zo warm kan zijn.

Ook hebben we weer de jaarlijkse training in Overveen gehad o.l.v. Frank van Ravensberg. Normaal sla ik in de ochtend altijd ‘het kopje van Bloemendaal’ over en doe ik een alternatief parkoers. Dit jaar heb ik toch bewust 1 keer ‘het kopje’ wel gedaan als eerbetoon aan Evert, de broer van Frank die vorig jaar door een noodlottig ongeval om het leven is gekomen.

In de middag de training op een wat rustiger tempo afgewerkt en ook wel blij dat het erop zat. Warm, veel vals plat en een inspannende week zorgden ervoor dat ik mijn lichaam goed begon te voelen. Toch zijn de eerste 2 weken van de nieuwe training afgerond, maar ik voel wel dat ik er echt voor aan het werk ben.

World Race Walking Team Championships 2018, Taicang, China

Op vrijdag 27 april vertrek ik samen met Rob Tersteeg vanaf Schiphol naar Shanghai, om van daaruit vervolgens per auto door te reizen naar Taicang. De complete reis van huis naar Taicang is circa 14 uur en hier zit dan ook nog eens een tijdsverschil van 6 uur in. We hebben bewust gekozen om een week eerder te gaan om te kunnen wennen aan het tijdverschil.
Je moet rekenen dat als het bij ons middernacht is, het in Taicang als 06.00 uur in de ochtend is en vaak al tijd om op te staan. Omdat we beiden onze wedstrijd in de ochtend moeten lopen en ook willen wennen aan de weersomstandigheden leek ons een week afdoende om te acclimatiseren.

In hetzelfde vliegtuig zit ook Hans van de Knaap, hij zal als jury snelwandelen bij de wedstrijden aanwezig zijn, maar maakt ook van de gelegenheid gebruik om een vakantie te houden. We zien elkaar even op Schiphol en bij de landing, verder vult ieder de vlucht op zijn manier, ik met name door pogingen tot slapen en het kijken van films. Op Pudong Airport aangekomen staat daar een jonge dame met een bord van het snelwandel evenement. Het blijkt dat zij onze ‘team volunteer’ is en gedurende de komende dagen ons zal helpen met diverse zaken. Haar naam is Miao, maar dat is vrij moeilijk uit te spreken en in de loop der tijd wordt ze omgedoopt naar ‘Mary’, net als zoveel anderen een meer Westerse naam krijgen van de atleten, gelukkig vinden ze dit ook wel leuk en geeft dit geen problemen.

foto van Rick Liesting.

Als we eindelijk bij ons hotel aankomen gaan we even kort loslopen, wat eten en dan rusten, ik heb nog nooit zo’n verre reis gemaakt en het lichaam geeft ook wel aan er moeite mee te hebben. Ik kan toch relatief mijn rust vinden en zo is het op zondag zover dat we echt met wat training kunnen beginnen. Naast het hotel is een stuk weg afgezet waar getraind kan worden. Omdat we de omgeving nog niet goed kennen en het verkeer nog chaotisch overkomt maken we hier in eerste instantie maar gebruik van. In de loop van de week vinden we enkele andere locaties en trainen we net zoals vele anderen tussen het verkeer. Het hotel waar we zitten is groot en vele Nationale teams druppelen binnen. Denk hierbij aan Italie, Duitsland, Groot Brittannië, Mexico, Ecaudor, Peru, Finland, Frankrijk, Spanje, Portugal, Verenigde Staten en zo kan ik nog wel even doorgaan.

foto van Rick Liesting.

Doordat er zoveel professionele lopers aanwezig zijn werkt het aanstekelijk om veel te willen trainen. Veel mensen trainen 2 keer per dag en dan langer als ik gewend ben. Rob en ik besluiten om elk te trainen volgens onze eigen manier en er op te letten niet te gek te gaan doen. Het is zo makkelijk om teveel te willen en dan tijdens de wedstrijd gebroken te zijn omdat je tijdens de trainingen al teveel van jezelf hebt gevraagd. Ik gebruik de tijd dat ik niet train maar anderen wel om te observeren, ik bekijk techniek en oefeningen en hoop hier zelf ook wat van op te steken. Ook verkennen we de directe omgeving en gaan geregeld samen met Mary op pad. Ook gaan we een middag samen met de jongere lopers van Australie naar een lokaal park om daar even wat te dollen en gewoon even lekker weg te zijn.

foto van Rick Liesting.

Het eten was iets waar ik even tegen op zag. Met name de eerste dag was het even wennen omdat we toen ‘echt’ Chinees eten voorgezet kregen, of te wel, onder andere de complete klauw van de kip was meegekookt en meerdere rare zaken die ik liever niet in mijn eten aantref. Toch werd door het hotel gauw een switch gemaakt naar ook meer westers voedsel en had ik pindakaas en hagelslag van huis meegenomen, zodat ik een beetje in mijn eigen voedingspatroon kon blijven. Verder was alles goed geregeld, flessen water in overvloed en stonden Mary en haar collega’s (het smurfen leger zoals ik ze maar noemde) altijd klaar om je ergens mee te helpen.
Qua weer was het echt anders dan ik gewend ben. Het was warm, andere luchtvochtigheid en af en toe had ik het met 20 graden gewoon koud daar, omdat je aan hogere temperaturen gewend begon te raken. In de week van training hielden we het overdag eigenlijk altijd wel droog en was het warm, we trainden dan ook vaak om 09.00 uur en 16.30 uur om zo de warmte te ontlopen. Tijdens de wedstrijddagen werd slechter weer voorspelt, dus het was gewoon afwachten wat er komen zou.

Vanaf woensdag is er gelegenheid om je officieel aan te melden en de laatste handelingen te verrichten om je accreditatie en startnummer te krijgen. Helaas is er ergens wat informatie in het email verkeer niet geheel goed bij ons doorgekomen en moeten we ter plekke nog even stressen om de zaken op orde te komen. Gelukkig is de official van de IAAF heel behulpzaam en samen komen we er gelukkig uit. We krijgen dan onze officiele stukken en ook diverse zaken van sponsoren, zoals knuffels van de mascotte en een rugtas met het logo van het evenement. Leuke herinneringen voor later om het zo te zeggen.

foto van Rick Liesting.

Op vrijdag was de officiele opening en hier zijn we even wezen kijken om o.a. te zien waar we moesten zijn, hoe zaken in zijn werk zouden gaan en hoe het parkoers eruit zag. Verder was het op vrijdag vroeg naar bed, de wekker zou op zaterdag om 05.00 uur al gaan.

Zaterdag 5 mei, 50km mannen en vrouwen / 10km U20 mannen / 20km vrouwen

Op deze dag moet Rob aan de bak voor zijn 50km wedstrijd. Het is een groot veld en er lopen dit keer ook circa 30 dames mee, steeds vaker durven vrouwen ook de stap te maken naar deze toch wel ‘monster’ afstand. Drinken is geregeld en het schema voor de verzorging is opgesteld. Ik installeer mij op de verzorgingspost, terwijl Rob zijn laatste voorbereidingen doet en Mary hem daar indien nodig bij helpt. Om circa 07.50 uur komen dan de deelnemers richting start, circa 60 heren en 30 dames beginnen zo aan hun strijd tegen de klok. Het weer is fris en er staat af en toe ook wel wat wind, het wordt afwachten hoe het weer van invloed zal zijn op de wedstrijd.

foto van Rick Liesting.

Om 8 uur is dan het startschot en de eerste wedstrijd van deze competitie is officieel van start. Het veld ontwikkeld zich zoals verwacht, snelle Aziatische en Europese lopers in de kopgroep en daar achter een lang gerekt lint, waarin een ieder strijd levert om zijn / haar doel te verwezenlijken. Rob loopt op een schema van circa 10.20 minuten per 2 kilometer. Hij zou dan in theorie rond zijn pr moeten kunnen finishen. De verzorging gaat goed, we staan met onze tafel iets over de helft van de verzorgingsstraat waardoor Mary en ik regelmatig gebombardeerd worden met flesjes, al dan niet voorzien van vocht, maar dat geeft niet, we proberen zo de andere teams ook een beetje te helpen door bidons aan te nemen en te verzamelen, houdt ons ook leuk bezig, samen met de buren.

foto van Rick Liesting.

Helaas staat Rob al vrij snel op het overzicht bord voor de rode kaarten vanwege kniestrekking. Hij kan wel goed zijn tempo houden en loopt ondertussen met circa 6 dames in een groep, maar blijft kaarten krijgen voor zijn kniestrekking. Ergens in ronde 7 of 8 zien we dat hij met 3 rode kaarten op het bord staat en nu treedt een nieuwe regel van de IAAF in werking. Bij de jeugd werd de zogeheten pitlane als enige tijd toegepast, het principe is als volgt: bij 3 rode kaarten volgt geen directe diskwalificatie, maar moet je de pitlane in. Afhankelijk van de afstand moet je hier een straftijd uitzitten, tijdens deze 50km is dat 5 minuten. Je krijgt dan alsnog een kans om terug te keren in de wedstrijd, maar als je dan een vierde rode kaart oploopt is het echt einde wedstrijd. Rob heeft helaas de twijfelachtige eer om als eerste senior snelwandelaar ooit in de pitlane terecht te komen. Een snelwandelaar uit Finland heeft het echter nog bonter gemaakt, hij heeft ondertussen direct al 4 rode kaarten opgelopen en is dan ook als eerste gediskwalificeerd. Als Rob zijn 5 minuten in de pitlane erop heeft zitten mag hij weer verder, maar helaas niet voor lang, nog voor het bereiken van de 20km heeft hij zijn volgende rode kaart ook te pakken en moet hij het parkoers verlaten. Samen met Mary spoed ik mij naar de kleedruimte, waar Rob al rustig in onze hoek wacht.

foto van Rick Liesting.

Het is wat het is helaas, tijdens deze wedstrijd weet je dat er gewoon extra aandacht is voor alles en ook zijn er nog eens 8 juryleden langs het parkoers te vinden, die je op de heen en terugweg kunnen zien, dus eigenlijk zijn er 16 momenten op 2 kilometer, waardoor er gedurende de complete route wel zicht is op je om het zo te stellen. Terwijl Rob zich opwarmt en omkleed komen er meerdere lopers binnen gedruppeld, sommige zijn uitgestapt, anderen weer gediskwalificeerd, iedereen heeft zijn eigen verhaal. Zo ook de wereldrecordhoudster op de 50km, Henriques uit Portugal. Ook zij heeft vroegtijdig moeten opgeven, terwijl ze in een kopgroep van 4 liep. In de kleedkamers is gelegenheid om de race op tv te volgen en Rob en ik concluderen dat haar wereldrecord wel eens in gevaar kon komen, in het Portugese kamp concluderen ze hetzelfde lijkt het en helaas moet ze gelaten toe zien hoe haar record met meer als een minuut wordt verbeterd door een Chinese dame (ze verdient hier ook nog even 50.000 dollar mee!). Bijzonder om dit soort momenten van blijdschap en verdriet van dichtbij mee te maken, maar ook hoe sportief mensen reageren tijdens dit soort momenten. Ik maak nu topsport eens mee van de andere kant en vind het een heel bijzondere ervaring.

In de middag keren Rob en ik nog terug om de wedstrijden van de mannen onder 20 jaar te kijken en ook de vrouwen 20km. Het weer is nu stukken beter en dat blijkt ook wel uit de tijden die worden gelopen. Met name bij de jonge mannen worden veel persoonlijke records gelopen en is er een mooie strijd in de dames wedstrijd.

Zondag 6 mei, 10km U20 dames, 20km mannen

Zaterdag toch wel op tijd naar bed, redelijk kunnen rusten, maar al vroeg wakker dus maar even wat muziek luisteren tot het tijd is om op te staan. Het lichaam voelt goed, de motivatie is er, nu is het van belang de rust te bewaren en gewoon mijn eigen ding te doen. Rustig ontbijten, koffie en boterhammen met pindakaas. Ook heb ik nog enkele energierepen en banaan om naar binnen te gooien, naast sportdrank van ‘Maurten’ waar ik al een poosje mee aan het experimenteren ben geweest de laatste maanden. Rob en Mary nemen me vandaag veel zaken uit handen, zodat ik mij compleet kan focussen op mijn eigen race. Als ik even buiten het weer check merk ik dat het benauwd, warm en vochtig is. Niet echt ideaal weer voor mij, maar we moeten het er maar mee doen.

foto van Emmanuel Tardi.

Bij het parkoers aangekomen zijn ondertussen de jonge dames al bezig met hun voorbereidingen voor hun 10km. Deze race start om 09.00 uur en om 10.10 uur is de start van de 20km. Ik loop mijn eigen warming-up en het zweet breekt me al aan alle kanten uit, het is ‘plak’ weer zoals ik dat zou noemen. In overleg met Rob wordt ook besloten om behalve mijn bidon of gel ook water aan te geven om zo af te kunnen koelen. Het wordt dan even goochelen met 2 flessen maar dat zal vast wel lukken. Om 09.35 naar de callroom voor controle van kleding, startnummer en chips voor tijdregistratie. Hier zijn uiteindelijk 97 atleten aan het ijsberen, ontspannen of met andere zaken bezig. Iedereen bereid zich op zijn eigen manier voor. Om 10.00 uur gaan we dan naar buiten richting start en dan moet het gebeuren. Ik doe nog snel wat lichte versnellingen om de spieren weer los te krijgen. Je zit toch bijna een half uur in de callroom waar je niet veel kunt doen, dus het lichaam weer wakker schudden is wel nodig. Op een of andere manier positioneer ik mij weer rechts in het startveld, wat naar achteren, om niet in het geweld van de grote namen onder de voet gelopen te worden en dan is het zo ver, het aftellen is begonnen.

foto van Rick Liesting.

Het startschot wordt gegeven en er komt een enorme hoeveelheid energie vrij overal om me heen en ook bij mij. Iedereen zoekt zijn positie in het veld en wil voldoende ruimte om zich te kunnen bewegen. Na de eerste 200mtr heb ik dan ook een positie gevonden waarin ik uit de voeten kan en zie voor me al een uitgerekt lint aan lopers, het tempo is toch al redelijk hoog vanaf de start. Ik loop nog niet compleet achter aan en besluit ook om hier niet eens op te letten. Doelstelling van vandaag is het uitlopen van deze race en het liefst in een pr. Bij de eerste passage van de verzorging neem ik direct 2 flessen aan van Rob en ben blij met de verkoeling van het water, want het is echt warm en (naar later blijkt)  een luchtvochtigheid van tegen de 80%. Dit in combinatie met een soort van warme nevel / miezer regen die naar beneden komt zorgt er voor dat het lichaam hunkert naar verkoeling. De eerste kilometers gaan voor mij ook in hoger tempo dan ik normaal loop, ik wil mij niet laten kennen in dit topveld. Gelukkig loop ik niet compleet alleen, er zijn toch wat andere lopers om mij heen en het is een beetje wisselen van positie en af en toe in de slipstream van een ander duiken om tegenwind wat te ontlopen.

foto van Emmanuel Tardi.

Ik zie al vroeg enkele deelnemers op het bord met rode kaarten verschijnen, maar zie mijn eigen nummer nog niet. Wel ontvang ik al 2 kaarten voor verlies bodemcontact, het is dus wel zaak om op mijn techniek te gaan letten. De kilometer tijden zitten nog onder de 4.30 minuten, maar ik krijg het belachelijk warm. Mijn pet gooi ik bij de verzorging aan de kant en het is zaak om te blijven drinken en koelen. Fijn zijn de aanmoedigingen onderweg van mensen die ik ken van over de hele wereld, dit motiveert om door te blijven gaan en te laten zien dat ik hier niet voor niks aan deelneem. Ergens in ronde 4 (kilometer 7/8) kom ik dan toch op het bord met een rode kaart en ontvang ik ook nog eens geel. Nu even goed nadenken wat te doen, het hart zegt doorgaan en zien waar het schip strand, het verstand wint gelukkig en geeft aan tempo wat laten zakken en uitlopen. 10km gaat net in 45 minuten en ik weet nu dat een pr er helaas niet in zit. Wel zie ik steeds meer mensen dit om een of andere reden opgeven, of gediskwalificeerd worden. Een redelijk klassering moet er dan wel inzitten vermoed ik. Op basis van de gegevens die ik had gezien had ik zelf gegokt ergens rond een 80ste positie te finishen, maar dat moet wel beter kunnen. Het tempo zakt terug naar tijden van ongeveer 4.40 tot 4.44 minuten per kilometer, maar de gele borden blijven nu in elk geval achterwege.

foto van Rick Liesting.

Ik blijf mij weer verbazen over het feit dat men rondrijdt op motoren met een benzine motor, dit stinkt, maar kabaal en verstoort gewoon. De hele week wordt ik al bijna plat gereden door alle electrische scooters die hier rond rijden en niet hoor, maar tijdens een wedstrijd zoals dit wordt weer zo’n stinkbak ingezet, raar…… Ondertussen blijf ik maar water gooien, denk dat er nu al wel 10 liter over me heen is gegaan. Ik blijf wat stuivertje wisselen met andere lopers, maar begin ook langzaam wat mensen in te halen die zich blijkbaar compleet hebben opgeblazen en nu op het tandvlees de finish proberen te halen. Af en toe zie ik ook met een schuin oog de koplopers op tv-schermen of aan de andere zijde van het parkoers, wat gaan die mannen hard! Als ik mijn ronde in ga voor kilometers 17 en 18 komen de koplopers langs zij, ik ben op 2km achterstand gezet, maar dat is niet erg, ik ben nog steeds in de race en gevoelsmatig gaat het toch wel redelijk goed. Ergens rond kilometer 17 is ook rode kaart 2 een voldongen feit en heb ik nog 2 gele kaarten in mijn achterzak, het is nu zaak geen domme (technische) fouten meer te maken om zo te voorkomen dat ik in de pitlane terecht kom of nog erger, gediskwalificeerd wordt. Ik word op een of andere manier toch telkens mee gezogen in snelheid als ik word ingehaald en dit gaat dan toch ten koste van mijn techniek. Dit zijn echt 2 punten om mee aan de slag te gaan:

–          Blijf je eigen wedstrijd lopen;

–          Verbeter je techniek op hogere snelheid.

Het is ondertussen wel duidelijk dat een pr compleet niet meer gehaald kan worden, maar ik zie dat de winnaar een tijd van ergens rond de 81 minuten loopt, terwijl deze mannen normaal wel 78 minuten moeten kunnen. Dit geeft al weer aan dat de omstandigheden hard waren en iedereen moet knokken voor zijn plek en tijd. In de laatste 500mtr heb ik nog enkele lopers om mijn heen, het lukt om er nog 2 voorbij te gaan, weet eigenlijk niet of zij voor mij liepen, of ik ze nu op een ronde zet, maar dat maakt niet meer uit, naar ruim anderhalf uur komt nu de finish in zicht. Ik zie voor mij nog een loper uit de Verenigde Staten compleet neerstorten als hij is gefinisht en ik hoop dat ik wel op mijn benen kan blijven staan. Dat laatste lukt uiteindelijk en ik finish in een tijd van 1.32.31 minuten en uiteindelijk op positie 68.

foto van Rick Liesting.

Voor de complete uitslagen en meer informatie kijk ook eens op:

https://www.iaaf.org/competitions/iaaf-world-race-walking-team-championships/iaaf-world-race-walking-team-championships-6264/timetable/byday

Zaterdag 5 en zondag 6 mei zullen Rob Tersteeg en ik deelnemen aan:

Hopelijk zullen we beiden een mooi resultaat neer kunnen zetten!

Gezamenlijk tijdens het NK 50km Tilburg 2017

Week 15 en 16, incl. 5km wedstrijd Naumburg, Duitsland

Na de wedstrijd in Podebrady toch wel even lichamelijk voelbaar dat het een inspanning geweest was. Die week dan ook niet echt veel trainingskilometers gemaakt, maar het accent wat verplaatst naar oefeningen voor rekken / strekken en iets meer easy pace training. Daarnaast zou ik op op vrijdag al weer met enkele lopers op pad gaan naar Duitsland, dit keer zou ik verzorging doen, maar zag wel gelegenheid om een 5km wedstrijd te lopen als testje.

Op vrijdagochtend vroeg vertrekken Han Holtslag, Gerrit Riezebos, Frank Ravensberg en ik gezamenlijk vanuit Westervoort naar Naumburg. In Naumburg zijn ook Anne van Andel, Liesbet de Smet, Boetje Hulliselan en Gerard Wildeman. Met uitzondering van Gerrit en mij zullen allen deelnemen op de 20km en Frank is natuurlijk de coach. Gerrit en ik zullen op zaterdag eerst de verzorging doen op de 20km en dan zelf om 12.00 uur nog starten op de 5km Master / jeugd wedstrijd.

We zijn vrijdag toch wel redelijk op tijd in Duitsland, dus is er mooi voor het eten nog tijd om even de benen te strekken. Dat benen strekken in Naumburg is toch altijd wel afzien, want het is toch wel glooiend, een verkapte heuveltraining om het zo te zeggen. Toch is het lekker lopen, met name door het mooie weer en ik vind het altijd weer leuk om in een andere omgeving te kunnen trainen. Later op de avond halen we de startnummers op, eten nog wat bij een Italiaans restaurant samen met diverse Duitse snelwandelaars en spreken later op de avond nog wat details door om vervolgens al vroeg het bed op te zoeken.

Op zaterdagochtend sta ik wat vroeger op om nog een rondje van 4.5km te lopen voor het ontbijt, het heuveltrainings aspect spreekt mij hier toch wel aan. Bij het ontbijt komt mijn traditionele pot pindakaas weer op tafel en zo ben ik klaar voor een intensieve dag. Gerrit en ik delen de verzorgingstafel in, de schema’s voor de voeding en andere zaken worden geplaatst en dan is het rustig afwachten tot het startschot. De Duitse en Mexicaanse lopers die in Podebrady in de top 10 liepen, zijn ook allen hier aanwezig, kun je toch zien dat die mannen echt professioneel bezig zijn en ook vlot herstellen van een zware wedstrijd.

Als het startschot valt hebben we heel even rust en dan als de eerste paar kilometers er op zitten begint het werk voor Gerrit en mij. Zorg dragen dat iedereen tijdig zijn / haar bidon of gel krijgt, bidonnen rapen, bidonnen ontwijken die andere lopers weer achter laten, ach het is leuk bezig zijn. Met zijn beiden hebben we 6 lopers en ongemerkt komt er een verdeling wie wie doet en als er meerdere tegelijk komen helpen we elkaar. Han moet helaas na een kleine 45 minuten de strijd al staken, gediskwalificeerd. Maar hij is niet voor 1 gat te vangen en schrijft zich nog snel in op de 5km, dat was nog mogelijk, hopelijk kan hij revanche halen.

Opmerkelijk is de prestatie van Gerard, een rustig begin, uiteindelijk lijkt hij zijn draai te hebben gevonden en kan dan een constant tempo lopen, resultaat is een knappe tijd net onder 1.58.00 Anne laat ook zien dat haar vorm er nog is en komt redelijk dicht in de buurt van haar pr, jammer dat ze op twee derde van de wedstrijd even wat gas terug moest nemen, een aandachtspunt om aan te werken.

Ook mooie resultaten van onze Duitse Benelux Team lopers, Katrin en Timo Schutters tijdens deze wedstrijd. Mooi om te zien hoe de samenwerking tussen hen en ons team vruchten afwerpt. De wedstrijd is gelopen, Christopher Linke wint met ruim een minuut voorsprong en dan kan ik warm gaan lopen voor mijn 5km. Uitgangspunt is onder de 22 minuten, het liefst richting de 21 minuten. Het is wel wat warm geworden, maar je loopt in de schaduw en ook staat er een licht briesje die wat voor verkoeling zorgt.

We staren in een gemengd veld, masters 5km, meisjes 5km en jongens 10km. Ik kies een tactische positie denk ik zelf, maar dit valt mooi tegen als het startschot valt. Ik heb geloof ik een nieuw pr gele kaarten ontvangen opgelopen. Op de eerste 300mtr, 3 keer geel voor verlies bodemcontact, mijn tempo is ook veel te hoog zie ik en het hele veld licht al ver achter me. Ik besluit het tempo wat aan te passen en dan is het ook goed. Ik loop 1 rode kaart op, maar kan redelijk constant de kilometers verwerken. Ik heb niet het gewenste tempo, maar loop uiteindelijk toch een tijd van 21.31 minuten, slechts 4 seconden van mijn snelste tijd (gelopen op een baan) en wel mijn snelste weg tijd. Geen slecht resultaat als ik het mag stellen. Ook Gerrit loopt een goede wedstrijd ruim onder de 30 minuten en zelfs Han lukt het om te finishen, maar wel weer 2 rode kaarten.

Een geslaagd weekend en weer gemotiveerd om meer aan mijn snelheid te werken. In week 16 plan ik dan ook weer meer tijd in voor interval training. Deze week 2 keer op de baan interval training met de hardlopers en ik vind het heerlijk om even los te gaan. Ook weer veel kilometers op de weg om aan het duurvermogen te werken. Daarnaast beginnen nu ook wel langzaam de zenuwen te komen voor de wedstrijd in Taicang. Ik heb er zin in!

Week 14, 2 april t/m 8 april, incl. de 20km in Podebrady, Tsjechie

Na eerste paasdag een rustdag te hebben gehad zou ik tweede paasdag weer trainen samen met Olaf (hardloper). Voor de training kreeg ik eindelijk bericht uit China zodat ik door kon met mijn visum aanvraag, dus extra gemotiveerd en er dan ook maar direct wat kilometers aangeplakt. De rest van de week toegeleefd naar de wedstrijd op zaterdag 7 april in Podebrady. Wel nog op donderdag een clinic mogen verzorgen bij studenten atletiek Kronos in Enschede. Leuk om te doen en een enthousiaste groep van circa 15 deelnemers. Wel merk ik nu echt dat het best moeilijk is om goed en duidelijk uit te leggen hoe de techniek in elkaar steekt en hoe deze toe te passen om een hoge snelheid te krijgen. We sloten af met een wedstrijdje, maar het verzoek was toch of deze max 200mtr mochten zijn ipv de geplande 800mtr. Veel deelnemers hadden het toch al wel zwaar na 800mtr rustig snelwandelen, dus laat staan als ze dit op snelheid moesten doen.

Op vrijdag was het vervolgens vroeg op om samen met Han Holtslag vanaf Schiphol naar Praag te vliegen en dan van daaruit met de bus naar Podebrady, circa 50km van Praag. Vanaf het vliegveld gingen we met een busje van de organisatie naar Podebrady en daar aangekomen gaan we op zoek naar ons hotel wat een goede gok bleek te zijn. Het is een zeer net hotel en gelegen op slechts 150mtr van het parkoers. Na geinstalleerd te zijn eerst aanmelden, startnummer ophalen en dan op zoek naar een supermarkt voor flessen water, fruit e.d. Bij het aanmelden verbaas ik mij voor het eerst vandaag over Tsjechen en bier. In plaats van water of sportdrank krijgen we diverse blikken bier aangeboden. We bedanken hier vriendelijk voor en halen toch maar water in de supermarkt.

Na de eerste plichtplegingen gaan we het parkoers verkennen. Dit is een ronde van 1km gelegen in en rondom een mooi park. Door de vele bomen wordt de GPS wel wat verstoord waardoor ik slechts 960mtr meet op het rondje, maar dat mag de pret niet drukken. Ondertussen zijn ook enkele andere snelwandelaars aan het trainen en langzaam aan zie je toch overal snelwandelaars aankomen of trainen. In het totaal worden er ruim 270 snelwandelaars verwacht voor de wedstrijden en dat is inderdaad merkbaar. Als we de training hebben gehad gaan we bij een plaatselijk Italiaans restaurantje wat eten en verbaas ik  mij voor de tweede keer over Tsjechen en bier, een kopje thee is gewoon stukken duurder is als een halve liter bier, maar ik besluit het toch maar bij het kopje thee te houden.

Op zaterdag is het dan vroeg op, Han moet om 9.00 uur al zijn wedstrijd lopen. Vanaf 8 uur wordt het druk, de eerste wedstrijd is gecombineerd Masters, jongens en meisjes 5km. Dit is een mooie wedstrijd om te zien en op dit moment zijn de weersomstandigheden een beetje fris, maar windstil. Han finisht uiteindelijk in een knappe tijd van 30.19 minuten. Het blijkt echter dat hij sneller had gekund, maar hij vond het nodig om onderweg bepaalde stukken te gebruiken om uit te rusten….. Hier moeten we echt wat aan gaan doen in de toekomst, want rusten doe je niet tijdens een wedstrijd.

In de middag vinden de hoofdprogramma’s van deze wedstrijd plaats. Er wordt begonnen met 10km jeugd, gevolgd door de 20km vrouwen en halverwege die wedstrijd stroomt de 20km mannen in om 15.30 uur. Voor mij is het wel wennen om later op de dag te lopen, ik heb toch een persoonlijke voorkeur voor de ochtend. Als wij moeten lopen laat de zon zich toch redelijk zien, maar ook is er sprake van een koude wind, dit is tijdens de wedstrijd goed te merken. Ik werk mijn eigen warming-up af, neem met Han nog eens de verzorging door en ga dan naar de call-room, het aftellen kan beginnen.

Als we naar de startlijn worden gebracht probeer ik mij een beetje strategisch aan de rand van de groep te plaatsen, om zo niet midden in de groep vast te zitten. Het startschot valt en met ruim 65 man gaan we op weg. Direct zie je diverse groepen ontstaan, ik probeer ook aansluiting te vinden bij enkele andere mannen met een tempo dat mij ligt en zo gaan de eerste kilometers onder de schoenen door. In kilometer 3 krijg ik mijn eerste gele kaart al te zien voor zweven, maar tot mijn verbazing sta ik in kilometer 4 al op het bord met een rode kaart voor de knie. Later krijg ik uitgelegd dat de scheidrechters zo druk zijn met schrijven dat ze niet in de gelegenheid zijn om je een gele kaart te tonen en dit dan ook niet hoeven te doen. Dat was wel zo ongeveer de wijze les geleerd in deze race, reken je niet altijd rijk omdat je geen gele kaart hebt gezien, het kan maar zo dat je ze wel hebt gehad.

Vanaf kilometer 8 merk ik dat ik moeite heb met de strook richting de verzorging, hier loop je in de schaduw en heb je wind tegen en dit is goed merkbaar lichamelijk en heeft zo ook weer zijn weerslag op de techniek. De eerste 10km gaan in net 45 minuten, niet wat ik had gehoopt, maar het is niet anders. Ik wissel af en toe van positie met enkele Tsjechische lopers en probeer toch mijn positie zo goed mogelijk te verdedigen. Ik schrik wel als ik een ambulance op het parkoers zie en een loper op de brancard hier in zie verdwijnen. Achteraf blijkt dat 17 mannen zijn uitgevallen gedurende deze wedstrijd, dat geeft toch wel aan dat het moeilijke omstandigheden waren.

Ik krijg de 15km nog in een redelijke tijd weg, maar de laatste 5 kilometers moet ik echt toegeven qua tijd. Diverse gedachten schieten door het hoofd, maar uitlopen, daar gaat het om, zoals de Duitse coach zou zeggen ‘geh in survival mode’. Wat een goede oppepper is zijn de aanmoedigingen van diverse bekenden langs het parkoers. Omdat ik in de masters klasse zit vinden velen het toch geweldig dat ik in dit geweld kan meekomen, helemaal als amateur.

Uiteindelijk finish ik in een tijd van 1.32.49 minuten, hier ben ik in eerste instantie niet blij mee. Als blijkt dat ik een 34ste plaats algemeen heb en ook de tijden van andere lopers zie kan ik het wat relativeren. Iedereen heeft wel 2 of meer minuten onder zijn beste tijd gelopen, zo gek heb ik het dus niet gedaan. Ook een plek in de middenmoot is boven verwachting, ik had meer verwacht in de onderste helft te zitten, dus ook dat is een mooie opsteker.

Deze wedstrijd was weer een wijze les qua jurering en indelen van een wedstrijd. Hopelijk kan ik deze les onthouden en ten goede benutten in de toekomst.

Week 13, 26 maart t/m 1 april

Was er vorige week meer ruimte om kilometers te lopen omdat ik geen krachttraining deed ivm een lichte blessure schouder / rug, deze week het verhaal omgedraaid. In de sportschool weer aandacht besteed aan armen en benen, maar ook nog wel looptraining. Door o.a. werk en cursus deze week ook de trainingen wat aangepast, maar wel lekker en goed kunnen trainen. Wat ook een pluspunt was is dat buiten trainen steeds meer mogelijk is. De klok is verzet en op vrijdag kon ik zelfs voor het eerst dit jaar trainen in een korte broek en shirt zonder het te koud te hebben.

Het gevoel blijft in elk geval goed, ik zie de komende wedstrijden met vertrouwen tegemoet.

Week 12 13 maart t/m 25 maart

Afgelopen week stond in het teken van duur- en tempotraining. Behoorlijk wat kilometers weg getrapt op zowel de loopband als op de weg. Op donderdag werd ik helaas wakker met een belachelijke spierpijn onder in mijn rechterschouder / middenrug. Dit had tot gevolg dat ik geen krachtraining kon doen, maar had gelukkig geen effect op mijn looptraining. Waardoor dit nu precies werd veroorzaakt is mij tot op heden een raadsel, maar fijn was het absoluut niet.

Op zaterdag in het kader van een wedstrijdtraining nog meegewandeld met een recreatief hardloop evenement, de treinloop van Rhenen naar Veenendaal. Normaal gesproken hebben we altijd in september een wedstrijd bij VAV (atletiek vereniging Veenendaal), maar door renovatie van de baan kan dat dit jaar niet doorgaan. Daarom was het toch leuk om op deze wijze nog deel te nemen aan een evenement van ze. Circa 40 hardlopers en evenveel (recreatieve) wandelaars deden hier aan mee.

Met 5 snelwandelaars en Frank hardlopend deden wij ook mee aan deze tocht van 14.5km. Daarnaast was Loes bereid om onze spullen in de auto mee te nemen en onderweg een verzorgingspost in te richten.  Mijn doel was om dit als wedstrijdtraining te lopen en dan proberen aan te haken bij de hardlopers. Dat aanhaken was na circa 250mtr al gebeurd, er zat er 1 voor me in een tempo dat voor mij te hoog was en de rest liep zo’n beetje achter me. Gelukkig kwam er nog een jonge hardloper bij me lopen en samen hebben we de tocht gedaan.

Op 9km stonden ook nog Loes en de kinderen met wat te drinken voor ons, zodat er bijgetankt kon worden. Het was een prachtige route en goed weer om te trainen, blij dat ik dit gedaan heb. Minpuntje was de laatste halve kilometer in Veenendaal, veel verkeerslichten waar we behoorlijk lang moesten wachten. Toch lekker gewandeld in een tempo van gemiddeld 13km. Dank aan Frans Leijtens voor de foto’s.

Op zondag nog samen met een hardloper uit Deventer weer een tempo training gedaan. Alleen was deze loper nog niet echt gewend aan afstanden van 10km of meer dus aan het einde ging het tempo er een beetje uit. Vond ik op zich ook niet zo erg, lekker beginnen met uitlopen en weer een goede training weg gezet. Lekker week gehad met toch zo’n 100 trainingskilometers.

Week 11, 12 maart t/m 18 maart

De week after Lugano zou ik het bijna noemen. Lichamelijk toch wel te merken dat het een zware wedstrijd was in Zwitserland, maar echt een goed gevoel er aan over gehouden. Maandag rustig uitgelopen op de baan en dinsdag helemaal niks gedaan. Woensdag weer rustig begonnen met 6km op de band en in de avond lichte interval training op de baan. Donderdag, vrijdag en zaterdag zo rond de 13km per dag gedaan.

Op zondag had ik er al voor gezorgd dat ik niet in de verleiding kon komen om deel te nemen aan de uurwedstrijd door mij aan te bieden als vrijwilliger. Hier had ik toch wel even spijt van gezien de lage temperatuur en gure, koude wind. Toch heb ik het er wel voor over, want anderen doen precies hetzelfde voor mij denk ik dan maar. Het was een leuke wedstrijd om naar te kijken, maar ik was erg blij toen de wedstrijd voorbij was.

de komende weken zal het veel trainen worden en dan op 7 april gaan we in Podebrady, Tsjechie kijken hoe dan de stand van zaken is. Heb er zin in!

Zondag 11 maart, 20km snelwandelen, Lugano Trophy, Zwitserland

Na een winterperiode van toch goed doortrainen en goed gelopen wedstrijden in Nederland tijdens de winterseries van RWV en de LAT is het nu tijd voor de eerste grote internationale test. Doel van deze wedstrijd is om te kijken waar ik sta in het internationale veld, maar ook of mijn techniek nog voldoet aan de eisen die hier aan gesteld worden. Jurering blijft voor mij toch een onderdeel waarvan ik altijd maar weer hoop dat met toename van mijn loop snelheid mijn techniek ook nog goed blijft. Dit jaar zouden ook Remco de Bruin en Anne van Andel deelnemen en werden we vergezeld door Frank van Ravensberg, Hans van de Knaap, Boetje Huliselan en Bas van Andel. De laatste 4 zouden zorg dragen voor de verzorging en coaching.


Helaas waren de weersvoorspellingen erg slecht, op de dag dat er gelopen moet worden wordt er circa 25mm regen voorspeld en inderdaad van ’s ochtends vroeg tot het moment dat we weggingen heeft het non-stop geregend. Toch was het met een temperatuur van circa 8 graden en bijna windstil wel goed weer vond ik persoonlijk. Het parkoers had wel wat last van ‘aquaplaning’ maar met goed en geconcentreerd lopen was het toch mogelijk een goede lijn te vinden.

Zondag ochtend om 7 uur is het eerst ontbijten, merkbaar is dat bij de atleten toch wat spanning hangt, maar door wat kleine dingen ontstaat er toch een beetje ontspannen sfeer en kan een ieder naar de race toewerken. Anne zal de spits moeten afbijten, de dames starten om 09.30 uur en om 10.30 uur zullen ook de heren hun wedstrijd beginnen. Anne gaat met behulp van Boetje dan ook al wat eerder weg om aan haar warming-up te beginnen, niet veel later gevolgd door Remco en ondergetekende. Remco en ik zoeken een droge plek vlak bij de start, om van daaruit te beginnen aan onze voorbereiding. Langzaam stroomt het parkoers vol met vrouwelijke deelnemers die zich warm lopen en zo kruipt de klok langzaam naar 09.30 uur. Dan is het eindelijk zo ver en is de eerste start en circa 30 dames beginnen aan hun wedstrijd.

Lugano Trophy, 15e Mémorial Mario Albisetti, marche athlétique, le dimanche 11 mars 2018 à Lugano (Tessin, Suisse). (c) Jérôme Genet / www.swisswalking.org

Zelf kan ik deze wedstrijd maar kort kijken want het wordt ook tijd voor mijn eigen warming-up. Tussendoor neem ik nog wel even het gps-horloge van Anne aan. Dit werkt helaas niet naar behoren vandaag en loopt de hele tijd te piepen. Dat zorgt voor teveel afleiding en irritatie, dus verstandig van haar om hem af te geven.

Lugano Trophy, 15e Mémorial Mario Albisetti, marche athlétique, le dimanche 11 mars 2018 à Lugano (Tessin, Suisse). (c) Jérôme Genet / www.swisswalking.org

Door het weer zit ik weer 10 keer te overdenken wat aan trekken en zelfs als ik moet omkleden weet ik het eigenlijk nog niet, maar ik besluit toch maar om zonder thermo of onderkleding te lopen, dan maar echt afzien vandaag. Wel nog even een poncho er over als we naar de callroom moeten en daar moeten wachten. Ik probeer het lichaam toch wel wat warm te houden op deze wijze. Dan is het eindelijk 10.25 en worden we naar de start geleid. Men wacht een goed moment af om ons de breedte van het parkoers te geven en dan is het startschot, we gaan op weg.

Ik begin redelijk achter in het veld en zoek eerst naar het goede tempo, de opdracht is simpel vandaag, rondjes van 9 minuten of minder lopen op dit 2km parkoers, om zo uiteindelijk een tijd onder de 90 minuten te kunnen realiseren. Als ik mijn cadans en pas heb gevonden moet ik nog proberen een goede positie te vinden in de groep lopers waar ik mee op ga. Dit zijn met name jongere lopers die 10km doen vandaag, maar dat maakt me niet veel uit, we zijn op weg en nu moet het waargemaakt worden.

De eerste paar rondes nog een beetje zenuwachtig voor de jury, regelmatig komt er een geel bordje richting onze groep, maar iedere keer voor andere lopers. Ik raak steeds meer op mijn gemak en loop samen met Johannes Frenzl langzaam weg uit de groep. We werken samen door kop over kop te gaan lopen en gaan toch met circa 8.52 minuten per ronde door. Ik maak op deze wijze een buffer qua tijd, maar weet dat het zwaarste gedeelte nog moet komen.

Lugano Trophy, 15e Mémorial Mario Albisetti, marche athlétique, le dimanche 11 mars 2018 à Lugano (Tessin, Suisse). (c) Jérôme Genet / www.swisswalking.org

Als we over 9km zijn moedig ik Johannes aan om alles er nog uit te gooien en hij finisht in een tijd van 44.22 minuten, ruim 4 minuten van zijn pr afgelopen zie ik later. Ik passeer het 10km punt een kleine 10 seconden later en weet dat ik nu een klein beetje speling heb, maar niet veel, het is nu van belang het tempo vast te blijven houden. Wat leuk is om te ervaren is dat de Duitse afvaardiging iets later mij ook staat aan te moedigen, misschien omdat ik een goede haas ben geweest? Ook de aanmoedigingen van andere bekenden langs het parkoers zijn welkom, o.a. Andi Dranke (coach team England), Michael Lane (team Irland) en Emanuel Tardi (fotograaf / Franse master atleet) staan langs de kant en proberen me te motiveren. Daarnaast is ook de ondersteuning van de Nederlandse delegatie uitstekend. Bas in de verzorging, Frank voor de tijden en verzorging, Boetje als tweede coach op een andere plek langs het parkoers en Hans bij de tijdwaarneming / bord met registratie voor rode kaarten.

Lugano Trophy, 15e Mémorial Mario Albisetti, marche athlétique, le dimanche 11 mars 2018 à Lugano (Tessin, Suisse). (c) Jérôme Genet / www.swisswalking.org

Wel merk ik langzaam aan dat het kouder wordt, eerste teken hiervan is als ik mijn gel van Bas niet meer kan vastpakken bij de passage, omdat ik geen gevoel meer in mijn vingers heb. Vanaf kilometer 16 begin ik ook het gevoel in de benen en voeten wat kwijt te raken en kan niet echt meer onderscheiden of mijn techniek nog goed is. Dit blijkt dan ook wat minder te zijn, want ik incasseer mijn eerste gele kaart voor verlies bodem contact. Toch blijf ik doorgaan en ook al zakt het tempo iets terug, ik loop nog steeds op een tijd rond de 89 minuten. Eindelijk klinkt dan het verlossen bel signaal en wat voor mij op dat moment een leuke opsteker is, is het feit dat de koplopers mij nog niet op een ronde achterstand hebben gezet, dat is al een goed gevoel. Ik probeer nu in deze laatste 2 kilometers alles te geven en weet zelfs nog een slot kilometer van 4.18 minuten er uit te gooien. Ik finish in een tijd van 1.29.19 (plek 11 algemeen), een nieuw pr, NR in de klasse M40 en de 4de Nederlander ooit die onder de 90 minuten loopt. Later blijkt dat ik zelfs op de rangslijst aller tijden Frank ben gepasseerd en een 3de positie in neem.

Eindelijk verneem ik ook de tijd die Anne heeft gelopen, ook een nieuw NR dames senioren, 1.50.52, grote klasse. Remco finisht uiteindelijk in een tijd van 1.43.43 en haalt hiermee ook het door hem gestelde doel. In mijn ogen 3 top prestaties, tijdens een toch wel zware race, met goede hulp van ons team. Voor mij persoonlijk is dit een beloning voor al het werk dat ik heb verzet in de afgelopen winterperiode en dat ik klaar ben voor dit seizoen.

Week 8 en 9 2018

Na de wedstrijd in Amsterdam even iets rustiger getraind. Wel op woensdag intervaltraining gedaan, maar in de tweede groep, even niet proberen met de snelle jongens mee te gaan. De rest van de week redelijk kunnen trainen, maar toch wel erg koud.

Op zondag was er een centrale training in Nieuw-Vennep. Het ochtendprogramma binnen en gericht op krachttraining. Het middagprogramma met redelijk goed weer buiten was een duurloop. Hier circa 18.5km gedaan, met versnelling aan het einde. Niet ontevreden.

Het wordt steeds kouder en ik vind het niet verantwoord om bij die temperaturen in de avond op de baan te trainen, of overdag met de ijskoude oostenwind buiten te trainen, dus een hele week loopband training. Niet leuk, maar wel goed, mentaal en lichamelijk wordt je hier toch sterker van en als je dan weer ‘buiten mag spelen’ heb je er plezier van. Op zaterdagochtend toch met -8 van huis gegaan, goed gelopen, maar verrekte koud.

Hoe anders was het zondag 4 maart tijdens de laatste wedstrijd van de winterseries. Het zonnetje kwam door, de temperatuur steeg en het was lekker lopen. Had met Remco al afgesproken dat ik voor hem tempo zou maken, dus niet mijn eigen tempo gelopen. Vanaf 8km gaan versnellen, van 4.50 gemiddeld naar 4.15 op de kilometer. Zo toch nog een tijd van 47.29 minuten kunnen neerzetten. Het gevoel voor Lugano is er, nu hopen dat volgend weekend alle puzzelstukjes weer op de goede plek zullen vallen.

30km wedstrijd Amsterdam, de LAT

Na uit Engeland terug te zijn was merkbaar dat ik meer gemotiveerd was, met name door het trainen met meerdere snelwandelaars. Op vrijdag en zaterdag nog enkele rustige trainingen afgewerkt om op zondag de ultieme test voor aanvang van het seizoen te lopen, een 30km wedstrijd op de weg.
Deze afstand had ik nog niet echt in de benen en zeer zeker ook nog niet gelopen tijdens trainingen. Wel had ik het gevoel dat ik het zou aankunnen, maar geen idee hoe het lichaam zou reageren op deze inspanning.

Daarnaast had ik ook al met een schuin oog gekeken naar het Nederlands record (NR) 30km op de weg in de klasse M40. Dit record stond al sinds 1997 op 2.26.28 seconden, gelopen door Henk Plasman. Ik had al uitgerekend wat ik op een ronde zou moeten lopen, wat mijn tussentijden zouden moeten zijn, maar je bent natuurlijk altijd afhankelijk van ‘de waan van de dag’.
Deze zondag was het prachtig winter weer, koud, weinig wind en het zou zonnig worden. Spanning bouwde zich toch wel licht op, maar ik had eerst samen met Alex nog een clinic te verzorgen voor aanwezige geinteresseerden. Toch was ik al in mijn hoofd bezig met de wedstrijd en ik was dan eigenlijk ook blij dat de start steeds dichterbij kwam. We zouden met 3 wedstrijdlopers starten op de 30km, maar ook op diverse andere afstanden zouden deelnemers starten, zodat er toch een redelijk veld aan de start stond. Rob, Remco en ik hadden alle drie zo onze eigen redenen om een goede 30km neer te zetten en ik hoopte dan ook echt dat we alle drie het gewenste resultaat zouden behalen.

Vanaf de start ging ik eigenlijk direct aan kop en de eerste kilometer ging ook weer veel te hard, ik gooide het maar op enthousiasme en probeerde het tempo te drukken. Toen de eerste ronde erop zat had ik eigenlijk al een minuut voorsprong op mijn schema voor de 30km, ik liep zelfs op schema voor een snelle 20km rekende ik snel uit. Evelien deed vandaag ook weer super haar best in de verzorging voor iedereen en ik ben nog steeds de mensen die deze taak op zich nemen hier heel dankbaar voor, zonder hun inzet zou het voor ons een stuk moeilijker zijn om goede resultaten neer te zetten. Ik denderde onvermoeibaar door en genoot eigenlijk ook wel van de goede omstandigheden, zou dit dan zo’n dag zijn dat alles op zijn plaats valt begon ik mij af te vragen……

Passage 10km kwam er aan en dit ging net boven de 45 minuten, nu begon ik eigenlijk steeds meer te denken aan mijn eigen recordtijd op de 20km, al ik het goed zou aanpakken was er de mogelijkheid om deze te evenaren, maar eigenlijk zelfs te verbeteren. Keerzijde was dan wel dat ik de 30km uit zou moeten lopen anders zou het record niet erkend worden, even niet over nadenken besloot ik. In de ronde van 15 naar 17.5km kreeg ik toch wat steken in mijn linkerknie, maar ik kon hier doorheen komen en liep nog steeds op schema voor een hele scherpe tijd. Toen besloot ik om toch maar het verstand op 0 te zetten en de blik op oneindig, als ik 1.31.00 op de 20km zou lopen had ik nog 55 minuten voor de volgende 10km, of te wel nu liep ik net geen 13km per uur, ik mocht terugzakken naar 11km per uur, circa 50 seconden langzamer per kilometer, LET’S GO FOR IT!

Als ik het keerpunt op het fietspad heb bereikt reken ik uit dat ik nog circa 500mtr moet en de tijd toch wel erg krap wordt, nog een tandje erbij. Op volle wedstrijd snelheid ga ik nu proberen een record te lopen in een wedstrijd, het kan gek lopen. Vlak voor start/finish moet ik Larissa nog passeren, een schreeuw van mijn kant, zij maakt ruimte en de seconden tikken weg, maar dan met een blik op mijn klokje weet ik het zeker, onder de 1.31.00, een nieuw pr en NR. Ik besluit het tempo wat te laten gaan en moet echt even op adem komen, een kilometer van 4.15 minuut even tussendoor, dat vraagt toch iets meer als verwacht. Ik ben echter dolblij, maar besef ook tegelijk dat ik nog 10km mag en deze ben ik nog niet gewoon, waar zal het schip stranden?

De rondetijden lopen wel wat terug, maar vlak voor het 2 uur punt komt Frank naast mij fietsen, ook mijn afstand op de 2 uur gaan we opmeten, dit zou een onofficieel record zijn, maar altijd leuk voor de statistieken, het wordt 25.92km, wandel dat maar eens even op gewoon tempo, menigeen heeft hier meer tijd voor nodig 😉. De benen en armen worden ondertussen wel moe, maar ik geef ook lachend te kennen aan anderen dat ik het wel even geloof en het tempo niet veel beter zal worden. Toch blijf ik nog met circa 12km per uur rond wandelen en dan ga ik eindelijk de laatste ronde in, ik heb grofweg 18 minuten voor 2.5km, dat moet toch wel kunnen!?

Dan kom ik eindelijk de baan weer op voor de laatste meters en kunnen we afklokken, 2.20.14 seconden, ruim 6 minuten van het 20 jaar oude record gelopen en ik mag mij zelf in de top 3 van beste Nederlandse lopers allertijden bijschrijven op deze afstand. Frank vangt mij op na de finish, want zodra ik stil kan gaan staan zak ik ook zo’n beetje door mijn benen. Ik doe nog een poging om Rob en Remco nog aan te moedigen als zijn hun laatste ronde in gaan en hoop dat ook zij het zullen halen.
Uiteindelijk werden de volgende tijden neergezet op de 30km:

Rick Liesting 2.20.14 (tussentijd op 20km was 1.30.58 seconden), NR M40;
Rob Tersteeg 2.36.45
Remco de Bruin 2.43.29 NR M50, record met circa 16 seconden verbeterd

Naast deze toptijden werden ook op de diverse andere afstanden pr’s gelopen, records geevenaard, of eigen verwachtingen overtroffen. Een perfecte wedstrijd voor velen, waar velen ook motivatie uit kunnen putten voor toekomstige wedstrijden, hopelijk kunnen we met zijn allen deze lijn voortzetten!

Trainingskamp snelwandelen, Universiteit van Leeds, Engeland

Van maandag 12 t/m woensdag 14 februari jl. heb ik deelgenomen aan een trainingskamp snelwandelen olv Andi Drake, coach van Engelse top wandelaars. De universiteit van Leeds is de thuisbasis voor de ‘endurance’ sporters van Engeland, denk hierbij oa aan (halve) marathonlopers, triathleten, en middenlange afstandlopers. De universiteit biedt diverse trainingsfaciliteiten, maar ook de mogelijkheden tot onderzoek van biomechanica en medische ondersteuning.

Ik had verwacht dat er meer senior atleten deel zouden nemen, maar het waren met name lopers U20 (klasse onder de 20 jaar), maar ook deze dames en heren zijn snel, maar meer gespecialiseerd in de wat kortere afstanden (lees t/m 10km). Af en toe schoven ook Callum Wilkinson, Cameron Corbishley en Gemma Bridge aan tijdens een lezing of training en om hen te zien lopen was een mooi leermoment.

Maandag 12 februari
De dag begon rond het middaguur met een algemene kennismaking, naast het trainingskamp voor snelwandelen was er ook een trainingskamp voor ‘hill runners’, of te wel een zwaardere variant van het cross-country rennen. De theoretische onderdelen werden gezamenlijk gedaan en vandaar dat er nu ook gelegenheid was tot een algemene kennismaking en vraagmomentje. Erg leuk was dat een van de trainsters van de renners uit Nederland kwam en daar heb ik dus een poosje mee zitten kletsen. Na de kennismaking was het wachten tot het biomechanica lab beschikbaar was. Hier werden per deelnemer opnames gemaakt van de loopstijl, deze beelden worden op een later moment toegestuurd om te bestuderen, of voorzien van opmerkingen waar op te letten.

De dag was al ver gevorderd, maar we hadden nog weinig bewogen, gelukkig kwam daar nu verandering in. We gingen naar de baan om daar diverse drills te doen en een ‘time-trail’ van 2.000mtr om op basis van de tijd op een later moment data te krijgen voor trainingsschema’s. Tijdens de drills ook weer enkele nieuwe oefeningen opgepikt en toen mochten we even ‘los’. Met een tijd van 8.10 minuten (tussentijd 1.000mtr was 4.06) niet ontevreden. Ik moest het afleggen tegen Chris Snook, die mij in de laatste 100mtr passeerde of ik stil stond, duidelijk merkbaar dat de jeugd meer snelheid kan genereren.

Als afsluiting deden we nog mee in een grote groepstraining ‘cross-fit / circuit’. Er waren 24 oefeningen uitgezet en al naar gelang mocht dit parkoers 2 keer worden gedaan. Elke oefening werd 30 seconden gedaan en dan werd er doorgewisseld. Omdat het al later op de avond was en ik nog geen avondeten had gehad zag ik af en toe wel sterretjes en in overleg hield ik het bij 1 rondje. Waar de dag mij te rustig begon eindigde die in elk geval heftig.

De aanwezige coaches / begeleiders gaven mij gedurende de dag ook diverse tips en ik moet zeggen dat ik met sommige ook daadwerkelijk aan het werk ben gegaan en direct verschil kon merken. Ook deden deze dames en heren daar waar mogelijk ook zelf mee en lieten ook behoorlijk wat zweetdruppels achter zo her en der.

Dinsdag 13 februari
Vandaag zijn we niet op Headingley campus, maar op het Brownlee circuit, een trainingsparkoers speciaal aangelegd voor triatleten, incl. transition space (ruimte om van spullen te wisselen tussen de onderdelen). Het parkoers is precies 1 mijl lang en heeft een hoogte verschil van 12 mtr. Ook is er een kleinere ronde mogelijk van 333mtr. Voordat we echt gaan trainen zijn er eerst 2 workshops, sportvoeding en ‘sporters en social media’. De voorlichting over sportvoeding was een mooie basis over algemene voeding en het feit dat duur atleten ook gewoon wel eens ‘iets ongezonds’ mogen eten of zelfs nodig hebben, denk bijvoorbeeld aan snelle suikers uit snoep / cola. Ook hadden we een proeverij waarbij we diverse al dan niet sportdrankjes moesten beoordelen. Erg nuttig en een leuke ervaring. De training over sporters en social media was vooral om je er bewust van te maken dat mensen foto’s verkeerd kunnen interpreteren, misbruik, maar ook dat je jezelf heel goed kunt profileren als je er verstandig mee omgaat. Ik denk dat vooral de jongere deelnemers zich nu iets meer bewust zullen zijn van bepaalde zaken en effecten welke bereikt kunnen worden door social media en hier nu bewuster mee om zullen gaan.

 
Dan is het tijd voor de eerste training deze dag, drills gevolgd door 6 x 1.000mtr interval, tussendoor 333mtr rustig tempo snelwandelen. Voor deze training sluiten ook Calem, Cameron en Gemma aan en het is goed om te zien hoe zij de diverse oefeningen doen. Als we beginnen aan de intervaltraining besluit ik dit op mijn eigen tempo te doen en niet te proberen achter de snelsten aan te gaan. Reden hiervoor is dat het rondje toch iets glooiend is en we het 6 keer moeten doen en het natuurlijk niet de bedoeling is om een te groot verval te hebben tussen de rondes. Tijdens deze training krijg de deelnemers weer diverse aanwijzingen wat betreft houding, arm inzet en been techniek.

Tijd voor een pauze en dan door met de middag sessie, ook hier weer aandacht voor de onderwerpen voeding en social media, maar ook een opdracht ‘how to stop Tom Bosworth’. Je moet een idee verzinnen om te zorgen dat Tom niet kan winnen. Mijn idee werd niet echt in dank aanvaard: ‘Do nothing, he will disqualify himself’. Dit na aanleiding van zijn diskwalificatie tijdens het WK in Londen. Deze opmerking was vloeken in de kerk, maar soms moeten dit soort zaken gezegd kunnen worden denk ik dan maar.

De middagtraining was een rustige duurloop op de grote ronde. Goed voor de bovenbeen spieren en leren om te gaan met klimmen / dalen tijdens het snelwandelen. Voor mij echt een ideale training in aanloop naar de wedstrijd in Lugano, Zwitserland. Na de training nog even napraten en dan weer naar het hotel om vroeg naar bed te gaan. Dit soort dagen vreet toch wel energie kom ik achter.

Woensdag 14 februari
Deze laatste dag beginnen we met een duurloop op Headingley campus, dit in verband met de gladheid en de wegen op de campus zijn goed gestrooid en dus veilig. In een toch wel vlot tempo loop ik het eerste half uur samen met Chris, hij besluit dan te stoppen, dus loop ik alleen door. Toch geniet ik van de omgeving en alles om me heen. Je kunt merken dat de complete campus ‘sport minded’ is. Veel mensen in sportkleding, al dan niet met attributen, niemand kijkt gek op als je langs komt en sommigen moedigen je zelfs aan. Ook nu ondersteunen de coaches weer met opmerkingen, geven waterflessen aan en maken notities. Als ik een kleine 13km heb gedaan vind ook ik het welletjes, rond dit tijdstip zoeken de meeste weer de warmte of de douche op, geen verkeerd idee vind ik.

Het middagprogramma is een lezing over een onderzoek waar men mee bezig is: ‘judging the judges’. Het onderzoek is er op gericht om te kijken hoe accuraat jury leden daadwerkelijk zijn. Hiervoor zijn opnames gemaakt van circa 20 atleten van over de hele wereld en deze beelden moesten worden beoordeeld op zweven en kniestrekking. De jury leden waren onderverdeeld in 3 groepen:
– WK / olympisch niveau;
– Regionaal, bijvoorbeeld Europa of Oceanie;
– Nationaal;
Het onderzoek is nog lopende, maar er waren al wel enkele bijzondere uitkomsten. De zweef fase werd vanaf circa 0.046 seconde steeds beter herkend door de diverse deelnemers. Echter was er een atleet met een zweef fase van ongeveer 0.038 seconde waar met name de WK jury leden een waarschuwing zouden geven voor zweven, terwijl de andere groepen dit amper deden. Belangrijkste conclusie hieruit was dat techniek bepalend kan zijn voor hoe mensen visueel zaken oppakken. Ook al was de techniek ‘technisch’ beter, visueel leek dit dus anders, een interessant gegeven.
Ook werden andere bijzondere aspecten behandeld en aangehaald door aanwezige juryleden. Bijvoorbeeld kleed je niet te opvallend, als mensen werken met gekleurde tape bijvoorbeeld, kan dit ook een vertekend beeld geven, helemaal als de tape verticaal over het been is geplakt, dit lijkt nooit recht. Ook werden Bethan Davies en Antonella Palmisano als voorbeeld gebruikt, beide dames willen graag van alles in hun haren. Echter heeft Antonella het direct op het hoofd, terwijl het bij Bethan veelal losse lintjes e.d. waren. Door de losse zaken zagen jury leden haar weer eerder en helemaal als je al geel hebt, pikken ze je weer erg makkelijk uit te de massa om de aandacht weer op je te vestigen.

Belangrijkste advies was dan ook eigenlijk, zorg dat je in de massa past en niet opvalt. Kijk ook naar wat je doel is, wil je winnen, of moet je een kwalificatie tijd lopen? Als je een tijd moet lopen, probeer dan aansluiting te vinden in een groep en samen te werken. Voor jury leden is het dan ook moeilijker om een beoordeling te doen en als loper ben je zo eerder in staat om je doel te bereiken. Ga je voor de winst, of loop je alleen wees je er dan van bewust dat je ‘in de picture’ bent.

Persoonlijk ben ik zeer benieuwd naar de diverse andere uitkomsten uit dit onderzoek en zal het dan ook met interesse volgen. Deze lezing was het laatste onderdeel van deze 3 dagen, een afwisseling van inspanning lichamelijk en mentaal (met name omdat alles in het Engels was en je constant aan het vertalen bent). Toch ben ik blij dat ik mocht deelnemen aan dit kamp en weet zeker dat ik belangrijke zaken heb opgestoken, nu alleen nog de uitvoering hier van. Tijd zal leren wat ik daadwerkelijk heb opgestoken om het zo te zeggen.

Zaterdag 10 februari, open training Geldrop

Voordat ik vertrek naar Engeland is er in Nederland ook nog een centrale (open) training, ditmaal in Geldrop, bij LOGO, waar Han Holtslag lid van is. Han heeft gezorgd voor de faciliteiten en Henk Plasman zorgt voor de invulling van deze dag.

Op de weg er naar toe is het wel duidelijk dat het carnaval is in het zuiden, er is een wisseling van de wacht in de trein lijkt het wel, de laatste benevelden zoeken hun bed op, terwijl de uitgeslapen feestvierders zich op lijken te maken voor een nieuwe dag vol drank. Toch kom ik veilig aan in Geldrop en hier wordt ik netjes door Han afgehaald vanaf het station. De deelname is goed vandaag, circa 25 personen, met weer wisselende achtergrond qua sport. Toch weet Henk altijd een goed programma samen te stellen waardoor het voor elke deelnemer goed behapbaar blijft. Leuk is ook dat Han verrast wordt door de lokale media met een nominatie voor sportman 2017 van zijn gemeente. Het effect van het resultaat in Denemarken blijft hem achtervolgen en mij verbazen 😉

Het ochtendprogramma is een goede warming-up gevolgd door een interval training met wisselende tijden, waardoor je diverse afstanden aflegt. De lunch is vandaag ook weer goed verzorgd en na de lunch gaan we naar het zogeheten dak van Brabant (lees voormalige vuilnisbelt) om hier een soort heuveltraining af te werken. de paden zijn een beetje drassig en door de stenen af en toe wat moeilijk te bewandelen, maar ik merk wel aan mijn benen dat het een inspannende training is. Omdat we weer op tijd lopen, bijvoorbeeld 3 minuten weg en dan weer 3 minuten terug is het van belang om niet te snel te starten. We gaan namelijk eerst berg af en dan is de terugweg toch een stuk moeilijker. Toch is het genieten van de omgeving en doordat het weer is opgeklaard hebben we mooie vergezichten.

Zelf ben ik niet zo’n fan van wandelen op losse ondergrond, maar het was een training die de moeite waard was en met name door eens andere beenspieren te gebruiken goed voor het lichaam.

Het was een geslaagde dag en ik weet zeker dat ik hier spierpijn aan over ga houden, maar dat hoort bij een goede training denk ik dan maar.

Zondag 4 februari, 10km wedstrijd, Rotterdam, RWV

Na enkele drukke dagen vandaag ook nog een 10km wedstrijd. Had al niet echt de intentie om hard te gaan, maar ik heb ondertussen wel geleerd dat mijn plannen nog wel eens willen wijzigen. Het is prachtig weer en dat is meestal garantie voor snelle tijden. Natuurlijk ga ik weer eens iets te hard van start. Ik weet ondertussen hoe ik de tijd hier goed in de gaten kan houden, rondjes van 4 minuten is een eindtijd van 44 minuten. De eerste ronde is wat langer, dus wat extra seconden kunnen dan. Zo ging het ook vandaag weer. Onderweg weer wat honden, (snel)wandelaars en kinderen moeten ontwijken, maar het ging lekker. Ook lichamelijk gaat het goed, ik heb het gevoel alles onder controle te hebben en dat loopt toch een heel stuk relaxter. Eindtijd werd uiteindelijk 44.24 minuten, 34 seconden boven mijn pr, maar ik heb er nog wel enkele rondjes aangeplakt op een wat rustiger tempo om wat kilometers te pakken. 1 gele kaart, bij de scheidsrechter waar ik volgens mij een abonnement heb afgesloten hierop, maar dit is ondertussen ingecalculeerd, dus tevreden met het eind resultaat. Zoals gezegd draagt goed weer bij aan goede tijden. Diverse lopers evenaarden of verbeterde hun beste tijd, goed bezig!

 

Tja, ook ik kom inderdaad wel eens los van de grond, maar het gaat om het visueel zichtbaar zijn met het blote oog en dat is toch even net wat anders als met de camera.

Week 5 maandag 29 januari t/m zondag 4 februari

Na de wedstrijd van zondag was het maandag toch een rustig aan doen. In de ochtend voelde de benen nog redelijk, maar toen de dag vorderde voelde ik langzaam de benen achteruit aan om het zo te zeggen. In plaats van intervaltraining op de baan wel deelgenomen aan warming-up en loopscholing, maar toen rustig 5km uitgelopen in plaats van het programma. Op dinsdag was het prachtig weer dus snel van de gelegenheid gebruikt gemaakt om 10km langs de IJssel te doen en te genieten van het landschap. Woensdag was het weer dubbel trainen, ’s middags op de loopband en ’s avonds baantraining met als programma 5 x 1.200mtr snelwandelen en tussendoor 200mtr rustig. Donderdag krachttraining en op vrijdag 16km op de band.

Vrijdagavond was de sportverkiezing en stiekem hoop je natuurlijk dat je het wordt, maar met Thomas Kroll (schaatser) als tegenstander ging het toch anders als gehoopt. Wel een leuke avond en wat kunnen ‘netwerken’. Op zaterdag vroeg trainen om vervolgens naar de vergadering van de OLAT te gaan waar ik nog eens in het zonnetje werd gezet. Uiteindelijk op zondag nog een 10km wedstrijd gelopen. Een erg druk weekend dat ten koste ging van mijn rustmomenten, leuk maar niet te vaak doen is de conclusie.

zondag 28-01, 20km snelwandelen LAT, Amsterdam

Deze zondag eindelijk een test om te kijken hoe ver ik nu eigenlijk ben qua training, conditie en techniek. Na de slechte start van dit jaar was het een verademing om afgelopen week weer voluit te kunnen trainen, maar wat is het effect hier van zo voor deze wedstrijd? Ik kon direct ’s ochtends merken dat ik geen focus had, de scherpte was er niet. In de trein rustig op mijn tablet een filmpje kijken en wel erg relaxt kwam ik aan in Amsterdam. Het viel mij wel gelijk op dat de wind weer aanwezig was, dat zou in elk geval inhouden dat op sommige stukken ‘hard’ gewerkt zou moeten worden.

De clinic hadden we vandaag met 5 deelnemers, dit kwam met name doordat diverse mensen gisteren hadden deelgenomen aan een indoor wedstrijd in Gent, Belgie. Toch werkten we met deze groep een leuke clinic af en ondertussen kwamen er gestaag toch meer deelnemers voor de wedstrijd binnen druppelen. Remco zit nog met een kneuzing aan teen en een rib en besloot 10km te doen, gevolg was dat alleen Rob en ik als wedstrijdloper ingeschreven stonden op de 20km. Dan een half uur voor de wedstrijd komt toch de focus, gelukkig, ga ik er misschien toch nog iets van maken. Wel heb ik op voorhand overlegd dat ik de 180 graden ‘verkeerd’ om ga nemen om zo mijn linkerknie te ontzien, dat is geen probleem, want er is geen officiele middenberm.

Als we starten zie ik ook direct jurylid Hans van der Knaap een sprint trekken dwars door het deelnemersveld richting mij, maar passeert achter mij langs om iemand aan mijn linkerzijde al na 10mtr een kaart te geven, zal dat een nieuw record zijn!? Ondanks dat ik niet te hard van start wil gaan laat ik eigenlijk direct het hele veld achter me en gaat kilometer 1 onder de 4.30 minuten, oeps, even gas terug anders haal ik niet eens de 20km. Gas terugnemen is echter makkelijker gezegd als gedaan en de eerste 3km worden geklokt in 13 minuten en een beetje. Het is lekker lopen, maar ik moet toch echt proberen het tempo te drukken, omdat ik nog niet precies weet hoe aardig mijn lichaam mij gaat vinden als ik meer als 15km op tempo ga doen, tijd zal het leren. 10km gaat in iets meer als 46 minuten, dit is meer volgens planning, maar nog steeds erg vlot, als 15km dan onder de 1 uur en 10 minuten gaan reken ik uit dat een tijd onder de 1.35.00 er met gemak in zit. Nu rustig proberen te versnellen om te kijken of dat nog wil en warempel mijn lichaam laat het toe. Uiteindelijk klok ik een eindtijd van 1.33.18 minuten, tweede helft een minuut langzamer, maar dat komt vooral door die idiote eerste paar kilometers.

Tijdens deze wedstrijd heb ik nieuwe supplementen van het merk ‘Onnit’ getest en ik moet zeggen het lichaam verdraagt het goed en ik kan merken dat ik energie over heb als ik finish. Het kan echter ook zo zijn dat mijn conditie beter is als verwacht, maar ik ben toch erg blij met de wetenschap dat alles op zijn plaats begint te vallen. Ook vandaag slechts 1 waarschuwing voor de knie en niet voor zweven, geeft de wandelaar ook weer zelfvertrouwen. Bij thuiskomst blijkt dat deze tijd mijn derde tijd is qua 20km tijden, ook hier put je dan weer moed uit en nu maar hopen dat de ingeslagen weg gevolgd kan worden.

#roadtoTaicang zondag 6 mei 2018

Week 4 maandag 22-01 t/m zaterdag 27-01

Eindelijk weer een week waarin volle bak getraind kon worden. Deze week o.a. 2 interval trainingen van 7 x 1.000mtr met tussendoor 200mtr rustig wandelen, loopband training om de basisconditie weer op peil te krijgen en op zaterdag 15km training op de weg. Naast al deze looptraining ook weer volop aandacht voor kracht en lenigheid. De kracht in de armen probeer ik verder door te ontwikkelen voor de techniek, je maakt je tempo met je armen en ik weet dat ik enkele zware wedstrijden zal krijgen met veel vals plat en dan is kracht in je armen mede bepalend voor je eindresultaat. Het is niet alleen de ene voet voor de ander zetten om het zo te zeggen. Ook deze week verschillende zaken uitgeprobeerd qua voeding en het is wel duidelijk dat ‘zure’ smaken eerder zorgen dat ik naar het toilet moet in vergelijking tot ‘zoete’ smaken. Zo leer je elke keer weer wat bij denk ik dan maar. Morgen naar Amsterdam om de bij LAT een clinic te verzorgen en aansluitend een 20km wedstrijd te lopen. Hierbij moet ik wel verdomde goed gaan opletten mijn knie niet te overbelasten, hier moet nog wel wat op gevonden worden, maar dat komt vast wel goed. Heb er echt weer zin in en zie zaken met vertrouwen tegemoet.

Maandag 22-01-2018

Het heeft er nu eindelijk blijk van dat ik weer pijnloos kan trainen, de knieband voel ik niet meer. Tevens lijkt de griep en verkoudheid ook zo goed als over te zijn, waardoor de hartslag ook weer op het normale niveau is. Zaterdag had ik al 14km op de loopband gedaan in mijn normale trainingstempo, maar nog een iets te hoge hartslag. Zondag was er weer een selectietraining met in de ochtend de duurloop. Deze duurloop rustig opgebouwd en nu leek alles op zijn plaats te vallen. Snelheid, hartslag en afstand waren weer op het niveau van enkele weken geleden. Ook versnellen ging goed en na de duurloop van 14km nog een kilometer gehaast voor Anne en dat ging ook zonder problemen, ik merkte dat ik nog kon versnellen zonder mijzelf pijn te doen. In de middag stonden diverse oefeningen in een sporthal gepland. Hier deed ik echter wel een stapje terug als het ging om spring oefeningen, of snelle repeterende drills met zware belasting voor de knie. Denk dat ik de aankomende maanden toch wat voorzichtiger zal zijn met in mijn ogen gekke acties, maar we zijn weer ‘back in bussiness!’

Aankomende zondag staat er in principe weer een 20km wedstrijd gepland, hier zit echter een 180 graden bocht in waar ik al jaren problemen mee heb. Eens overleggen met de organisatie of er nog andere mogelijkheden zijn om mee te kunnen doen. Vervolgens is er dan op 2 februari het eerste NK weer, te weten 3.000mtr tijdens het NK masters indoor in Apeldoorn en op dezelfde avond is ook nog de verkiezing sporter van gemeente Deventer 2017, een drukke avond dus. Ik hou jullie op de hoogte van de voortgang van alles.

Zaterdag 20-01-2018, terugblik afgelopen weken

In mijn beleving is 2018 absoluut niet begonnen zoals  het moest helaas. Op 2 januari tijdens een training in de schemering een misstap met als resultaat een opgerekte knieband. Pijnvrij trainen was er even niet meer bij, dus alles aangepast moeten doen helaas. De eerste 10km wedstrijd van dit jaar overgeslagen, maar wel wezen kijken, altijd leuk om er bij te zijn en te kijken hoe anderen het doen, hier heb ik niet vaak de kans toe.  In het weekend van 12 januari samen met Ronnie weer het jaarlijkse trainingsweekend onder de vlag van OLAT georganiseerd. Gevoelsmatig ging toen het lopen weer goed, maar mensen attendeerde mij erop dat ik mijn linkerbeen echt aan het ontzien was, dus we waren er nog niet. Afgelopen week leek het allemaal goed te komen met de blessure, maar komt ineens griep om de hoek kijken, kon er ook nog wel bij.

Op het moment van dit schrijven heb ik net vanochtend 14km getraind en het lijkt eindelijk allemaal weer goed te gaan. Hopelijk is dit nu de start van het nieuwe jaar in goede gezondheid en kan ik eindelijk trainen ten einde goede resultaten neer te zetten. Tijd zal het leren………

Zondag 31-12-2017 Brink tot Brinkloop, 10km en wat meer

Deze dag weer mee gedaan aan de hardloopwedstrijd Brink tot Brinkloop. Deze wedstrijd gaat van de Brink in Deventer naar de Brink in Bathmen, een 10km lijn route. Met ruim 700 deelnemers is het een leuk en gezellig evenement. Ik gebruik het evenement als wedstrijd training en duurtraining, door vanaf de finish weer terug te lopen ipv gebruik te maken van het busvervoer dat de organisatie jaarlijks regelt.

Het was vandaag verbazingwekkend warm, 13 graden, maar wel met een harde wind. Direct dus weer in dubio wat aan te trekken, een onder-shirt was niet nodig tijdens de wedstrijd, maar voor de terugweg is wat warms en droogs wel lekker, dus een kleine rugtas met kleding ingeleverd voor bij de finish. Op de Brink in Deventer is het al gezellig druk en vele bekenden zijn zich hier ook aan het warm lopen. Ik loop voor de start lekker in een vuilniszak rond om het warm te houden en merk toch wel dat velen jaloers zijn op dit simpele idee. Het plan was om samen met een maatje uit de sportschool op te lopen, maar direct vanaf de start raken we elkaar kwijt. Ik spot Olaf wel op circa 50mtr voor me, maar gezien het hoge tempo lijkt het mij niet raadzaam om naar hem toe te lopen, gewoon lekker mijn eigen tempo pakken. Zoals gebruikelijk zijn er weer veel hardlopers die vreemd opkijken dat ik wandel en met name het tempo waarin dit gebeurd. Mijn doel is om vandaag onder de 45 minuten te lopen en gezien het weer en de overige omstandigheden moet dat zeker lukken. Wat het voor mij extra leuk maakt is dat ik mensen voor mij heb om naar toe te lopen, of achter weg te duiken om wat uit de wind te wandelen.

De eerste kilometers gaan best vlot en ik vraag me af of ik dit tempo ga volhouden, we zullen het zien. Vele bekenden ook langs de route en iedereen wordt aangemoedigd. Op 5km is er een waterpost ingericht, hier maak ik geen gebruik van, maar ga wel een nieuw gelletje testen om te kijken hoe het lichaam hier op reageert. Vanaf de Holterweg slaan we nu af richting Bathmen. Veel hardlopers gaan op het fietspad lopen, maar ik blijf op de weg, dit met name omdat dat veel meters scheelt en de weg is toch afgezet, je mag hier nu lopen.

voor het eerst in mijn nieuwe wedstrijdtenue

Op 8km haal ik Olaf bij, maar als ik hem aanmoedig probeert hij toch nog een eindsprint in te zetten bij het inkomen van Bathmen. Je zou denken dat je er dan bent, maar we mogen een heel stuk door het dorp lopen over klinkers, vind ik persoonlijk wel leuk, afgezien van de klinkers. Uiteindelijk finish ik in een tijd van 44.28 minuten, mooie tijd en lekker (pijnvrij) gewandeld.

Snel mijn tas opgezocht, wat drinken, droog shirt en trainingsbroek en dan gaan Olaf en ik weer retour afzender, nu wel een een tempo van zo’n 10.5km/hr en niet 13.6km/hr zoals tijdens de wedstrijd. Dit valt mijn maatje wel even tegen, hij is geen echte hardloper en loopt nu een totaal afstand die hij nog nooit heeft gedaan. Toch komen we terug in Deventer en hebben zo’n 7km op een gemoedelijk tempo terug gedaan. Het laatste stuk is uitlopen en nu kan ik gaan genieten van een mooie prestatie.

Jaaroverzicht 2017

Het jaar 2017 was voor mij het jaar waarin ik enkele belangrijke stappen en beslissingen heb genomen om dromen waar te kunnen maken en doelen te realiseren. Eind 2016 was voor mij al duidelijk dat als ik gerichter zou gaan trainen met snelwandelen er veel winst te behalen zou zijn. Omdat ik in 2017 naar de masters klasse M40 zou doorstromen en als doel had gesteld een podiumplaats op het EK masters eind juli te halen zou er veel moeten veranderen.

Tijdens de winterserie wedstrijden van de RWV en LAT werd al duidelijk dat er veel verbetering in zat, op zowel de 10km als 20km begon ik tijden te lopen die al enkele jaren niet meer in de statistieken voorkwamen. Met name door gebruik te maken van trainingsschema’s uit de boeken van Tim Seaman en Jeff Salvage boekte ik vooruitgang. Deze trainingschema’s hielden wel in dat ik circa 6 dagen per week moest gaan trainen, maar behalve looptraining ook aandacht aan kracht- en stabiliteitstraining moest gaan besteden. Dit ging allemaal niet vanzelf, maar langzaam aan lukte het om het aantal kilometers in de week uit te bouwen en het lichaam te laten wennen aan de inspanningen. Belangrijkste omschakeling die ik moest maken was het trainen op hartslag. Om dit goed in beeld te krijgen heb ik een sport medisch onderzoek ondergaan om mijn hartslag zones en omslagpunt inzichtelijk te krijgen. Op basis van deze gegevens in combinatie met de trainingsschema’s ben ik toen begonnen om naar mijn doelen te werken.

Zoals met alles krijg je het niet cadeau, maar langzaam werd er toch resultaat zichtbaar. De laatste 20km wedstrijd (februari) van de winterserie van de LAT liep ik in 1.36.29 minuten en toen wist ik al dat er nog voldoende ruimte was voor verbetering van deze tijd. Ook in februari de eerste gouden medaille behaald op het NK indoor masters op de 3.000mtr in een tijd van 13.13,36 minuten.

In maart samen met Remco de Bruin en Hans v.d. Knaap als begeleider naar Zwitserland om deel te nemen aan de Lugano trophy. Erg spannend voor mij omdat ik nu voor een internationale jury moest lopen en toch nog wel twijfel had aan mijn techniek. Gelukkig bleek de angst niet gegrond te zijn en met slechts 1 keer geel voor zweven werd er een nieuw pr gelopen van 1.34.52 minuten, een tijd die terecht kwam in de top tien van beste Nederlanders op de 20km! Wel merkte ik dat ik niet gewend was aan het lopen op een parkoers met veel vals plat, een aandachtspunt om mee bezig te gaan.

April was de maand waarin de volgende internationale wedstrijd gepland stond, deelname aan het Duitse kampioenschap 20km in Naumburg. Samen met Han Holtslag en Frank van Ravensberg daar naar toe gereisd waar ook nog Anne van Andel en Annelies Sarrrazin incl. begeleiding aanwezig waren. De wedstrijd werd gelopen in koude en slechte weersomstandigheden, er kwam zelfs enkele minuten een goede hagelbui over. Deze wedstrijd had een zeer gevarieerd deelnemersveld en door de korte ronde van slechts 1km had je als snel achterblijvers voor je, zodat je eigenlijk altijd wel richting iemand kon lopen. De finish werd bereikt in een tijd van 1.32.53 minuten, tranen in de ogen van blijdschap en pijn, wat was ik trots op mijzelf, al het trainen gaf resultaat en ook hier slechts 1 gele kaart voor zweven.

Mei was de maand van veel trainen en kijken hoe ik het zou kunnen doen op de 5.000mtr baan. De test in Gouda ging goed, een tijd net onder de 22 minuten, mooie opsteker voor zowel het NK als EK masters op deze afstand.
Juni het NK masters 5.000mtr, het was warm en dat had toch zijn effect op de eindtijd, 22.11 minuten, toch goed voor goud. Ook ging ik nog naar Duitsland samen met Han Holtslag om deel te nemen aan de 20km Bayerische meisterschaften in Breitenbrunn. Anne van Andel zou hier ook lopen en haar vader Bas nam de verzorging op zich. Ook hier was het weer erg warm, maar met name het parkoers was weer even doorbijten. Korte pittige klimmetjes, een lang stuk vals plat in de afdaling waren kenmerkend. Ook kenmerkend hier het aantal gele en rode kaarten waar ik tegen aan liep tijdens die afdaling. De winnaar Andreas Janker had ook hetzelfde probleem, met onze snelheden was de afdaling gewoon moeilijk. Eindtijd van mij was uiteindelijk 1.36.39 minuten, vorm is dus toch goed, ook in warm weer en op een relatief zwaar parkoers. Op de valreep besluit ik eind juni toch nog naar de avondwedstrijd in Drunen te gaan voor een 3.000mtr op de baan. Dit was eigenlijk mijn laatste mogelijkheid om een Nederlands record (NR) te lopen in de klasse M35. Niemand wat verteld en direct hard van start gaan, 2 keer geel voor zweven, maar geen rood, de finish kwam in zicht en de tijd sprak voor mij al boekdelen, het record zou verbroken worden. Eindtijd werd 12.37,03 minuten, een kleine 7 seconden onder het staande NR.

In juli waren er niet echt wedstrijden, dus enkele hardloopevenementen gebruikt voor wedstrijd training. Het NK atletiek in Utrecht mochten wij helaas niet mee doen dit jaar, de openbare weg kon niet afgesloten worden ivm 2 grote evenementen daar ter plaatse, een alternatieve locatie en datum zouden volgen…… Dan is het eindelijk eind juli en ben ik net 40 geworden en gaan we met een redelijke delegatie snelwandelaars en ondersteuning naar het EK masters in Aarhus, Denemarken. Op 31 juli is de 5.000mtr op de baan, hier heb ik geen hoge verwachtingen, maar wil kijken waar ik sta in mijn klasse, hoe de tactiek van de andere lopers is en hoe er gejureerd wordt. Na het startschot kies ik mijn positie redelijk voorin het veld en wil aansluiten bij de persoon die de kop gaat nemen. Blijkbaar hebben andere besloten mij te volgen, dus krijg ik de koppositie opgedrongen, dan maar een beetje tempo maken. Alleen de Portugees Antonio Pereira kan volgen en neemt de kop over om vervolgens het tempo te drukken. Daar pas ik voor, dus ik besluit de kop over te nemen en te versnellen, langzaam loop ik weg van hem. Ook hier weer 2 gele kaarten voor zweven, maar deze worden gelukkig niet rood. Bij het uitkomen van de laatste bocht zie ik de finish en klok en moet ik mijn best gaan doen om mijn techniek te behouden, ik finish in een tijd van 12.17,81 minuten. Een NR in de klasse M40 en goud op het EK, mijn geluk kan niet op.

Het vervolg van het EK speelt zich dan af begin augustus. Op een regenachtige dag mogen we aan de bak voor de 20km op de weg. In een veld van circa 180 lopers zal een glooiend parkoers van 2km bedwongen moeten worden. Ook hier zit ik vanaf het startschot vooraan en ook dit keer komt er niemand langs zij, alleen Antonio hangt weer achter me. In de tweede ronde neemt hij heel even de koppositie over en probeert weer het tempo te drukken. Bekende verhaal, ik ga hem voorbij, versnel en ook nu loopt weer gestaag mijn voorsprong op gedurende de race. Op de afdeling loop ik ergens in kilometer 7 tegen mijn eerste gele kaart en uiteindelijk rood aan. Een tweede gele kaart volgt ook nog, maar daar blijft het bij. Door goede coaching en communicatie met begeleiding en de dames snelwandelaars die al hebben gelopen weet ik dat ik uit blijf lopen op mijn achtervolgers. De laatste ronde beleef ik echt als een ere ronde en passeer de finish in 1.31.04 minuten, weer een NR in de klasse M40, maar ook mijn tweede Europese titel! Dacht ik alles gehad te hebben bleken we ook nog met het landenteam gemengde leeftijd klasses goud te hebben behaald, 3 Europese titels in het totaal, gepresteerd ver boven mijn verwachting.

De maand augustus had echter nog een belangrijke wedstrijd in het verschiet, het verplaatste NK 20km, dit zou nu plaatsvinden op de wielerbaan in Tilburg. Eigenlijk lag er voor mij geen druk meer op deze wedstrijd, wetend dat mijn tijden van dit jaar eigenlijk in jaren niet meer waren gelopen in Nederland en mijn directe concurrent Rob Tersteeg helaas al het hele jaar aan het kampen was met een langdurige blessure. Toch wilde ik wel een goede prestatie neerzetten en ging voortvarend van start, ik zag aan de tussentijden dat ik in op de 10km slechts enkele seconden van het NR in mijn klasse liep, maar dacht dat de tussentijd niet geldig was (bleek later wel zo te zijn, oeps domme fout). De tweede helft van de wedstrijd liet ik het toch een beetje gaan, helemaal toen ik het complete veld op een ronde (ruim 1.500mtr) had gezet. Uiteindelijk finishte ik in een tijd van 1.33.00 minuten en had ik eindelijk voor het eerst in 3 jaar de hoogste plaats op het podium bereikt. Derde in 2015, tweede in 2016 en nu de eerste plaats, al mijn doelen en meer behaald dit jaar.

September gebruikte ik ook mij toch voor te bereiden op het NK 50km. Deze wedstrijd wilde ik lopen om weer eens te voelen wat het is om deze bizarre afstand te volbrengen. Ik had gedurende het jaar al wel een enkele marathon gedaan en ook trainingen tot 35km, maar dat is nog steeds geen 50km. Wel besloot ik om op de sprint driekamp in Veenendaal deel te nemen aan de 3.000mtr op de baan om te kijken of ik dat NR ook nog zou kunnen pakken in de klasse M40 en dat lukte in een tijd van 12.17,81 minuten, een verbetering van mijn pr met 20 seconden.

Begin oktober de 50km op de wielerbaan in Tilburg, het plan was simpel, blijf bij Rob in de buurt en kijk hoe lang het goed gaat. Vanaf de start direct samen met Rob afstand genomen van de rest van het veld. Omdat het toch wel hard waaide besloot ik dat Rob niet al het werk hoefde te verrichten, dus gingen we kop over kop lopen, zodat we beide onze krachten konden sparen. Echter kreeg ik na ruim een uur 2 gele kaarten voor zweven, ondanks het gematigde tempo. Ik denk dat daar ook het probleem in lag en ging toch iets versnellen om een betere cadans te kunnen lopen. Langzaam liep ik weg van Rob, maar hij moest helaas op 20km besluiten te stoppen ivm de blessure die weer op speelde. Vanaf dat moment werd het motto uitlopen, maar dat was makkelijker gezegd als gedaan. Boven de 35km begonnen de problemen en liet mijn lichaam heel duidelijk merken het niet eens te zijn met mijn ambities. Ondanks 2 keer te hebben moeten stoppen vanwege lichamelijk ongemak lukte het toch om de wedstrijd uit te lopen en te winnen in een tijd van 4.44.39 minuten. Deze gouden medaille was compleet niet verwacht en was een mooie afsluiting van dit bijzondere seizoen.
De rest van de maand oktober werd gebruikt als rust maand. Ik heb eens rustig de tijd genomen om te bepalen wat ik wil gaan doen de aankomende jaren en heb ondertussen mijn plan getrokken.

In november beginnen dan weer de winterseries in aanloop naar het nieuwe seizoen, gelijk in de eerste 10km wedstrijd bij de RWV het NR in de klasse M40 verbroken met een tijd van 44.53 minuten om dit enkele weken laten nog aan te scherpen naar 43.50 minuten. Ook mijn eerste 20km bij de LAT ging naar wens, een tijd van 1.35.24 minuten geeft aan dat het conditioneel al de goede kant op gaat voor 2018.

Tja en nu is het afwachten wat het komende jaar gaat brengen, het begin van het jaar zal gericht zijn op de 20km om dan langzaam te gaan doorbouwen naar de 50km. De doelstellingen zijn bepaald, nu wordt het zaak om ze uit te voeren. Tijd zal het leren en het zal vast wel een traject van vallen en opstaan worden, maar met de hulp van de mensen om mij heen en vertrouwen in mijzelf zie ik het met vertrouwen tegemoet.

Vrijdag 29-12-2017:

Vandaag de publicatie van de sportverkiezing gemeente Deventer 2017. Interessant om te zien wie er allemaal genomineerd zijn.

Genomineerden Deventer Sportverkiezing bekend

De inschrijving voor het trainingskamp in Leeds (Engeland) van 12 t/m 14 februari is ook rond. Erg veel zin in en zeer benieuwd hoe er invulling aan gegeven zal worden.

Verder de hele week een beetje aan het kwakkelen met mijn linkerknie, voelt niet helemaal goed. Tijdens de kerstdagen rust gehouden en toen weer 2 dagen getraind, voelde wel goed. Vanochtend speelde het pijnlijke gevoel toch weer op, dus vandaag weer geen looptraining. Een beetje in dubio wat te doen zaterdag, trainen of rust? Dat met name omdat zondag nog deelname aan de Brink tot Brink loop in Deventer gepland staat. Laat ik er maar eens een nachtje over slapen………

Week 51-2017, maandag 18 december t/m zondag 24 december.

Het was een afwisselende en ook wel bijzondere week. Op maandag nog goed merkbaar dat ik op zondag een 20km wedstrijd had gedaan, lekker uitgelopen en veel aandacht voor rekken / strekken. Dinsdag het accent op krachttraining en rekken / strekken, even geen looptraining. Ook op dinsdag het leuke nieuws dat ik ben genomineerd voor ‘sportman gemeente Deventer 2017′. Een mooie afsluiting van het toch al bijzondere jaar. Op woensdag weer goed aan de bak met ’s middags een duurtraining en ’s avonds interval training op de baan. Donderdag was dat weer merkbaar, want ik stond te zwabberen op mijn benen, in plaats van het geplande uur vol te lopen werd het circa 40 minuten. Donderdag avond geprobeerd koolhydraten en glucose aan te vullen en vroeg naar bed om zo op vrijdag weer uitgerust te zijn. Op vrijdag vroeg op de weg gaan trainen en weer zonder problemen 15km kunnen trainen, gevolgd door in de middag kracht en rekken / strekken in de sportschool.

Zaterdagochtend mijn training een beetje verknipt gedaan, 12km training, gevolgd door circa 4.5km santa run voor het goede doel, georganiseerd door Run2day Deventer. In de middag weer naar de sportschool voor lichte krachttraining. Zondag nog als weekafsluiting 15km op de loopband gedaan en zo was de week weer rond. Nu genieten van de feestdagen en even 2 dagen rust pakken, wat een luxe. Iedereen fijne dagen gewenst!

Week 50-2017, maandag 11 december t/m zondag 17 december. 

Had ik vorige week redelijk wat interval training afgewerkt, deze week was baantraining helaas niet mogelijk door de sneeuw en ijs, dus veel duurtraining gedaan op de loopband. Hierin wel wat variatie aangebracht en met name vrijdag het tempo iets hoger gelegd. Op woensdag nog lekker wezen floaten voor de ontspanning en de mineralen weer wat aan te vullen. Je moet jezelf af en toe toch ook wel verwennen. Zaterdag had ik het dappere plan om weer buiten te trainen om zo te kunnen wennen aan de omstandigheden i.v.m. een geplande wedstrijd op zondag. De bedoeling was om 15km te trainen, echter bleek de weg op een gegeven moment zo glad te worden dat ik het niet verantwoord meer vond om verder te trainen en daarom maar eerder weer richting huis te gaan. Resultaat slechts 8km getraind en ook wel wat verkrampt gelopen helaas omdat ik toch bang ben om uit te glijden.

Clinic en 20km wedstrijd zondag 17 december, LAT Amsterdam

Sinds Augustus had ik geen 20km wedstrijd meer gewandeld en dit is dan de eerste wedstrijd voor mijn nieuwe seizoen. Ik wist al wel dat ik verder ben qua training als vorig jaar deze tijd, maar had nog niet precies een idee waar ik zou staan. Uitgangspunt werd dan ook om een tijd onder de 1.37.00 minuten te gaan wandelen. Voor de wedstrijd zou ik dit keer in samenwerking met Alex Weissman een clinic / warming up geven voor mensen die daar interesse in hebben. Normaal deed Frank van Ravensberg dit, maar in goed overleg is besloten dat hij graag wat meer tijd zou willen vrijmaken voor andere zaken, dus boden Alex en ik aan het over te nemen.

In Amsterdam aangekomen bleek helaas de complete atletiekbaan een grote ijsbaan te zijn. Hierdoor moesten we de clinic grotendeels afwerken op het fietspad. Met een groep van 8 mensen dit keer ben ik niet ontevreden, houdt het overzichtelijk voor de eerste keer en zo kan ik ook weer wennen aan het organiseren van dit soort zaken. De groep werd later nog wat uitgebreid met lopers die wat later waren aangekomen, zodat we uiteindelijk toch zo’n 13 mensen hadden. Omdat de baan niet begaanbaar was moest er een alternatief parkoers komen. Normaal is het parkoers incl. baan 2.5km per ronde, in goed overleg werd het een compleet wegparkoers van 2km per ronde. Hierdoor moest er wel gescheiden gestart worden (1 en 5km hadden hun start halverwege het parkoers om zo wel op de juiste plek te finishen. Om zorg te dragen voor een gelijktijdige start werden telefoons gebruikt, zodat beide groepen goed weg gingen.

Zelf ging ik natuurlijk weer te hard van start, 4.30 minuten op de kilometer, tja dat zou me gaan opbreken had ik al bedacht. Proberen wat gas terug te nemen, maar dat is toch wat moeilijker als je nog lekker en soepel je kilometers kunt wegtrappen. Helaas maakte het parkoers mij weer duidelijk waarom ik hier niet erg graag wandel, het keerpunt van 180 graden op het fietspad. Dit levert voor mijn linkerknie zoveel belasting op dat het pijn begint te doen, gevolg was wel dat het tempo terugviel, geluk bij een ongeluk? ondertussen had ik de 10km in iets meer als 47 minuten volbracht en had ik ook besloten het keerpunt niet tegen de klok in te draaien, maar met de klok mee. Hierdoor was direct de belasting voor mijn linkerknie weer weg en ging het wandelen ook weer een stuk beter. De laatste ronde besloot ik toch nog even te versnellen en uiteindelijk rolde er een eindtijd van 1.35.24 minuten uit, een tijd waar ik gezien de omstandigheden zeer tevreden mee ben en voor mij ook direct duidelijk maakte dat ik moet werken aan mijn duurvermogen. Mijn tijden op een 10km wedstrijden zijn behoorlijk verbeterd door het regelmatig trainen van afstanden die hier ruim over heen gaan, hopelijk gaat dat in de toekomst ook gelden voor de 20km. Gelukkig is het pas het begin van het seizoen, dus tijd zal het leren.

Week 49-2017, maandag 4 december t/m zondag 10 december

Deze week lag de nadruk wat meer op interval training, maandag en woensdag opbouwende series 400/600/800/1.000mtr, 100 mtr rustig tussendoor. Deze serie 2 keer, ging het met de maandaggroep redelijk, met de woensdag avond groep moest ik toch echt aan de bak om de hardlopers bij te benen.

Zaterdag was er een centrale training in Best, onder leiding van Victor Menne, in de ochtend veel aandacht voor techniek en in de middag weer een interval training. Naast deze interval trainingen heb ik nog wel wat kilometers op de loopband gemaakt, varierend van 8 tot circa 17km. Het was een redelijke trainingsweek.

Nu op naar de eerste echte test, 20km snelwandelen bij de LAT, zondag 17 december, tevens ook mijn vuurdoop om samen met Alex Weisman de inleidende clinic te organiseren, heb er zin in!

Week 48-2017, maandag 27 november t/m zondag 3 december

Week met zeer veel gebeurtenissen. maandag een goede trainingsdag, dinsdag wilde daar en tegen niet. Op woensdag bleek het ’s ochtends ernstig glad te zijn, aangezien ik de straattegels ineens van dichtbij zag, niks ernstig alleen een stijve linker heup. Besloten woensdag even niet te trainen en kwam ook tot de conclusie dat diverse oefeningen ook niet gaan met die heup. Donderdag t/m zaterdag gekozen voor de loopband, veel gevarieerd in snelheid en ook af en toe wat stijging toegepast, vast om de benen te laten wennen aan straat circuits (die zijn niet altijd even vlak kwam ik afgelopen jaar achter).

 

Rob, Wilfried en in de verte Remco. Uit Duitsland Hermann-Josef Stefes

Op zondag stond een winterserie wedstrijd in Rotterdam gepland, 10km snelwandelen bij de RWV. Uitgangspunt was rond de 47 minuten, dat liet ik ongeveer direct na het startschot al varen. Gevoel was goed, geen irritatie van de heup en een lekkere cadans kunnen vinden, resultaat een nieuw pr en Nederlands record M40, eindtijd was 43.50 minuten. Mooie opsteker en geeft aan dat ik op de goede weg ben. Ook mooi om te zien was de strijd tussen Rob, Remco en Hermann-Josef om de plaatsen 2, 3 en 4. Weer een poos terug dat er in de top zo’n strijd is geweest.

 

Jury in opleiding kijkt aandachtig. Erg blij na de finish.

Dank aan Frans Leijtens voor de foto’s van deze wedstrijd.

week 47-2017, maandag 20 t/m zondag 26 november

Deze week een zeer gevarieerd trainingsprogramma afgewerkt. Op werkdagen na het werk eigenlijk alle trainingen in de sportschool gedaan. Ook in de avonduren op maandag en woensdag nog 2 keer baan training, met het accent op 4 x 1.000mtr interval, wedstrijdtempo. Zaterdag de eerste 20km training van dit seizoen gelopen net onder de 1 uur en 50 minuten, onder koude omstandigheden. Niet ontevreden over het verloop van de trainingen, maar de intervaltraining voelde ik de volgende dag nog wel goed in de benen. Wel deze week wat minder krachttraining door een irritatie aan mijn rechterschouder, gewicht naar mijzelf toehalen is geen probleem, maar met uitstoten is de schouder licht voelbaar.

trainingskamp februari 2018, Leeds Engeland

In februari 2018 zal ik deelnemen aan een 3-daags trainingskamp aan de Universiteit van Leeds (UK), de thuisbasis van de snelwandelaars uit het Verenigd Koninkrijk. Doel is om mijn techniek te verbeteren en inzicht te krijgen in het opstellen van trainingsschema’s. Daarnaast is het natuurlijk ook bijzonder om met de beste wandelaars van het Verenigd Koninkrijk mee te trainen.

Engelse top wandelaar Tom Bosworth

De eerste internationale uitdaging in 2018

11 maart 2018 wordt de eerste serieuze krachtmeting, er deelgenomen worden aan de Lugano Trophy in Zwitserland. Niet alleen ik, maar ook Remco de Bruin en Anne van Andel zullen hier aan de start verschijnen om te zien hoe ver ze zijn in hun voorbereiding van het seizoen 2018.